Seda Cürgül Kaya

Eyvah Eyvah 2

2011-01-10T21:01:00.000+02:00

İlk filmi seyrettiğimde söylemiştim devamı gelir bu filmin diye. Öyle de oldu ve nihayet 7 Ocak'ta gösterime girdi Eyvah Eyvah 2. İlk filmle kendi reklamını fazlasıyla yapan filmin yine belli bir izleyici sayısına ulaşacağını düşünüyorum. İlk filmdeki " Fasulye " şarkısıyla daha çok ön plana çıkan filmin bu seferki müzikleri de oldukça başarılı olmuş.

Başrollerde yine Ata DEMİRER ve Demet AKBAĞ bulunuyor. Hikaye bu sefer sadece Geyikli ve Bozcaada'da geçiyor. Bazı sahnelerdeki mekanlar insana derin bir ahh çektiriyor. Hani orada olmak vardı dedirtecek ah'lardan. Bu filmin kadrosu ilk filme göre oldukça geniş. Ne de olsa olaylar sadece Hüseyin Badem ve Firuzan'ın etrafında dönmüyor. İlk filmin çok beğenilmesi yüzünden bu filme olan bekletiler de oldukça yüksek görünüyordu. Ee, bir de devam filmleri genelde bir öncekini aratır türden oluyor.

Filmin ilk yarısı bittiğinde bir adım daha öteye gidilmediğini görmek üzücüydü. Evet, eğlenceli sahneler yok değildi ama ikinci yarı nasıl geçecek diye düşünmeden alamadım kendimi. İkinci yarı ise şipşak geçiverdi ama pek tatmin ettiğini söyleyemeyeceğim. Oyunculuklara diyecek tek bir lafım yok. Trakya insanını öyle güzel göstermişler ki bize. Özellikle müzikler tek kelimeyle harikaydı. " Karaçalı Gibi Girdin Aramıza " şarkısını zaten beğeniyordum, film sayesinde sık sık duyacağımıza eminim her yerde.

Sonuç olarak filmde eleştirilecek çok şey bulabiliriz. Ama ilk filmi gördükten sonra da seyretmemek olmazdı. Sıkıldığımı söyleyemem ama kahkahalara boğulduğumu da söyleyemeyeceğim. Yarım kalan hikaye böylece tamamlanmış oldu. Filmdeki oyuncuların zevk alarak rol aldığını gösteren aşağıdaki videoyu izlemelisiniz. Unutmadan filmin finalinde " Fasulye " şarkısının sürprizine de hazır olun.

Şimdiden iyi seyirler...

Orta Avrupa'nın İncileri - Bratislava

2011-01-02T21:17:00.003+02:00

Kurban Bayramı'nda yaptığımız bu turun kalan bölümünü yazmakta çok geciktiğimin farkındayım. Ama kendimce haklı sebeplerim vardı:) Yeni senenin ilk paylaşımı olması kısmetmiş demek ki. Budapeşte'de dolu dolu geçen iki günden sonra sabah erken saatlerde başlayan yolculuğumuzda Slovakya'nın başkenti Bratislava üzerinden Viyana'ya gidiyoruz.

Bratislava, Slovakya'nın en büyük şehri. Hem Avusturya'ya hem de Macaristan'a sınırı bulunuyor. Viyana'ya giderken uğradığımız Bratislava'da emekli bir üniversiteli akademisyen bizlere rehberlik etti. Bu şehirde dikkatinizi ilk çekecek olan şey Tuna Nehri üzerinde 1972 yılında inşa edilen asma köprü. Köprünün 80 metre yükseklikte sadece bir tane ayağı bulunuyor. Bu ayağa bağlı 10 adet çelik halat köprüyü taşıyor. Bu ayağın üzerinde ayrıca bir tane de restaurant bulunuyor.

Tepede her noktadan görülen bir kale var. Gotik rönesans ve barok stilleriyle 3 defa inşa edilmiş. 1811'de tamamen yanmış. 150 yıl boyunca da harabe halinde kalmış. 1955 - 1958 yılları arasında tekrar aslına uygun olarak restore edilmiş. Şehir turuna Veba Salgını Anıtı önünden Opera Binası'na giden caddeden başladık. Bu cadde bir zamanlar Tuna Nehri'nin bir kolu iken nehir yatağı taşınmış ve şimdiki halini almış. Cadde boyunca ilerledikçe pek çok yerel yazar ve şairin heykellerini ve Hans Cristian ANDERSEN'in ilginç bir heykelini görebilirsiniz. Cadde üzerinde rokoko ve rönansans stilinde inşa edilmiş olan binalar bulunuyor. Bu rönasans stili binalardan biri olan Zoya Gallery 1465'te Bratislava'daki ilk üniversite olarak inşa edilmiş. Cadde üzerinde Amerikan Büyükelçiliği Binası da bulunuyor. Binanın çevresinde binayı tanklara karşı korumak için yapılmış barikat korumalar dikkat çekiyor. Cadde eski Tuna Nehri yatağı oldugu için caddenin üzerinde bunu simgeleyen ufak bir nehir var. Cadde'de dikkat çeken binalardan biri de manastır, kilise ve papaz okulu olarak kullanılan kırmızı çatılı bina. Bu kilise Notre Dame'deki rahibelere bağlı olarak çalışıyormuş. Okula Fransa'dan eğitmenler geliyormuş. Cadde'de bulunan Eski ve tarihi bir otel olan Carslton Otel'de Einstein'dan George BUSH'a kadar bir çok tarihi sima konaklamış.

Opera Binası'nın üzerinde çeşitli klasik müzik sanatçılarının heykelleri bulunuyor. Almanca Macarca ve Slovakca operalar sergileniyormuş burada. Caddenin sonunda Filarmoni Orkestrası'nın çalışmalarını sürdürdüğü ve idari ofislerini barındıran güzel bir bina var. Burada verdiğimiz mola sırasında yerli rehberimiz 2. dünya savaşı ve sonrası ile ilgili bilgiler verdi. Özellikle de komunizm dönemi ve Yahudi nüfusunun hızla azalması ile ilgili. Sorduğumuzda pek renk vermedi ama sanırım kendisi de sıkı bir Yahudi'ydi.

Opera Binası'nı geçip eski şehire doğru ilerledik. 10 yıl süren yenileme çalışmalarıyla kente yaşamı biraz daha keyifli kılan heykeller kazandırılmış. ( Paparazzi, Röntgenci, Yakışıklı ) Eski Şehre giden caddeler aynı zamanda eski Roma ticaret yollarıymış. (Amber yolu da deniyor ).

Cadde'nin sonunda Caffe Mayer adında bir pastane var. Rehberimizin dediğine göre Caffe Mayer'e uğramayan Bratislava'ya gelmiş kabul edilmiyormuş. Burası Bratislava'nın en ünlü pastanesi. Bu durumda Caffe Mayer'e uğramadan olmaz dedik ve biz de kahvemizi içip Dobos Turtamızı yedik. Caffe Mayer'in hemen karşısında el yapımı yerel hediyelik eşyaların satıldığı mağazayı gezmenizi öneririm. Özellikle yeni yıl öncesi çok ilginç ve güzel şeyler bulabilirsiniz. Meydanda bulunan katolik kilisesinin çan kulesi ve yanındaki protestan kilisesinin mimarisi de görülmeye değer.

Bratislava'da çok uzun zaman gerçimenizi gerektiren fazla bir şey yok açıkçası. Sokaklar arasında kaybolarak kısa sürede şehri keşfedebilirsiniz. Tabiki şehirden ayrılmadan önce heykellerle fotoğraf çektirmeyi unutmadan. Buradan sonra istikamet Viyana olduğu için çok fazla bir zaman geçirmekdik Bratislava'da. Ama yine de görmeden Viyana'ya gitmek olmazdı.

Viyana'ya 1.5 saatlik bir yolumuz var. Orada gördüklerimiz ve hissetiklerimiz bir sonraki yazımda ...

Filibe Köftecisi ve Turquazoo Akvaryum Ziyareti

2010-12-23T21:41:00.000+02:00

Artık tüm hafta sonlarımız bir şekilde dolu geçiyor. Ya bir şeyleri yoluna koyma telaşındayız ya da bir yerleri keşfetme. Geçen hafta sonu bildik yerleri keşfetmiş olsak da eğlenceli ve lezzet dolu bir gün geçirdik. Yorulmadım mı, tabiki yine çabucak yoruldum...

Uzun zamandır Eminönü - Sirkeci taraflarında dolanmamıştım. Asıl amaç yılbaşı piyango biletini Nimet Abla gişesinden almak olsa da yanında yaptıklarımız güzel oldu. Önce hızlıbir şekilde Şark Han ve Havuzlu Han ziyareti yaptık. Açıkçası her iki ziyaret de tam bir fiyaskoydu. Çok uzun olmasa da kuyrukta bekleyip milli piyango biletlerimizi çektik. İlk çektiğim bileti içerisinde ziyadesiyle sıfır olduğu için iade ettim. Gişedeki arkadaş " al abla, kısmet geri verilmez " demiş olsa da iade ettim. Şimdi pişman mıyım: Hayır. Peki 1 Ocak 2011'de pişman olur muyum: Umarım olmam...

Aslında çok fazla gezmemiş olmamıza rağmen acıktık.Tabiki gideceğimiz yer önceden belliydi: Sirkeci'deki Meşhur Filibe Köftecisi. Sirkeci Tramvay durağından Cağaloğlu'na doğru çıkarken soldaki küçük mekan Filibe Köftecisi. İki katlı ve gerçekten de ufak bir yer burası. Köftelerin piştiği yere bakınca küçüklüğünü daha iyi anlıyor insan. Üst katı biraz daha ferah. Ama sandalye yerine taburelere oturacağınızı bilmenizi isterim. Köfte - piyaz ikilisi vazgeçilmezlerimden. Burada da aynı siparişi verdim. Köftelerin küçüklüğü mekanın küçüklüğüyle doğru orantılı mı bilmiyorum ama lezzeti kesinlikle taktir edilesi. Uzun zamandır böyle lezzetli köfte yediğini hatırlamıyorum. Piyaz için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Fasulyeler fazla diriydi çünkü. Pencere kenarlarında bulunan sirke ile lezzetli hale getirebilirsiniz belki. Köftenin ardından günün tatlısını da yiyebilirsiniz tabiki.

Mekan sahipleri oldukça sıcak ve güler yüzlü. Servis çabuk geliyor, ne de olsa ocak hiç boş kalmıyor. Mekanın fiyatları da uygun sayılır. Hani o lezzetten sonra ödemesini gözünüz görmüyor diyebilirim. Kısaca ilk fırsatta gitmelisiniz. Gittiyseniz, bir daha gitmelisiniz ...

Karnımız da doyduğuna göre artık gezmeye devam edebiliriz. Hedef Bayrampaşa'da Forum İstanbul Alışveriş Merkezi'nde açılmış olan Turkuazoo Akvaryum'u ziyaret etmek. Daha önce gitmek istemiştik ama kişi başı 25 TL çok gelmişti gözümüze. Son dönemlerde oldukça yaygın olan indirim sitelerinden Grupanya aracılığıyla edindiğimiz indirimli biletlerle iki kişi 25,-TL 'na ziyaret ettik Akvaryum'u. Kapısında kuyruk yoktu ama içerisi çocuklarla doluydu. Akvaryum'u gezmeye başlamadan önce enteresan pozlar vererek hatıra fotoğrafı çektirebiliyor ve çıkışta da photoshoplanmış fotoğrafını ebatlarına göre 5-10 TL'ye alabiliyorsunuz.

Daha önce akvaryum gezmemiş biri olarak beni etkilediğini ve bazı noktalarda da heyecanlandırdığını baştan söylemeliyim. Özellikle tünelden geçerken çok heyecanlandım. Onlara dokunamamak sinir etti beni. Bazı balıklar çok şaşırttı beni, bazısı ürküttü. Ve bazısı da çok çirkin geldi. Kendisini sevdiren balık bile gördüm. Evet, sevdiriyordu kendisini...

Köpekbalıkları ürkütücü değil ama çok fazla dişlerine bakmamakta fayda var. Bazı balıkları görünce Sharm El - Sheik geldi aklıma. Ah ah, kimiyle beraber yüzmüştük ne güzel. Keşke içerisindeki mercanlar da gerçek olabilseydi ama değil. Kayıp Balık Nemo ve hafızası zayıf arkadaşı ile dolu olan akvaryum tek kelimeyle muhteşemdi. Sanırım çocukları en çok eğlendiren bölüm burası oldu. Ama çok sevimliler... İçeride flaşsız fotoğraf çekebiliyorsunuz. İsterseniz bazı balıklarla birlikte yüzebiliyorsunuz. Üç tarafı akvaryumla çevrili alanda oturup biraz huzur bulabiliyorsunuz.

Çıkışta hediyelik bir şeyler almak isterseniz alternatif bulunuyor. Fiyatlar da orta kararda diyebilirim. Girişte bu kadar çocukla nasıl gezeceğiz diye düşünürken çıkışta ilk fırsatta yeğenim Kaan Toprak'ı buraya getirmemin şart olduğuna karar verdim. Bayılacağına eminim.

Benim için yorucu ama hepimiz için eğlenceli bir gün geçirdik. Bakalım bu hafta sonu bizi neler bekliyor?

Body Worlds Sergisi ve Pera Müzesi

2010-12-12T22:32:00.001+02:00

Bugün gidelim yarın gidelim derken her iki mekandaki sergilerin de sonunu yakaladık. O kadar güzel gün dururken biz İstanbul'un en soğuk ve fırtınalı gününü seçtik. Ama şanslı olduğumuzu belirtmeliyim. Trafik sorunu hiç yaşamadık. Çok şaşılacak bir durum değil mi?

Programımızdaki ilk durak Karaköy'de Antrepo 3'te bulunan İstanbul Modern'deki Gunter Von HAGENS'in Body Worlds Orjinal Vücut Dünyası - Yaşam Döngüsü Sergisi'ydi. 11 Haziran'da açılan sergi malesef 18 Aralık'ta son buluyor. Bu nedenle henüz gitmemiş olanlar için çok az bir zaman kaldığını hatırlatmak isterim. Hafta içi ve Cumartesi günü 09.00 - 20.00 arası açık olacak olan serginin son günleri olması nedeniyle olsa gerek inanılmaz uzun kuyruklar var. Hani içeri girmenin bir dert olduğu mekanda dışarı çıkmak ayrı bir dert. Hafta sonu olduğu için çocukların çok fazla olduğu sergiyi gezmek biraz zahmetli açıkçası. Sergi ile ilgili detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Sergi alanı umduğumdan daha küçük bir alana kurulmuş. Dolayısıyla beklediğimden daha az vücut görebildim. Hayvan vücudu olarak sadece at ve zürafa vücudu bulunuyor. Sergi, girişte Doğum Öncesi Gelişim ile karşılıyor insanı. Şu anki durumumdan mıdır bilmiyorum ama beni en çok etkileyen ve heyecanladıran bölüm burası oldu. Yaradanımızın gücünü ve mucizelerini anlamamız için fazlasıyla yeterli oluyor bu bölüm. Sonrasında gördüğümüz vücutlar ve organlar da bu farkındalığımızı perçinliyor resmen. Elinde baştan aşağı derisini tutan adam vücudu çok etkileyiciydi. Kan damarı yapılandırmaları, sigara içen bir insanın akciğerinin rengi, ülserli mide, kötü huylu tümöre sahip bir böbrek, sindirim sistemi, veremli akciğer, tümörlü beyin, kemik bozuklukları ve diğerleri ... Görülecek o kadar çok şey var ki. Ve İstanbul'a getirilmeyen diğer vücut ve organlar. Tek kelimeyle muhteşemdiler. Hani insan gördüğü derinin altında nasıl bir sistemin işlediğini merak ediyorsa mutlaka görmeli bu sergiyi. Ama biraz rahatsız etmedi de değil hani.

Bedenini bağışlayan insanlara teşekkür etmek ne kadar yeterlidir bilmiyorum ama hem hekimlere hem de biz diğer insanlara çok büyük bir iyilik yaptıkları kesin. Duvarlarda bulunan yazılar hem şaşıtcı gerçekleri bize öğretiyor hem de birazcık olsun bizlere mesaj veriyor. Belki biraz pahalı gelebilir kalabalık bir aile için ama mutlaka görülmesi gereken bir sergi. Ama çocuklar bu sergiyi ne kadar kaldırabilir bilemiyorum. Meraklı gözlerle bakanlar kadar dehşete düşen ve korkan çocukları da gördük.

Programımızdaki diğer sergi Pera Müzesi'ndeki Tivadar CSONTVARY'nin " Macar Resminin Sıradışı Ustası " sergisiydi. 21 Ekim'de başlayan sergi bugün sona erdi.

Genel olarak beni çok etkilemeyen sergideki en dikkat çekici resim Mostar Köprüsü'nün resmi oldu.

Pera Müzesi'ne bu sergi için gitmiştik ama 4 Kasım'da başlayan " Çarlık Rusyası'ndan Sahneler: Rus Devlet Müzesi Koleksiyonu'ndan 19. Yüzyıl Rus Klasikleri " sergisini de gezdik.

St. Petersburg‘daki Rus Devlet Müzesi'nin zengin koleksiyonundan seçilmiş olan resimler; çalışma ve yoksulluk, çocukların dünyası, halk eğlenceleri, savaş ve ölüm ile kentsoylularını konu alan sahnelerle devrime kadar yaşamın her alanından kesitleri yansıtıyor. Oldukça güzel ve etkileyici olan sergi 20 Mart 2011 tarihine kadar sergileniyor.

Pera Müzesi'ne giriş 10,-TL ama isterseniz bir yıl boyunca ücretsiz olarak sergileri gezme hakkı veren Pera Kart'ı 20,-TL ye satın alabilirsiniz. Sergi bitiminde 2. katta bulunan Osman Hamdi Bey'in " Kaplumbağa Terbiyecisi " eserini görmemek olmaz.

Günümüzün mola ve yemek yeri ise Beyoğlu'nda, Yapı Kredi Kültür Yayınları'nın hemen arkasındaki çıkmaz sokakta bulunan Ara Cafe. Ara Güler'i her an görebileceğiniz ( ki biz görme şansına eriştik ) , Ara Güler fotoğraflarıyla dolu bir yer burası. Yer bulmak zor olabilir açıkçası. Fazla büyük bir mekan değil ama sıcak bir ortamı var. Yemeklere gelince... Biz Balkan Köftesi, Kış Salatası,Fesleğen Soslu Makarna ve Meksika Usulü Sıcak Çikolata'yı denedik. Balkan Köftesi, patlıcan püresinin üzerinde, iskender sosu ve yoğurt ile servis ediliyor. Sipariş sonrası yemeklerimizin gelmesi çok kısa sürdü. Sanırım bazı yemekler hazır, siparişe göre ısıtılıyor. Balkan Köftesi'ndeki köftelerde böyleydi. Kış Salatası, oldukça doyurucu ve leziz. Makarna için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Sıcak Çikolata ise tek kelimeyle muhteşem ama biraz fazla gelebilir. Fiyatlar Beyoğlu için pahalı sayılır.

Güzel bir günün tekrarı dileğiyle...

Orta Avrupa'nın İncileri - Budapeşte 3. Bölüm

2010-12-08T23:49:00.007+02:00

Artık Budapeşte'nin Buda tarafını keşfetme zamanı. Yani şehrin biraz tepelik olduğu, metro ağının sadece kırmızı hattan ibaret olduğu, ulaşımın ağırlıklı olarak tramvay ve otobüs ile sağlandığı, şehrin kalesinin ve görkemli sarayının bulunduğu, Tuna Nehri'nin diğer kıyısını keşfediyoruz.

Buda'ya herhangi bir köprüden geçebilirsiniz. Biz bir köprüden geçip diğerinden Peşte'ye geri dönmeyi tercih ettik. Tabiki yürüyerek. İlk durağımız tur otobüsüyle gittiğimiz Gül Baba Türbesi oldu. Margit Köprüsü'nden Buda tarafına geçip, sağ tarafa doğru ilerlediğinizde Török Ut'a ( Türk Caddesi ) gelmiş olacaksınız. Bu caddede bulunan Mescet ( Mescit ) Sokağı'nın yukarısında, bir tepede bulunuyor Gül Baba Türbesi. Bir Bektaşi dervişi olan Gül Baba, Macaristan halkı tarafından sevilip sayılan ender Osmanlı'dan bir tanesiymiş. Rivayete göre, Budapeşte'ye ilk gülü getiren kişi Gül Baba imiş. Türbede Gül Baba'nın sandukası bulunuyor. Güzel bir manzaraya sahip olduğunu söyleyebilirim. Ee, Galatasaraylılar için de ayrı bir yeri bulunuyor Gül Baba'nın. O yüzden görmeden geri dönmek olmaz.

Türbeden sonraki durağımız Buda Kalesi ve Balıkçılar Burcu. Oldukça büyük bir alana kurulu olan kale bölgesinde göreceğiniz ilk ihtişamlı yer Neo Gotik mimari yapısına sahip Matthias Kilisesi. Tadilat yapıldığı için içini görme şansına sahip olamadık ama renkli seramiklerle kaplı olan çatısı bile ihtişamını anlamamız için yeterli oldu. Osmanlı'nın fethinden sonra kısa bir süre cami olarak da kullanılan kilise, Macaristan'ın ikinci büyük kilisesi konumunda. Buda kenti, 13. yüzyıldan itibaren kale ve Matthias Kilisesi çevresinde gelişmeye başlamış. 18. ve 19. yüzyıldan itibaren kent yeniden inşa edilmiş ve eski cazibesine kavuşmuş. Bu bölgeyi yaya olarak çok rahat gezebilirsiniz.

Matthias Kilisesi'nin ön tarafında Macaristan'ın ilk taçlı kralı Aziz İstvan'ın 1906 yılında dikilen heykeli bulunuyor. Burada görülmesi gereken yerlerden biri de 1895 yılında inşa edilen Balıkçılar Burcu ya da Tabyası. Adının aksine hiç bir zaman bir savunma yapısı olarak kullanılmamış. Tuna Nehri ve Peşte'nin en güzel fotoğraflarını burada çekebilir ve bu güzel manzaranın tadını çıkarabilirsiniz. Ama her daim kalabalık olacağını da unutmayın sakın.

Balıkçılar Burcu'nda kale bölgesinin içlerine doğru yürüyebilir ve sonunda Buda'nın diğer tarafını görebilirsiniz. Burada biriken yapraklar insana sonbahar mevsiminin tadını çıkarma fırsatı veriyor. Matthias Kilisesi'nin önündeki Kutsal Teslis Meydanı'nda Veba Anıtı'nı göreceksiniz. Bu bölge civarında Lordlar Sokağı ve Mecdelli Meryem Kilisesi de görülecek diğer yerlerden. Ayrıca Veba Anıtı'nın biraz ilerisinde, sağ tarafta Miro Cafe'de mola verebilir, ilginç iç dekorunun tadını çıkarabilirsiniz. Tarihi binaların içerisinde kalan modern Hilton Oteli de burada bulunuyor.

Ve Buda'nın en görkemli binası: Kraliyet Sarayı ( Royal Palace ). 13. yüzyılda inşa edilen saray, pek çok tahribat geçirmiş ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra şimdiki Neo klasik tarzda inşa edilmiş. Buda'nın simgesi olan Kraliyet Sarayı'nın kubbesi, her yerden rahatlıkla görülebilmektedir. Sarayın olduğu bölgede Matthias Çeşmesi ve Macar Ulusal Galerisi bulunuyor. 1904 yılında inşa edilen Matthias Çeşmesi, Kral Matthias ile sevgilisi İlonka'yı canlandırıyor. Macar Ulusal Galerisi'nde Macar tarihini anlatan sanat eserleri sergileniyor. Koleksiyon'un çok geniş olduğunu belirtmeliyim.

Buda'nın önemli ve görülesi yerlerinden birisi de Elizabeth Köprüsü'nün hemen karşısında bulunan Gellert Tepesi. Yaklaşık 140 metre yüksekliğe sahip olan Gellert Tepesi, muhteşem bir Budapeşte manzarasına sahip. Bu tepeyle ilgili pek çok rivayet ve batıl inanç bulunuyor. Hristiyanlığı istemeyenlerin Piskopos Gellert'i bir fıçıya koyup tepeden aşağıya yuvarlayarak öldürdüğü ve sonrasında bu tepenin adının Gellert Tepesi olmasına neden olmuş. Tepeye arabayla çıkabileceğiniz gibi otobüsle de ulaşabilirsiniz. Burada elinde haçıyla kenti kutsayan Piskopos Gellert'in Anıtı'nı göreceksiniz. Ayrıca iç kale, gözlem terasları ve Özgürlük Anıtı diğer görmeniz gereken yerlerden. Özgürlük Anıtı'nın ortasında bir defne dalını havaya kaldırmış olan kadın figürü bulunuyor. Tepenin hemen aşağısında, Özgürlük Köprüsü'nün tam karşısında bulunan Gellert Oteli ve kaplıcaları ile yanıbaşındaki Teknoloji Üniversitesi görülebilecek diğer yerler arasında sayılabilir.

Son olarak gecikmeli kalkan uçağımızdan dolayı yaşadığımız memnuniyetsizliği gidermek amacıyla tur şirketimizin ücretsiz düzenlediği yöresel Çigan Gecesi için Borkatakomba adlı mekana gittik. Hem restaurant hem de şarap mahzeni olan mekanda yöresel şarapları tatma ve Macarların meşhur yemeği Gulaş'ı yeme fırsatı bulduk. Gulaş, bizdeki Tas Kebabı'nın oldukça sulu ve baharatlı hali olarak düşünülebilir. Ama kesinlikle bizim yemeğimiz daha lezzetli ve görsel olarak daha çekici. Yine de merak edenler deneyebilir.

Budapeşte'de dolu dolu 2 gün geçirme fırsatı bulduk. Planladığımız çoğu şeyi yapsak da eksik kalan şeylerin olduğunu da biliyoruz. Hem gecesi hem gündüzü ayrı bir güzelliğe sahip Budapeşte, kesinlikle görülmeli diyebileceğim bir yer. Özellikle ulaşım problemi yaşamadan rahatça keşfedilebilecek olan şehir, buradan sonra göreceğimiz diğer Orta Avrupa şehirlerini daha ilgi çekici hale getirdi açıkçası. Her şehrin kendine has bir büyüsü var mıdır bilmiyorum ama Budapeşte'nin sahip olduğu kesin.

Ve ertesi sabah erkenden Viyana'ya doğru yola koyulacağız. Ama öncesinde Slovakya'nın başkenti Bratislava'ya uğruyoruz...

Av Mevsimi

2010-12-05T18:33:00.000+02:00

Nihayet İstanbul'da sıcaklık düşmeye başladı ve kış mevsiminde olduğumuzu hatırlar olduk. Günlerden pazar ve hava da soğuk olunca yapılacak aktivitelerden birisi sinemaya gitmek oluyor. Biz de bu pazar sabahını böyle değerlendirelim dedik ve tercihimizi 3 Aralık'ta gösterime giren Av Mevsimi filminden yana kullandık.

Filme gitmeden önce hakkında hiç bir şey okumadım. Sadece Şener ŞEN'i, Çetin TEKİNDOR'u ve Cem YILMAZ'ı bir arada seyretme fırsatını değerlendirmek istedim. Sonuçta onların olduğu bir film ne kadar başarısız olabilirdi ki. Yönetmenliğini ve senaristliğini Yavuz TURGUL'un yaptığı filmde usta oyuncuların ve Cem Yılmaz'ın yanı sıra Okan YALABIK, Melisa SÖZEN, Rıza KOCAOĞLU ve Mahir İPEK gibi oyuncular da bulunuyor. Filmin görüntü yönetmenliğini ise Uğur İÇBAK yapmış. 2,5 saate yakın süren filmin konusu ise aslından oldukça basit: Genç bir kızın cinayete kurban gitmesini araştıran üç polisin bu süreç içerisinde değişen hayatlarının ve cinayetin hikayesi.

Film, biraz dram biraz gerilim biraz da polisiye türden olmuş. Konusu ve dolayısıyla kurgusu zayıf olan film malesef beni ne heyecanlandırdı ne de ben de merak uyandırdı. Filmin gidişatından filmin sonunu tahmin etmenin bu kadar kolay olması ve çok aleni olan mantık hataları en büyük hayal kırıklıklarımdan biriydi filmdeki. Aslında filmin vermek istediği etkinin bu olmadığını da varsayabiliriz. Ama böyle usta bir yönetmenden beklenmedik derecede vasat bir film çıkmış ortaya. Oyunculukların hiç birine sözüm yok. Şener Şen oldukça sade oynamış, kendinden bir şeyler katmamış rolüne. Filmde yaratılan tek karakter olan İdris'i oynayan Cem Yılmaz biraz daha ön planda kalmış. Ama yine de hiç bir oyunculuk Çetin Tekindor'un oyunculuğunu gölgeleyememiş. Tek kelimeyle muhteşem olduğunu belirtmeliyim.

Filmde pek çok şey yarım kalmış hissi veriyor insana. Hani bu kadar uzun bir filmde bu yarım kalmalar üzücü. Bazı sahneler olmasa da olur dedirten türden. Genel olarak durağan ve sakin geçen bir film. Ama arada bazı sahneler var ki yine de sıkılmadan izlettiriyor filmi. Özellikle Cem Yılmaz'ın " Hayde Hayde " türküsünü söylediği sahne ve tek başına barda içerken prova yapan grubun söylediği şarkıda yüzünün ve bakışlarının aldığı ifade böyle bir filmde bile bizi güldürmeye yetiyor. Görüntü yönetmeninin oldukça başarılı olduğunu da söyleyebilirim.

Av Mevsimi başladı ve bitti. Beklentilerin yüksek olduğu ama ben de hayal kırıklığı yaratan bir film olmuş. Yine de ve her şeye rağmen gidilir mi derseniz gidilir diyebilirim. Sonuçta sizin beklentileriniz ve görecekleriniz belki de Yavuz Turgul'un anlatmak istediklerinin ta kendisidir.

Daha başarılı Yavuz Turgul filmleri görmek dileğiyle...

Orta Avrupa'nın İncileri - Budapeşte 2. Bölüm

2010-11-29T20:48:00.001+02:00

Budapeşte'de hala görülecek çok yer, yapılacak çok şey var. İşte görülmesi gereken yerlerden bir tanesi de Tuna Nehri kenarında bulunan görkemli Parlamento Binası. Macar fethinin 1000. yıldönümü kutlamaları sonrası kentin gelişmesi hızlanmış ve Macaristan'ın çeşitli tarzlarda tasarlanmış en önemli yapıları inşa edilmiş. Parlamento Binası da işte bu yapıtların başında geliyor. Buraya kırmızı renli ( M2 ) metro hattıyla ya da 2 - 2A nolu tramvay hattıyla gelebilirsiniz.

1884 - 1902 yılları arasında inşa edilen Parlamento Binası, Kossuth Lajos Meydanı'nda, Tuna Nehri kenarında bulunuyor. Bir proje yarışması sonucu seçilen bina, İmre STEİNDL tarafından Neo - Gotik tarzda inşa edilmiş. Şu ana ülkenin en büyük binası konumunda olan Parlamento Binası, Almanya ve İngiltere'den sonra Avrupa'nın üçüncü büyük parlamentosu. 18.000 metrekarelik bir alanda inşa edilen binanın, 691 tane odası bulunuyor. Dış cephesinde 300 adet heykel bulunan binanın 27 ayrı kapısı buluyor ve süslemeler için 40 kilogram altın kullanıldığı söyleniyor.

Parlamento Binası'nın hemen karşısında bulunan Etnografya Müzesi, Parlamento Binası seçimi için yapılan proje yarışmasının adaylarından bir tanesiymiş. Oldukça görkemli bir yapı olan Etnografya Müzesi, Rönesans ve Barok tarzı mimarisi ile dikkatlerden kaçmıyor. İçerinde 170.000 parça eserin sergilendiği çeşitli müzeler bulunuyor. Bu binanın hemen yanında bulunan Tarım Bakanlığı binası da Neo - Klasik tarzda inşa edilmiş, dikkat çekici bir bina. Hemen yanında 1956 yılının Başbakanı'nın Komünizm'den halkın yanına geçişini simgeleyen Imre Nagy Anıtı bulunuyor. Anıtın 200 metre kadar ilerisinde ise 1905 yapımı, Neo - Klasik tarzdaki binada Macar Televizyon Merkezi bulunuyor.

Parlamento Binası'nın arka kısmında Transilvanya Prensi İkinci Ferenc RAKOCZİ'nin bronz heykeli bulunuyor. Macarların çok sevdiği ve önemsediği Ferenc Rakoczi, verdiği bağımsız mücadelesi sonrası hayatını uzun yıllar sürgünde geçirmiş. Bu sürgün dönemlerinin sonlarına doğru Tekirdağ'a yerleşen Rakoczi burada vefat etmiş. Günümüzde oturduğu ev restore edilerek kendi adıyla bir müzeye dönüştürülmüş.

Parlamento Binası'nın hemen yanıbaşında bulunan Attila JOZSEF'in heykeli 1980 tarihli. Toplumcu, gerçekçi ve radakil bir şair olarak tanınan Jozsef, 32 yaşında intihar ederek hayatına son vermiş. Gördüğünüz üzere Kossuth Lajos Meydanı'nda görülecek epey bir yer bulunuyor. Şehrin önemli meydanlarından birini adını veren Kossuth Lajos, Macar halkı tarafından çok sevilen, " geçici " sıfatıyla da olsa ilk Cumhurbaşkanıymış. Avusturya'ya karşı verilen bağımsızlık savaşı sonrası Kütahya'ya sürgüne gönderilmiş ve 1851 yılına kadar burada yaşamış. Kütahya'da halen Kossuth Evi Müzesi ziyaret edilebiliyor.

Parlamento Binası'ndan yürüyerek de ulaşabileceğiniz Zincirli ya da Arslanlı Köprü'nün Peşte tarafında bulunan Roosvelt Meydanı'na kadar gitmişken Gresham Sarayı'nı, Macar Bilimler Akademisi'ni ve Aziz Istvan Bazilikası'nı görebilirsiniz.

Tuna Nehri üzerinde kurulmuş olan ve Buda ile Peşte'yi birbirine bağlayan dokuz adet köprüden yedisi trafiğe açık. Bu köprülerden en çok kullanacağınız köprüler Margit Köprüsü, Zincirli ya da Arslanlı Köprü, Elizabeth ve Özgürlük Köprüleri'dir. Tuna Nehri üzerinde bulunan ve Macar halkının özellikle yaz mevsiminde sayfiye ve piknik alanı olarak tercih ettikleri Margit Adası'na gitmek için Margit Köprüsü'nü kullanmak gerekiyor. Köprünün her iki tarafından da yürüyerek gidebileceğiniz adayı biz 26 nolu otobüs ile gezmeyi tercih ettik. Otobüsün son durağının adanın dışında olduğunu bilmeden tabiki. Arpat Köprüsü'nden geçerek adadan ayrıldık ve otobüsten hiç inmeden aynı güzergahtan bindiğimiz yere geri döndük. Kiralık bisiklet ya da küçük arabalarla adayı daha detaylı gezebilirsiniz. Burada Yüzüncüyıl Anıtı'nı, Hajos Olimpik Havuz Tesisi'ni, 14. yüzyıldan kalma Fransisken Kilisesi'nin harabelerini, Palatinus Kıyısı'nı, 1911 yılında yapılan 57 metrelik su kulesini, 13. yüzyıldan kalma Domiken Kilisesi ve Manastırı'nı ve Margit Siziget Termal Oteli ile Japon Bahçesi'ni görebilirsiniz. Adanın sonunda da Bodor Kuyusu bulunuyor.

Ve şehrin en süslü ve dikkat çekici köprüsü Zincirli ya da Arslanlı Köprü ... Köprü, 1839 - 1849 yılları arasında yapılmış. Tierney CLARK tarafından tasarlanan köprü, Adam CLARK tarafından tamamlanmış. 380 metre uzunluğundaki köprü zamanının bir mühendislik harikası olarak tanımlanmaktadır. Köprünün her iki tarafında birer kule bulunan köprünün yine her iki tarafının girişinde 2 adet arslan heykeli bulunuyor. Rivayete göre bu taş heykelleri yapan Janos MARSCHALKO, eserlerinin kusursuz olduğunu düşünüyormuş. Ama küçük bir çocuğun ağzı açık olan arslanların dilinin olmadığını söylemesi sonucu üzüntüden dolayı intihar etmiş. Ama arslanların dilinin olduğu ama ilk bakışta farkedilemediği söyleniyor. Bence de dilleri mevcut.

Zincirli Köprü'den sonra Elizabeth Köprüsü'nü göreceksiniz. Diğer köprülerde olduğu gibi yaya olarak da bu köprüden karşıya geçebilirsiniz. Bu köprünün Peşte tarafında bulunan Erzsebet Meydanı'ndan Budapest Sightseeing turu yapabilirsiniz. Yaklaşık 2.5 saat süren, hem Buda hem de Peşte'de toplam 14 noktada mola veren, Türkçe dahil 22 dilde şehri tanıtan turun bitiş noktası da aynı yerde. Şehri başlangıçta hızlı bir şekilde turlamak için ideal bir tur. Tur, sabah 10.00 - 12.00 arası 30 dakikada bir, 12.00 - 16.00 arası ise saatte bir düzenleniyor. Bu turun maliyeti ise 4.000 Forint civarında.

Elizabeth Köprüsü'nün Peşte ayağının hemen yakınından kalkan Tuna Nehri tekne turları da Budapeşte'ye gidince yapılması gereken aktivitelerden bir tanesi. Gündüz ve gece ayrı fiyatlandırmaları olan bu tur sayesinde nehrin her iki yakasındaki tarihi bina ve kiliselerin ( Parlamento Binası, Gellert Tepesi, Matthias Kilisesi gibi ) hikayelerini dinleyebilirsiniz. Gündüz turları Margit Adası'nın etrafında ve içerisinde dolaşırken gece turları Margit Adası'na gelmeden geri dönmektedir. Türkçe dahil 30 dilde anlatılan turun fiyatına iki içecek dahil. Gündüz turu için kişi başı yaklaşık 11,-Euro ödemeniz gerekirken, gece turu için yaklaşık 18,-Euro ödemeniz gerekiyor. Her iki turunda seyir zevki farklı. Özellikle gece turunda ışıklandırmalarla şehrin farklı bir büyüsüne kapılabilirsiniz. Tekne girişinde broşür alırken tur esnasında gösterilen tanıtım Dvd'lerini gördük ve aldık. Ücretsiz olup olmadığı konusunda bir fikrimiz yok. Ama güzel bir hediye oldu bizim için. Detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Buda ile Peşte'yi birbirine bağlayan bir diğer köprü de Özgürlük Köprüsü. Köprünün Peşte tarafında hal binası, Buda tarafında ise Gellert Oteli ve Kaplıca Tesisi bulunuyor. 1894 - 1899 yılları arasında yapılan köprü, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra orjinaline sadık kalınarak yeniden yapılmış. Köprünün üzerinde Macar efsanelerindeki Turul kuşları ile kraliyet armaları bulunuyor.

Son olarak, Budapeşte'nin yer altı ve yer üstü ulaşımından bahsetmek istiyorum. Şehrin Peşte tarafında ulaşım sorunu yaşamayacağınıza kesinlikle emin olabilirsiniz. Sarı, kırmızı ve mavi olamak üzere 3 ayrı metro hattı bulununan şehirde tramvay ve otobüs hatları da oldukça yaygın. Her üç metro hattının buluşma noktası ise Deak Fer Meydanı. Alacağınız tek bir kartla hepsini istediğiniz kadar kullanabildiğinizi tekrar hatırlarmak isterim.

Budapeşte'nin Peşte tarafından bu kadar. Bir dahaki yazımda şehrin Buda tarafını tanıtmaya çalışacağım.

Kim Bu Adam?

2010-11-28T16:48:00.000+02:00

Kış mevsiminin en güzel etkinliklerinden biri tiyatroya gitmek olsa gerek. Özellikle son yıllarda artan Kültür ve Sanat Merkezleri sayesinde pek çok oyun daha çok insanla buluşuyor. Özellikle özel tiyatrolarda sahnelenen oyunları oldukça uygun ücretlerle izleme fırsatı buluyor insanlar. İşte onlardan bir tanesi de Can Gürzap'ın 2008 yılında kurduğu Tiyatro Dialog 'un yeni oyunu " Kim Bu Adam ? "

Sefaköy Kültür ve Sanat Merkezi'nde izleme şansına sahip olduğum oyunun yazarı Sebastien THİERY. Can GÜRZAP, Güneş BERBEROĞLU, Metin YAVUZOĞLU, İlham ERDOĞAN, Halim ERCAN ve Oğuz OKUL'un oynadığı oyunun yönetmeni Levend ÖKTEM. Yaklaşık 1.5 saat süren ve iki perdelik bir oyun olan " Kim Bu Adam? " güncel bir soruna değindiği konusuyla bu sezonun en çok dikkat çekebilecek oyunlarından bir olacağa benziyor.

'' Mösyö ve Madam Belier evlerinde akşam yemeği yerken aniden telefon çalar. Şaşırırlar çünkü telefon abonelikleri yoktur. Arayan kişi Mösyö Schmitt diye birini sormaktadır. Mösyö ve Madam Belier, şaşkın şaşkın birbirlerine bakarken, içinde bulundukları dairenin ve eşyaların kendilerine ait olmadığını fark ederler. Duvardaki tabloların, kitapların, kıyafetlerin hiçbiri onların değildir. Yanlış evde olduklarını düşünüp, çıkmaya çalışırlar ancak kapı kilitlidir. Kapı çalar, gelen polistir. Tüm bunlar bir şaka mıdır, bir tuzak mı, yoksa ortak gördükleri bir kabus mu ? '' diyerek anlatılan oyundaki Mösyö Belier karakteri tiyatro sahnelerinde görmeye alışık olmadığımız bir karakter. Ama gerçek hayatta pek çoğumuzun tanıdığı, gördüğü ya da bizzat yaşadığı bir karakter. Hatta Can Gürzap'ın " hayatımın rolü " dediği bir karakter.

" Kim Bu Adam? " , insan ilişkilerini, insanın toplum içerisinde nasıl tek tip bir varlığa dönüştürüldüğünü ve bu dönüşüm karşısında insanoğlunun nasıl çaresiz kaldığını çok güzel bir şekilde gözler önüne seren bir kara komedi oyunu olmuş. Yani yine çıkarılacak dersler ve sorulacak sorular var karşımızda. Ve tabiki sürprizlere gebe bir oyun.

" Kim Bu Adam? " , Aralık ayında da sahnelenmeye devam ediyor. İzlemek isteyenler için Aralık ayı programı aşağıdadır:

3 Aralık 2010 Cuma Saat: 21:00 Profilo Kültür Merkezi

4 Aralık 2010 Cumartesi    Saat: 21:00     Profilo Kültür Merkezi
5 Aralık 2010 Pazar          Saat: 16:00     Caddebostan Kültür Merkezi
20 Aralık 2010 Pazartesi   Saat: 20:30     Ataköy Yunus Emre Kültür Merkezi
24 Aralık 2010 Cuma        Saat : 20:30    Kozzy AVM Gönül Ülkü Ve Gazanfer Özcan Sahnesi

Muhakkak izleyebilmeniz dileğiyle...

Orta Avrupa'nın İncileri - Budapeşte 1. Bölüm

2010-11-25T23:37:00.001+02:00

Uzun bir bayram tatili sonrası işe ve İstanbul'a tekrar nasıl alışacağım diye düşünüyordum ama her ikisi de hemen hissettiriverdi varlıklarını. Yani kaldığım yerden devam ediyorum. Eşimle 9 günlük bayram tatilinde nereye gidelim diye çok düşündük. Malum hem mevsimlerden kış hem de ben her geçen ay biraz daha ağırlaşıyorum. Sonunda kararımız Orta Avrupa'nın incileri olan Budapeşte - Viyana - Prag turundan yana oldu.

Bayram nedeniyle yaşanan yoğunluğa rağmen her zamanki gibi tatile Pronto Tur ile çıktık. Evet, alışkanlık haline geldi Pronto Tur bizde. 7 gece - 8 gün olarak satılan ama aslında 7 gece - 7 gün olan turumuzun başlangıç noktası Macaristan'ın başkenti Budapeşte oldu. Yaptığımız araştırmalar ve öğrendiklerimiz neticesinde hazırlıklarımızı tamamladık ve Sabiha Gökçen Havaalanı'ndan kalkacak uçağımız için 19.00 civarı havaalanına gittik. Yaşadığımız ilk olumsuzluk da burada gerçekleşti. Çünkü uçağımız teknik bir arızadan dolayı 23.00'a ertelenmişti. Sonuçta Türkiye saati ile 01.00 gibi Budapeşte'ye ulaştık.

Budapeşte'yi keşfetmek için 2 tam günümüz vardı ve bunun yarım günü panoramik şehir turu ile geçti. Konakladığımız otel olan ve Peşte'de Vacı Ut ( Vacı Caddesi ) da bulunan İbis Budapest Otel'den şehir merkezine ulaşımın kolay ve rahat olması artı bir durumdu. Hemen önünden binebileceğiniz metro ile şehir merkezine 10 dakikada ulaşabiliyorsunuz. Kahramanlar Meydanı'na yürüyerek 10 dakika mesafede olduğunu ama otelin 3 yıldızlı ve kusursuz olmadığını da belirtmeliyim.

Ayrıntılı bilgilere girmeden önce kısaca Budapeşte'yi özetlemek istiyorum. Bizim bulunduğumuz süre içerisinde mevsim normallerinin çok üzerinde bir sıcaklığa sahip olduğu için ayrıca kalbimi fetheden şehri keşfetmek ve tanımak çok eğlenceli ve kolay. Rahatlıkla edinebileceğiniz şehir haritası ve 24 - 72 saat ya da bir hafta geçerli olan Budapeşte Kart ile Budapeşte'yi metro - tramvay - otobüs ile ve / veya yaya olarak gezebilirsiniz. Bir köprüden Buda'ya geçip diğer köprüden Peşte'ye geri dönebileceğiniz kadar rahat bir şehir. Avrupa Birliği'ne dahil olmasına rağmen kullanılan para birimi Forint. 1 Euro da 274 Forint ediyor.

Budapeşte ... Tuna Nehri'nin ikiye böldüğü şehrin bir tarafı Buda, diğer tarafı ise Peşte olarak geçiyor. Buda tarafı ne kadar tepelik ve yokuşlara sahip ise, Peşte tarafı o kadar düz ve geniş bir alana sahip. Zaten Peşte tarafında ulaşım çok daha rahat bu nedenle. Şehri ikiye bölen Tuna Nehri üzerinde 7 tane köprü bulunuyor. Bunlardan Margit, Szechenyi ( Zincirli ya da Arslanlı ), Erzsebet ( Elizabeth ) ve Szabadsag ( Özgürlük ) köprüleri en çok göreceğiniz ve kullanacağınız köprüler. Özellikle Zincirli köprü, şehrin en popüler, süslü ve ilgi çeken köprüsü durumunda.

Budapeşte'de yapılacak pek çok şey, görülecek pek çok yer bulunuyor. Bunların başında ise Hösök Tere yani Kahramanlar Meydanı geliyor. Turistlerin ve tur otobüslerinin ilk uğradıkları yer olarak da tanımlayabiliriz burayı. Andrassy Caddesi'nin sonunda bulunan bu meydan Macaristan tarihinin onurlu bir dönemine adanmış. Meydanı karşınıza aldığınızda sol tarafta Güzel Sanatlar Müzesi'ni, sağ tarafta ise Mücsarnok Sanat Sarayı'nı göreceksiniz. Biz gittiğimizde Güzel Sanatlar Müzesi'nde Botero ve Gustav Klimt'in sergileri vardı. Ama pazartesi günleri müzeler kapalı olduğu için gezemedik. Meydanda tam karşınızda, sağ ve sol tarafta bulunan yarım ay şeklindeki Binyıl Anıtı'nı görebilirsiniz. Bu anıtın tam ortasında ise tanınmış 7 Macar kral ve politikacılarının heykellerini ve büyük orta sütunun üzerinde de kutsal Macar hacını tutan Cebrail'in figürü bulunuyor. Güzel Sanatlar Müzesi'nin sağ tarafındaki caddeden yürüyerek Hayvanat Bahçesi'ni, Sirk alanını ve hemen karşısındaki Szechengi Kaplıcası'nı, Vajdahunyad Kalesi'ni ve kışın buz pistine dönüşen gölü görerek Varos Liget'i yani şehri parkını gezebilirsiniz. Özellikle Szechengi Kaplıcası'nın kapısından içeri girmenizi duvarları incelemenizi tavsiye ederim. Gerçekten çok etkileyici. Bu bölgeye şehir meydanından sarı renkli ( M1 ) metro hattıyla ulaşabilirsiniz.

Kahramanlar Meydanı'na sırtınızı döndüğünüzde karşınıza Andrassy Caddesi çıkacaktır. Sarı renkli metro hattı da bu caddenin altında yer almaktadır. Bu cadde , Türk Konsolosluğu'nun da bulunduğu şehrin önemli ve güzel caddelerinden birisi. Biz caddenin sonlarına doğru yer alan Opera Binası'na kadar metro ile gitmeyi tercih ettik. Binanın özellikle ön cephe süslemeleri çok etkileyici. Ana girişin iki yanındaki nişlerde Macaristan'ın en önemli bestecilerinden Ferenc ERKEL ve Franz LİSZT'in figürleri bulunuyor. Opera Binası'nın içinde rehberli tur yapabilir, hediyelik eşya mağazasından bir şeyler alabilirsiniz. Buradan çıkıp Peşte'nin ve üç ayrı metro hattının merkezi olan Deak Fer Ter'e ( Deak Fer Meydanı ) yürüyerek gidebilirsiniz. Bu yürüyüş sırasında siz de bir kahve molası vermek isterseniz Cafe Costa'ya uğrayabilirsiniz. Burada da insanları köpekleriyle rahat rahat oturduklarını görünce şaşırmayın lütfen. Bu görüntüyle sık sık ve her yerde karşılaşacaksınız çünkü.

Deak Fer Meydanı'ndan Deak Fer Ut ( Deak Fer Caddesi ) boyunca 300 - 400 metre yürüdüğünüzde Vörösmarty Meydanı'na ulaşacaksınız. Burada görmeniz gereken ilk yer Gerbeaud Pastanesi. İsviçreli şekerci Emil GERBAUD tarafından 1858 yılında kurulmuş olan bu pastanenin dikkatinizi ve sizi içerisine çekmemesi mümkün değil. Pek çok pasta alternatifi bulunan pastanenin en meşhur pastalarından biri Dobos Turta. Pastayı kahve ile denemeyi ihmal etmemelisiniz. Pastanenin hemen önündeki metro durağı olan Vörösmarty Ter durağı, Macarlara göre Avrupa'nın ilk metro istasyonu. Pastanenin hemen karşısında ise şair Mihaly VÖRÖSMARTY'e adanmış ve 1908 yılında dikilmiş olan anıt bulunuyor.

Onyedinci yüzyıl sonunda harap halde olan Peşte, 19. yüzyılda imar projeleri çerçevesinde yeniden inşa edilmiş. Bu durumu en net şekilde görebileceğiniz yer ise Vörösmarty Meydanı'ndan başlayan Vacı Utca ( Vacı Sokağı) . Bu sokak boyunca New Yorker, Zara, Mango, Bershka, H&M gibi alışveriş mağazaları, cafeleri, tarihi ve dışı resim, rölyef ve heykellerle süslü bina, kilise ve sarayları, hem yerel hem de Nordsee, Burger King gibi fast food tarzı restaurantları, hediyelik eşya tezgahlarını, döviz bürolarını ve eğlenceli - eğlendiren insanları bir arada görmeniz mümkün. Oldukça uzun bir sokak olan Vacı Sokağı'nın bittiğini düşündüğünüz yerde alt geçitten karşıya geçerek kaldığınız yerden Özgürlük Köprüsü yakınlarına kadar devam edebilirsiniz. Bu sokak Peşte'de en çok vakit geçirebileceğiniz yerlerden birisi. Hem alışveriş hem de yemek için alternatifler çok. Ayrıca sokağın ilk bölümünün sonunda ( No: 31 ), sağ tarafta bulunan Molnar's Kürtöskalacs 'ta Macaristan'ın yerel tatlısı olan baca tatlısını yiyebilirsiniz. Bu tatlı, şekerli hamurun bir silindir etrafına dolanıp mangal üzerinde döndürülerek pişirilmesi suretiyle yapılıyor. Akabinde isteğe göre şeker, tarçın, çikolata, fındık, hindistan cevizi, vb. parçalara bulanarak servis edilir. İsterseniz hemen orada sıcak bir tane yiyebilirsiniz. Bir porsiyonu bir kişi için fazla geliyor, baştan söyleyeyim. Fiyatı da 800 forint , yaklaşık 3 Euro.

Sokağın diğer tarafı daha çok yemek yeyip, içebileceğiniz, hediyelik eşya alabileceğiniz mağazalarla ve kiliselerle dolu. Üstelik hemen hemen her akşam bu kiliselerde klasik müzik konserleri veriliyor. Sokağın sonunda Fövam Meydanı'na ulaşacaksınız. Burada hemen solda bulunan Anna Cafe biraz olsun dinlenmek için güzel bir tercih olabilir. Hemen yanında bulunan Burger King ile ortak kullandıkları tuvaletleri de rahatlıkla kullanılabilir. Aynı birliktelik sokağın diğer tarafında da geçerli tabiki.

Meydanda muhakkak görmeniz gereken yer, dış görüntüsüyle hemen farkedeceğiniz Central Market ( Nagyvasarcsarnog - hal binası ). Binanın içerisine girince ne kadar farklı bir yere geldiğinizi anlıyorsunuz. Giriş katında etlerin, tavukların, sebze ve meyvelerin satıldığı yerin üst katında hediyelik eşyalar ve yeme - içme yerleri bulunuyor. Oldukça büyük bir alana kurulmuş olan bu hal binasında yerel halkın içerisine karışabilir ve uygun fiyatlı alışveriş yapabilirsiniz.

Giriş kapısının hemen karşısındaki köşede bulunan Cosmo Card'ta fotoğraf çektirip, Budapeşte görüntüleri ile hazırlanmış digital fotoğraf kartına anında bastırabilirsiniz. Biz burada özellikle meyve - sebze bölümünde oldukça güzel zaman geçirip alışveriş yaptık.

Anlatılacak o kadar çok şey var ki, lafı çok fazla uzatmamak için devamı bir sonraki yazımda olacak...

Kurban Bayramımız Kutlu Olsun...

2010-11-13T14:04:00.000+02:00

Bayram mesajının birkaç gün erken yazılmasından da anlaşılacağı üzere bu bayramda da İstanbul'da değilim. Yine bir yerleri keşfetmeye ve sonrasında sizlerle paylaşmaya gidiyorum.

Bu seneki Kurban Bayramı geldi sayılır ama insanların çok da mutlu ve heyecanlı olduğunu görmüyorum. Kurbanını kesmek isteyen insanların kurban fiyatlarının çok yüksek olduğu bu bayramda yanlış tercihler yapmamasını diliyorum. Herkese mutlu, huzurlu, sağlıklı ve sevdikleriyle bir arada olabilecekleri bir bayram diliyorum.

En kısa zamanda görüşebilmek dileğiyle...

The Social Network

2010-10-27T21:53:00.000+03:00

Geçen hafta farkettik ki, uzun zamandır sinemaya gitmiyoruz. Özellikle böyle kapalı ve kasvetli havalarda sinemaya gitmek en doğru seçim olsa gerek. Film olarak tercihimiz " Facebook " un filmi olarak lanse edilen " The Social Network " filmi oldu. Sinema tercihimiz ise Capacity AVM'deki Cinebonus oldu. Cinebonus'un 2 nolu salonunun büyüklüğünden, ses ve koltuk düzeninin etkileyiciliğinden bahsetmemek olmaz. Ne yaparsanız yapın, arkanızdaki kişinin görüş alanını kapatamazsınız...

Facebook'a ne zaman üye olduğumu hatırlamıyorum. İlk günkü gibi çok fazla kullanmıyor olsam da ortaya çıkmış olan bu şeyin milyonlarca insanı nasıl kendine bağımlı hale getirdiğini takip ediyorum. İnsan böyle bir bağımlılığın nasıl ortaya çıktığını merak etmiyor değil hani. İşte sizin de böyle bir merakınız varsa bu filmi izleyerek bir nebze de olsa bu merakınızı giderebilirsiniz.

Yönetmenliğini David FİNCHER'in yaptığı filmde Mark ZUCKERBERG'i oynayan ve ona inanılmaz derecede benzeyen Jesse EİSENBERG ve müzik paylaşım programı Napster'ın mucidi Sean PARKER'ı canlandıran Justin TİMBERLAKE'in oyunculuğu çok fazla ön plana çıkıyor. Açıkçası gerçek hallerini görsek bu kadar etkilenir miydik bilmiyorum.

Film, özetle Facebook'un nasıl kurulup, bugünlere geldiğini anlatıyor. Bunları anlatırken tabiki biraz kurmaca da eklenmiş durumda filme. Başladığı andan itibaren akıcı, süratli ve ilgi çekici konuşmalarla devam eden film, sessiz bir şekilde sona eriyor. Özellikle IT sektöründe çalışan ya da bu konulara eğilimi olan insanların daha çok anlayıp, kendini özdeşleştirebileceği bir film olmuş diyebilirim. Ara ara özlü sözlerle mesajlar vermiyor değil. Bunlardan en çok hoşuma gidenlerden birisi, Harvard'lı öğrenciler için icat yapmanın iş bulmaktan daha kolay olduğunun altının çizilmesi diyebilirim. Gerçekler bazen çok fazla can acıtabiliyor.

Film, her şeyi flashbacklerle anlatıyor. Bir an Facebook'un kodlarının yazım sürecini izlerken bir anda kendimizi Mark Zuckerberg'in yargılanma sürecinde buluyoruz. Değişmeyen tek şey, onun sahip olduğu pratik zeka ve verdiği zorlayıcı cevaplar. Aslında bazen kızmıyor da değiliz ona ama sonuçta biliyoruz ki amacı çok para kazanmak değil. İşte bizim en büyük sorunumuz bu, kısa yoldan para kazanmak. Oysaki filmde görüyoruz ki Mark sadece düşünüyor, buluyor ve bulduğunu şeyi gerçekleştiriyor. Ama bizlere mesaj vermeyi de bırakmıyor: " Bir kaç düşman edinmeden 500 milyon arkadaş kazanamazsın " .

Yaklaşık 2 saat süren film boyunca sıkılmayacağınızı düşünüyorum. Hızlı konuşmalara nedeniyle - ki özellikle Mark karakteri bu konuda çok başarılı - alt yazı kaçırma durumu olabilir ama bu bile filmden kopmanıza sebep olmuyor. Pek çoğumuzun hayatında çok fazla yer tutuyor sosyal ağlar. Facebook belki de bunların başında geliyor. Bu nedenle bile izlenmeyi hak eden bir film.

Facebook'un da bir kurulma sebebi var. Öğrenebilmeniz dileğiyle...

Ölüleri Gömün

2010-10-21T20:16:00.000+03:00

Uzun bir aradan sonra tekrar bir şeyleri paylaşabilmek ne güzel. Bir şeyler yazamamış olsam da hareketli ve yoğun bir dönemden geçtiğimi belirtmeliyim. Bundan sonra da aynı hızla devam paylaşmaya... Yaz mevsiminin en kötü taraflarından biri tiyatro oyunlarına uzun süre ara verilmesi. Resmen ekim ayı geldiğinde geri sayıma başladık.

Bu seneki ilk tercihimiz ülkemizde ilk kez İstanbul Tiyatro Festivali'nde oynanan " Ölüleri Gömün " isimli oyun oldu. Hakkında çok fazla bir şey okumadık ama sunumu hoşumuza gitmişti : " Dünyanın her tarafında sürüp giden savaşların birinde vurulan askerler mezarlarından kalksalar ve savaşı durdurmaya kalksalar neler olur? Ordu, hükümet, silah tüccarları, politikacılar, iş adamları, din adamları nasıl tepki verir? Ya kocalarını, sevgililerini, babalarını ve oğullarını kaybedenler? Gerçekten savaşsız bir dünyayı istiyor muyuz? "

Geçen hafta İstanbul Devlet Tiyatrosu'nda Cevahir Sahnesi'nde seyretme fırsatı bulduk. Oyun konsepti gereği karanlık bir salona girmek kolay olmadı. Oldukça geniş bir sahnede sergilenen oyunda 41 kişi rol alıyor. Irwin SHAW'ın yazdığı ve ilk kez 1936 yılında New York'ta sahnelenen oyun, burada da yeterli ilgiyi bulmuşa benziyordu. Salona girerken yapılan yüksek ses uyarısını çok ciddiye almak gerekiyor.

Dumanlı başlayan oyun aynı şekilde bitti. Hatta biraz rahatsız edici olduğunu da söylemeliyim. Savaşa dair pek çok şeyi sorgulayan bir oyun. En önemli sorusu da " savaşta ne için öldüğün " sorusu. Dekor ve efektler oldukça başarılıydı. Oyuna çok emek verildiği belli ama malesef bir yerden sonra oyun insana çok sıkıcı hatta bunaltıcı geliyor. 1 saat 30 dakikalık oyunun özellikle yarısından sonra düşen tempo oyundan tamamen kopartıyor insanı. Genç oyuncuların yanı sıra Musa UZUNLAR ve Civan CANOVA gibi tecrübeli oyuncuların olması dahi oyunu pek başarılı kılmaya yetmiyor. Onlar bile oyuna çok fazla konsantre olamamış görünüyorlardı. Bu senenin yeni oyunlarından biri olduğu için şans verilmesi gerektiğini düşünüyorum. İlerleyen günlerde daha başarılı ve etkileyici oyunculuklar görebiliriz.

İstanbul Devlet Tiyatroları'nda çok güzel ve başarılı oyunlar seyrettikten sonra bu tarz bir oyun şaşırttı açıkçası bizi. Ama ortaya konan emeği ve verilmek istenen mesajı da görmezlikten gelemeyiz. İyi niyetle ortaya çıkan bir oyun ama sanırım başarı için sadece bu yeterli olmuyor.

Daha güzel oyunlarda buluşabilmek dileğiyle...

Filmekimi 2010

2010-09-23T22:19:00.031+03:00

İstanbul’a sonbaharın geldiğinin habercisi olan Filmekimi bu sene 8-14 Ekim 2010 tarihlerinde Sinefil’lerle buluşacak. Bu sene de Cannes, Berlin, Sundance, Venedik gibi dünyanın belli başlı festivallerinde gösterilen, çok ses getiren ödüllü yapıtlarla usta yönetmenlerin son filmlerini biz sinemaseverlerle buluşturacak. 8 yıldır Beyoğlu Emek Sineması’nda gerçekleştirilen Filmekimi, Emek Sineması’nın malum durumu nedeniyle bu sene Atlas Sineması, Beyoğlu Sineması ve Maçka G-Mall Sineması'nın 2 ayrı salonuyla birlikte toplam 4 salonda, bir nevi küçük bir film festivali tadında sinemaseverlerle buluşuyor.

Bu sene Filmekimi’nde 7 günde, 5 tanesi Gala filmi olmak üzere toplam 31 film gösterilecek. Filmekimi’nde önceki yıllarda büyük ilgi gösterilen hafta içi gündüz seanslarındaki (11.00, 13.30, 16.00) indirimli fiyat uygulaması bu yıl da devam ediyor. Filmekimi boyunca hafta içi gündüz seansları sadece 4 TL, hafta içi 19.00 seansları ve hafta sonu tüm seanslar tam 12,-TL, indirimli 8,-TL olacak. 21.30 seanslarında yapılacak Filmekimi galalarının bilet fiyatları ise geçen yıl olduğu gibi 15,-TL. Biletleri 2 Ekim’den itibaren Atlas Sineması Gişesi ve Biletix’ten temin edebilirsiniz.

Programa gelecek olursak, çok ayrıntılı olarak inceleyememekle birlikte ilk bakışta şu filmler öne çıkıyor:

Sofia Coppola’nın 2010 Venedik Altın Aslan ödülünü kazanan filmi SOMEWHERE ( Başka Bir Yerde ) (Jüri Başkanı olan Quentin Tarantino’nun arkadaşı olan Coppola’yı kayırdığı eleştirilerine maruz kalmıştı film),
Tayland’lı yönetmen Apichatpong Weerasethakul'un 2010 Cannes Altın Palmiye kazanan filmi LUNG BOONMEE RALUEK CHAT (Amcam Önceki Hayatlarını Anlatıyor) ,
Geçen seneki Filmekimi’nde başrolünde Eric Cantona’nın oynadığı Looking For Eric filmini izlediğimiz Ken Loach’ın Irak savaşının etkileri ve suçluları hakkındaki son filmi ROUTE IRISH ( Tehlikeli Yol ),
Aktör olarak tanıdığımız Ben Affleck in yönettiği ve başrolünü oynadığı filmi THE TOWN ( Hırsızlar Şehri ) ,
Stieg Larsson’un yazdığı Milenyum Üçlemesi serisinin 2. Kitabı olan Ateşle Oynayan Kız’dan uyarlanan FLICKAN SOM LEKTE MED ELDEN (Şu anda vizyonda Milenyum Üçlemesinin ilki olan Ejderha Dövmeli Kız oynuyor. Bunun devamı olarak çekilen ve daha önce izlediğim Ateşle Oynayan Kız’ın da izlenmesini tavsiye ederim.),
Mathieu Amalric’in ilk yönetmenliğinde 2010 Cannes En İyi Yönetmen, FIPRESCI Ödülü alan filmi TOURNÉE ( Turne )
Xavier Beauvois'in yönettiği ve 2010 Cannes Büyük Ödül ünü kazanan DES HOMMES ET DES DIEUX ( İnsanlar ve Tanrılar ),
Benjamin Heisenberg'in yönettiği, izleyene müthiş bir adrenalin vaadeden ve gerçek bir olaydan uyarlanan DER RÄUBER ( Hırsız ),
David Lynch'in yapımcılığını üstlendiği, yönetmeni Werner Herzog'un sözleriyle " kan ve testerenin görünmediği, ama acayip adsız bir korkuyu içinize salan bir korku filmi “ MY SON, MY SON, WHAT HAVE YE DONE " ( Benim güzel oğlum ne yaptın sen ),
İranlı yönetmen Abbas Kiarostami'nin Juliette Binoche’ye 2010 Cannes En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazandırdığı filmi CERTIFIED COPY ( Aslı gibidir ),
Philip Seymour Hoffman’ın hem yönetip hem başrolünü oynadığı romantik komedi JACK GOES BOATING ( Jack in Kayık Gezintisi ),
Çok sevdiğim A Tale Of Sisters filminin yönetmeni olan Kim Ji-Woon’un İntikam temalı son filmi AKMAREUL BOATTDA ( Şeytanı Gördüm ),
Sylvain Chomet’in uzun zamandır beklenen animasyon filmi L'ILLUSIONNISTE ( Sihirbaz ),
Son Balkan seyahatimden sonra Balkanlarla ilgili filmlere ve kitaplara ilgim arttı. Danis Tanovic’ in yönettiği Balkanlar'da yeni bir dönemin başladığı günlerde geçen, romantik olduğu kadar trajik bir aşk öyküsünün anlatıldığı CIRKUS COLUMBIA ( Güzel Bir Hayat Düşlerken ).

İlk anda gözüme çarpan bu filmlerle beraber toplam 31 film, 1 hafta boyunca sinefilleri bekliyor olacak. Sinema salonlarının bir bir kapandığı, sinemanın sadece AVM’lere hapsolmaya başladığı günümüzde, Dünya’nın sayılı film festivallerinde ödül almış olan bu filmlerin bir çoğu maalesef ülkemizde vizyon şansı bulamayacak. Bu sebeple ayağımıza kadar gelen bu güzel seçkide 1 hafta boyunca ne kadar çok film izleyebilirsek o kadar şanslı olacağız. Program ve gösterim çizelgesi gibi ayrıntılara buradan ulaşabilirsiniz.

Herkese şimdiden iyi seyirler…

Ahmet Ümit ile Bir " İstanbul Hatırası "

2010-09-21T21:54:00.000+03:00

Ahmet ÜMİT'in " İstanbul Hatırası " isimli kitabı piyasaya çıkalı neredeyse 3 ayı geçti. İlk çıktığı zamanlarda alacağım bu kitabı demiştim ama sahip olmama vesile başka bir şey oldu. Henüz tanışma fırsatı bulamadığım Banu ( http://birazsoylebirazboyle.blogspot.com/ ) hediye etmişti bu kitabı bana. Okuduktan sonra burada paylaşacaktım ama hem okuyup hem de Ahmet Ümit'le kitabı baştan aşağı gezdikten sonra yazmak kısmet oldu.

Temmuz ayında bir gazetede Ahmet Ümit ile bir " İstanbul Hatırası " kültür turu düzenleneceğini okumuştum. Rezervasyon için aradığımda kontenjanın dolduğunu söylemişlerdi. Ama numaramı not etmeyi unutmamış Antonina Turizm. Geçen ay sonu arayıp 19 Eylül'deki gezi için önceden haber verdiler. Tabiki ben de bu fırsatı kaçırmadım ve pazar günü Ahmet Ümit'le hem tarihe yolculuk ettik hem de kitabını gerçek mekanlarında görerek ve konuşarak tekrar okuduk.

" Byzantion'dan İstanbul'a uzanan, heyecan yüklü bir serüven ... İstanbul'un gizemli tarihi. " diyor kitabın arka kapağında. Bu gizemli tarihin belki de bilmediğimiz gerçeklerini öğrenirken 7 ayrı cinayete de tanıklık ediyoruz kitapta. Sonunda da soruyoruz kendimize; " Bu şehir için bugüne kadar ne yaptım? " diye. Verecek bir cevabınız varsa, ne mutlu sizlere...

Tur programımız cinayetlerin sırasına göre. Önce Ahmet Ümit ile otobüsümüzde tanışma şansına eriştik. Ve tabiki kitabımızı bizzat imzalatma şansına da: " Seda'ya, kadim İstanbul'dan kadim sevgilerle " diye. Baştan söyleyeyim, çok sıcak, güleryüzlü ve açıksözlü bir insan, yazar Ahmet Ümit. Yani biraz sizden biraz bizden birisi. Daha ilk dakikadan belli bu proje için duyduğu istek ve heyecan. İlk anlatım noktası Gülhane'nin Sarayburnu'na bakan kapısından içeri girdiğimiz Gülhane Parkı. Ve buradan istikamet yolun karşısında bulunan Atatürk Heykeli'nin önü yani ilk cinayet yeri. Biraz tarihten biraz da kitabın hikayesinden bahsetti Ahmet Ümit bizlere. Biz sorduk, o cevapladı; o sordu, biz cevapladık...

İkinci durak Çembelitaş Sütunu, sonra Yedikule Zindanları - Altınkapı. Buralarda da yeni şeyler öğrendiğimi itiraf etmeliyim. Sonraki durağımız Sultanahmet'teki Soğukçeşme Sokağı ve ardından Ayasofya Müzesi önü. Kitapta bu bölümde heyecan biraz daha artıyor, cinayetlerle ilgili yeni bir ipucu ortaya çıkıyor. Ve Topkapı Sarayı önündeki Üçüncü Ahmet Çeşmesi'ndeyiz. Ahmet Ümit, burada miting düzenleyen bir siyasetçi gibiydi. Anlattıkları sadece bizlerin değil, orada bulunan pek çok insanın da ilgisini çekmeyi başardı. Tabi bir de yerde uzanan maktuller ilgi çekiyordu. Bir sonraki durak, maktulün ok gibi duran ellerinin gösterdiği taraf oluyor. Yani Fatih Camii.

Yeni bir itiraf daha, 12 senedir İstanbul'dayım ve Fatih Camii'ne ilk kez gittim. Oldukça etkileyici bir camii, daha geniş bir zamanda tekrar ziyaret edilecekler arasına alındı. İstanbul için önemi büyük bir cami. Ve şehrimizin simgelerinden olan Süleymaniye Camii'ndeyiz bu sefer. Artık cinayetlerin sonu da gelmeye başladı. Burada Mimar Sinan'ın türbesini de ziyaret etme fırsatı bulduk. Turun sonuna geldik sayılır. Son durak yine Sarayburnu'ndaki Atatürk Heykeli. Hikaye de burada bitiyor zaten. Antonina Turizm, biz katılımcılara Ahmet Ümit imzalı birer sertifika veriyor : " Romanımın satırlarını aşıp, bir " İstanbul Hatırası " romanımı kendisi ile yaşama şansı tanıdığı ve Bizans'tan günümüz İstanbul'una uzanan serüvende yanımda olduğu için teşekkür ederim isterim. "

Ve yaklaşık bir sene sonra çıkacak olan " Tanrı'nın Gölgesi " adlı romanının ilk cümlesini paylaştı Ahmet Ümit bizlerle; " Tanrı'nın gölgesi gözlerimin önünde ağır ağır sönerken, dışarıda güneş ... " Gece Nevzat Komiser ve Evgania'nın arkadaşları ile buluştukları Kurtuluş - Tatavla'da bulunan Despina'nın Yeri'nde bitti. Turun başında söylendiği gibi unutulmaz bir gün geçirdik Ahmet Ümit ile. Bu arada 26 Eylül'de, Habertürk TV'de, saat 11.00'da başlayacak olan programını da öğrenmiş olduk.

Hem tarihe hem de " İstanbul Hatırası " na yolculuk yapabilmeniz dileğiyle ...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Üsküp ve Kosova

2010-09-18T18:00:00.000+03:00

Serüvenimizin son iki günündeyiz artık. Güzel olan her şeyin bir sonu var derler ya, bu da öyle bir son olacak bizim için. Ohrid'de geçirdiğimiz harika iki günden sonra istikamet Makedonya'nın başkenti Üsküp. Bu yolculuk sırasında göreceğimiz ilk yer ise Gostivar...

Şar Dağları'nın arasından, Vardar Ovası'nda geçerek Gostivar'a ulaşabiliyorsunuz. Gostivar, Üsküp'ten sonra Makedonya'da en çok Türk'ün yaşadığı şehir. Bu durumu pek çok yerde görebileceğiniz Türkçe tabelalardan da anlamanız mümkün. Avrupa Kayak Şampiyonası'nın yapıldığı Mavrova Milli Parkı, bu şehrin sınırları içerisinde bulunuyor. Biz şehri otobüsten inmeden gezdik. 1566 yılında Osmanlılar tarafından yapılan saat kulesi, şehrin simgesi olmuş. Şara ve Galicnik denilen peynirleri, Kaymaçina isimli meşhur tatlılarıve Şar denilen çobak köpekleri de şehre özgü şeyler arasında. Gosti kelimesi " Misafir " geliyormuş. Bu da şehir halkının ne kadar misafirperver olduğunun bir göstergesi olsa gerek.

Gostivar'dan sonra hedef Kalkandelen yani Tetova şehri. Makedonya'nın kuzeybatısında, Şar Dağları'nın eteklerine ve Pena Nehri'nin kenarına kurulmuş bir şehir Tetova. Üsküp ve Manastır'dan sonra ülkenin üçüncü büyük kenti durumunda. Bizim Kalkandelen'e varış saatimiz cuma namazı saatini buldu. Burada göreceğimiz ilk yer Kanuni Sultan Süleyman'ın vezirlerinden Sersem Ali Baba tarafından 16. yüzyılda yaptırılan, Bektaşi Harabati Baba Tekkesi. Asıl adı Server Ali Paşa olan Sersem Ali Baba birden Bektaşiliğe geçmiş ve rütbelerini söküp, Balkanlar'daki bu tekkeye yerleşmeye karar vermiş. Bu nedenle Kanuni Sultan Süleyman kendisine " Sersem " demiş ve adı da bundan sonra Sersem Ali Baba olarak kalmış. Sersem Ali Baba'dan sonra tekkeye Harabati Baba hizmet vermiş. Bu nedenle tekkenin adı Harabati Baba ismiyle de anılıyor.

Tekke oldukça büyük ve geniş bir alana kurulmuş. Avlunun içerisinde bir çok bina, çeşme ve geçmişte tekkeye hizmet etmiş olan kişilerin mezerları bulunuyor. Biz tam da cuma namazı saati gittiğimiz için her yer namaz kılmaya gelenlerle doluydu. O yüzden pek de rahat gezemedik. Tekkede bazı çevrelerce yapılan işgaller nedeniyle tek göz odada yaşayan Derviş Baba ile sohbet etme şansını bulduk. Yapılan baskı ve işgal sonucu tekkenin dervişi ve müritleri ibadetlerini yapamıyorlar. Derviş Baba, burada yaşananlardan dolayı çok üzgün. Dergahın vakfına ait olan taşınmaz malların nasıl ele geçirildiğinden, tekkenin bahçesinde bulunan Erler Meydanı'nın nasıl işgal edilip cemevi dene kısmın nasıl camiye dönüştürüldüğünden, inançlarından, ibadetlerinden bahseden Derviş Baba ile uzun süre sohbet ederseniz, eminim siz de orada kalmak isteyeceksiniz. İnançlara saygı göstermeyi hala bilmiyoruz...

Tekke'den sonra göreceğimiz yer Abdurrahman Paşa Camii adıyla da bilinen, Mensure ve Hurşide Hanım adlarındaki iki kardeş tarafından inşa edilen Alaca ( Süslü ) Camii. İki kardeşin hayatları boyunca biriktirdikleri paralarla inşa ettikleri bu cami Unesco tarafından koruma altına alınmış. Hem iç hem de dış süslemeleri ve mimarisi fazlasıyla görülmeye değer. Her iki kardeşin türbesi de caminin avlusunda bulunuyor. Alaca Camii'nden sonra Üsküp'e doğru yola çıkıyoruz.

Üsküp, Makedonya'nın başkenti ve en büyük şehridir. Yahya Kemal BEYATLI'nın ve Rahibe Teresa'nın doğum yeridir Üsküp diğer adıyla Skopje. Vardar Nehri'nin iki tarafına kurulan şehirde, Arnavutlar'ın ve Türk azınlıklarının yaşadığı yer eski Üsküp, Makedonlar'ın yaşadığı yer ise yeni Üsküp olarak adlandırılmaktadır. Taş Köprü, Üsküp'ün önde gelen tarihi eserlerinin başında geliyor. Üsküp'de Türkçe eğitim veren üç İlkokul, bir tane Ortaokul, Yahya Kemal Beyatlı adına da kolej bulunuyor.

Yerel rehber eşliğinde başladığımız Üsküp gezisinde ilk durağımız, Üsküp Kalesi oldu. Kaleye doğru gelirken Amerikan Konsolosluğu'nu göreceksiniz. Ne kadar büyük olduğunu da. Hemen yanında kocaman bir Fransız mezarlığı bulunuyor. Kaleden neredeyse Üsküp şehrini ve Vardar Nehri'ni çok rahat görebiliyorsunuz. Bu kaleden çok net bir şekilde görebileceğiniz bir diğer şey ise, şehrin en yüksek dağı olan Vodno Dağı'nın tepesine dikilmiş olan 33 katlı haç. Müslümanların içinde bulundukları ortam böyle yani. Kalede hala arkeolojik kazılar devam ediyor. Kale'den Eski Üsküp'e doğru yürürken Osmanlı Dönemi'nde yapılmış olan Sveti Spas Kilisesi'ni görebilirsiniz. Dışarıdan oldukça bakımsız görünmesine rağmen içerindeki tahta oymalar görülmeye değer. Osmanlı'nın hoşgörüsü neticesinde yapılan bu kilise ilerleyen zamanda Osmanlı'ya karşı ayaklananların örgütlendiği bir merkez haline dönmüş. Hatta kilisenin avlusunda bu ayaklanmaların başını çeken Gotse DELCHEV'in mezarını da görebilirsiniz. Gotse Delchev, Osmanlı'nın hain olarak nitelendirdiği bir Makedon olmasına rağmen, burada adına müze de açılmış olan bir halk kahramanı durumunda bulunuyor.

Eski Üsküp'e doğru yürürken Mustafa Paşa, İsa Bey ve Murat Paşa camilerini görebilirsiniz. Öğlen yemeğimizi Eski Üsküp'te, Türk Çarşısı'nda yedik. Üsküp'e özgü güveçte kuru fasulyenin üzerinde köfte ve üzerine peynir rendelenmiş çoban salatadan oluşan bir menümüz vardı. Kuru fasulye biraz yağlı gelse de lezizdi. Bu arada sipariş verirken köftelerin domuz etinden yapılıp yapılmadığını sormayı unutmayın. Yemekten sonra Eski Üsküp'ü gezmeyi tercih ettik. Zaten çok da büyük bir yer değil. Günümüzde sanat galerisi olarak kullanılan Çifte Hamam, 15. yüzyılda İsa Bey tarafından yaptırılmış. Erkekler ve bayanlar için 2 ayrı girişi bulunan hamam depremde çok fazla hasar görmüş. İkinci Beyazıt döneminde sadrazamlık yapan Davut Paşa tarafından yaptırılan ve iki büyük kubbesi bulunan Davutpaşa Hamamı, Çifte Hamam gibi Üsküp'te ayakta kalabilen iki tarihi tamamdan bir tanesi.

Eski Üsküp'ten yürüyerek ve Vardar Nehri üzerindeki Taş Köprü'den geçeren yeni ve modern Üsküp'e gidebiliyorsunuz. Kimi kaynaklar Mimar Sinan tarafından yapıldığını belirtiyor. 220 metre uzunluğundaki köprünün, 13 tane kemer gözü bulunuyor. Bu kemer gözlerinin açıklıkları ise merkeze yaklaştıkça da genişliyor. Üsküp bölgesinde Fatih Sultan Mehmet Köprüsü olarak da bilinen köprünün her iki tarafında da belediye, valilik binası, kilise ve büyük bir otel inşaatı devam ediyor. Yani köprünün manzarası epey bir değişecek.

Köprünün yeni Üsküp tarafında kocaman bir meydan olan Makedon Meydanı ( eski adıyla Tito Meydanı ) bulunuyor. Buradan trafiğe kapalı olan Makedon Caddesi'ne gidebilirsiniz. Cadde oldukça geniş, sağlı sollu şık ve lüks cafeler, mağazalar, parklar ve çeşitli konseptlerde heykeller bulunuyor. Cadde üzerinde Üsküp doğumlu olduğu bilinen Rahibe Teresa'nın adına bir müze ve kilise bulunuyor. Caddenin sonunda ise 1963 depreminde büyük hasar gören tren istasyonu bulunuyor. Şu anda şehir müzesi olarak kullanılan istasyonda bulunan saat, deprem saati olan 05.17'yi gösteriyor.

Üsküp'te bir gece kaldık. Açıkçası çok fazla tanıma şansına sahip olamadım ama gördüğüm kadarıyla oldukça modern ve eğlenceli bir şehir. Üsküp'le birlikte Makedonya'dan ayrıldık. Turumuzun ve dünyanın bağımsızlığını ilan eden son ülkesi olan Kosova'ya geçtik. Kosova, 2008 yılında bağımzsızlığını ilan etmesinin ardından denetim, Birleşmiş Milletler'den Avrupa Birliği'ne geçmiş. Başkenti Priştina olan Kosova'da Türk Nüfusu 60.000 civarında. Resmi dili Arnavutça ve Sırpça olan Kosova'da, Türkçe ve Boşnakça belediyeler seviyiesinde resmi statüye sahip olan diller arasında bulunuyor.

Kosova'daki ilk durağımız, ülkenin kültür başkenti olarak nitelenen Prizren şehri. Arnavut, Türk ve Boşnaklar'ın bir arada yaşadığı şehirde çok fazla Türk görmeniz mümkün. Burada trafik levhaları, tabelalar ve şehir bilgi panoları, Arnavutça, Sırpça ve Türkçe olmak üzere üç dilde yazılıyor. Burada Türkçe'yi bilmek Prizren'li olmakla özdeşleşmiş durumda. Kentin en yüksek tepesinde bulunan Prizren Kalesi, Doğu Roma döneminden kalma. Osmanlı döneminde genişletilerek kullanılan kalenin konumlandığı yer çok güzel. Ama oraya çıkmak için bir hayli yürümek, daha doğrusu tırmanmak gerekiyor. Biz cesaret edemedik ama merak da etmedik değil.

Prizren'de görülebilecek yerler arasında şehir merkezinde, Şadırvan Meydanı'nın hemen yanındaki Sinan Paşa Camii, Gazi Mehmet Paşa Hamamı ve şehrin ortasından geçen Akdere üzerinde bulunan Taş Köprü sayılabilir. Sinan Paşa Camii, 1615 yılında yapılmış ama 2008 TİKA tarafından onarılmış. TİKA ( Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi Başkanlığı ) , tüm tur boyunca pek çok yerde karşımıza çıktı. Amaç, gelişmekte olan ülkelerin kalkınmalarına yardımcı olmak ve bu ülkelerke ekonomik, sosyal, ticari ve kültürel bir işbirliğinde bulunmak.

Prizren şehri oldukça hareketli bir şehir. Burada düzenlenen Belgesel Film Festivali ( Doku Fest ) ayrı bir heyecan katmış şehre. Şehirde çok fazla asker göreceksiniz. Biz Türk gücü askerleriyle sohbet etme ve fotoğraf çektirme şansına sahip olduk. Ülkemizdeki asker tanımından biraz farklılar nedense. Öğlen yemeğimizi de burada Besimi Restaurant'ta yedik. Menümüzde yöresel köfte, et ve tavuk vardı. Ayrıca meze olarak yöreye özgü kırmızı ve yeşil biber dolması ve turşu vardı. Bu restaurantta çok rahat yemek yiyebilir, çalışanlarla Türkçe konuşarak anlaşabilirsiniz. Oldukça büyük ve renkli bir yer. İçeride bulunan ördekler de size yemek boyunca eşlik ediyor. Prizren'den sonra istikamet başkent Priştina.

Priştina, bağımsızlığın ilanından sonra yeniden inşa ediliyor. Şu anki görüntüsü tam bir şantiye alanı gibi. Şehir, Osmanlı kimliğinden oldukça uzak. Zaten pek çok tarihi eser de harab olup gitmiş. Osmanlı Dönemi'nde yapılan Birinci ve İkinci Kosova Savaşları'nın yapıldığı Kosova Ovası da bu şehrin sınırları içerisinde bulunuyor. Burada gördüğümüz tek cami, tadilatta olan Fatih Camii idi. Onu da ramazan ayına yetiştirmeye çalışıyorlardı ama bence yetişmemiştir. Priştina'da biraz Amerikan hayranlığı var gibi geldi bize. Kaldığımız otelin tepesinde bulunan Özgürlük Heykeli de buna güzel bir örnek olsa gerek. Şehrin ana caddesi trafiğe kapalı ve sağlı sollu cafeler ve barlar, müzik yapan gruplar ve askerlerle dolu. Şehir yine de canlı kalmaya çalışıyor.

Otelimizdeki düğün bizim için büyük sürpriz oldu ama gecenin geç saatlerine dek sürmesi de can sıkıcıydı. Ve artık ayrılık zamanı. Havaalanına gitmeden önce son ziyaret yerimiz Sultan Birinci Murat Hüdavendigar'ın türbesi oldu. Sultan Birinci Murat, Birinci Kosova Savaşı'nın ardından savaş alanını gezerken Sırp genci Milos OBİLİC tarafından hançerlenerek öldürülmüş. Sultan'ın iç organları da şehit edildiği yere gömülmüş. Daha sonra oğlu Yıldırım Beyazıt, burada onun adına bir türbe ( Meşhed-i Hüdavendigar ) inşa ettirmiş. 2005 yılındaki onarımda sonra da bugünkü halini almış. Türbenin bakım ve onarımızı yıllardır Türbedar ailesi yapıyor. Onların kaldığı yer de türbenin sınırları içerisinde. Milos OBİLİC, Sırplar arasında bir kahraman konumunda. Adına bayram dahi düzenlenen OBİLİC'in adını çeşitli yerdeler görebilirsiniz.

Dönüşümüz Priştina havaalanından oldu. Oldukça küçük ama bir o kadar da kalabalık bir havaalanı idi. Neyse ki herhangi bir rötar olmadan dönebildik şehri İstanbul'a. 1 hafta boyunca tanımaya, anlamaya çalıştık Balkanları ve orada yaşayan insanları. Yakın dönemde burnumuzun dibinde gerçekleşen katliamın kalan izlerini ve açtığı derin yaraları gördük. Hala müslüman kardeşlerimizin kendini nasıl yalnız hissettiğine ve hala nasıl korktuklarına şahit olduk. Bu gezimizden sonra ne kadar doğru bir tercih yaptığımızı bir kez daha kabul ettik. Bizlerin geçmişinden o kadar çok iz taşıyor ki bu şehirler. Ne kadar çok değişim gösterirse göstersin, bazı şeyleri silmek ya da unutturmak mümkün değil.

Herkesin yolunun bir gün Balkanlar'dan geçmesi dileğiyle...

12 Dev Adam

2010-09-13T20:49:00.000+03:00

Tam bir sene önce bugün yazmıştım 12 Dev Adamımızı. Bize yaşattıkları mutluluk ve gururdan bahsetmiştim. Takım olmanın, birbirine ve zaferlere inanmanın en güzel örneği demiştim onlar için. Peki, Dünya Şampiyonası'nda ikinci olan bu 12 Dev Adam için ne söyleyeceğim şimdi?

İki hafta önce şampiyona başladı. Ülkemizde düzenlenen organizasyonun açılışı bence tam bir fiyasko olsa da şampiyona süreci çok güzel geçti diye düşünüyorum. Dört ayrı ilimizde yapılan grup maçları sonunda son sekize kalan takımlar İstanbul'a geldi. Ve hepimiz için bazen stresli bazen rahat ama dün akşama kadar keyif veren bir süreç geçirdik. 12 Dev Adamımız tarih yazdılar, tarihe çok büyük harflerle not düştüler. Yıllardır yaşamadığımız ve belki de yıllarca yaşayamayacağımız bir mutluluk ve gurur yaşattılar bizlere. 2 hafta önce sadece orada olmak için aldığımız final biletleriyle bu mutluluğu ve gururu orada yaşamak da güzel bir hatıra oldu bizim için.

Sırbistan maçını kolay kolay unutacağımızı sanmıyorum. Ama oldu, biz onları eledik ve ABD takımı ile final oynamaya hak kazandık. Açıkçası ben onları da yeneceğimizden çok emindim. Çünkü herkes gibi ben de bu takıma çok inanıyordum, hala inanıyorum. Ama olmadı. Günümüzde değildik, iyi değildik, şanslı değildik. Pek çok sebep ekleyebiliriz bunlara. Ama sonuçta ABD takımı gerçekten de çok kolay kazandı bu maçı. Özellikle 39 dakika boyunca maçta görev alan Kevin DURANT, tabiri caizse tek başına yendi bizi.

Sinan Erdem Spor Salonu'ndan bahsetmeden geçemeyeceğim. Ortam, tribünler, saha ve görünüm çok güzel. Abdi İpekçi'yi hiç aramadım desem yalan olmaz. Ama tuvaletleri konusunda aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Böyle bir salona bu kadar yetersiz tuvalet! Sonuçta yaşandı ve bitti.

Hepimizin onlarla gurur duyduğuna eminim. Ülkemizin içerisinde bulunduğu şu stresli ve karışık ortamda milyonlarca insanı biraraya getirmeyi başaran tek olay oldu 12 Dev Adam'ın başarısı. Futbolu bile gölgede bırakan bu başarının uzun süre unutulmaması ve her zaman aynı gurur ve heyecanla konuşulmasını dilerim.

12 Dev Adam yani Kerem TUNÇERİ, Hidayet TÜRKOĞLU, Ersan İLYASOVA, Ömer AŞIK, Ömer ONAN, Sinan GÜLER, Semih ERDEN, Ender ARSLAN, Cenk AKYOL, Oğuz SAVAŞ,Kerem GÖNLÜM ve Barış ERMİŞ, harikasınız...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Bitola ( Manastır ), Resne

2010-09-06T20:36:00.000+03:00

Zaman hızla akıp geçiyor gerçekten de. Turumuzun beşinci ülkesini de bitirmek üzereyiz. Ohrid şehir gezisinden sonra istikametimiz Bitola yani nam-ı diğer Manastır şehriydi. Dönüşte de Resne'ye uğradık tabiki. Bitola gezisi bizim için biraz duygusal geçti diyebilirim. Sanırım her giden biraz olsun mahsunlaşıyordur.

Bitola ( Manastır ), Makedonya'nın Üsküp'ten sonraki ikinci büyük şehri konumunda. Yunanistan sınırına oldukça yakın olan Bitola'da Osmanlı izlerini görmeniz mümkün. Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde " en güzel rum ili " diye bahsettiği Bitola'nın bizim için önemi Mustafa Kemal Atatürk'ün eğitim aldığı Manastır Askeri İdadisi'nin burada olmasından geliyor. Bitola, tam bir konsolosluklar şehri. 20 tane konsolosluğun bulunduğu şehrin trafiğe kapalı olan Hamidiye Caddesi en çok beğendiğim yer oldu. Hayatın ne kadar canlı olduğunun bir göstergesi bu cadde.

Bitola'yı bizler için önemli kılan Manastır Askeri İdadisi'ni mutlaka görmelisiniz. Günümüzde müze olarak kullanılıyor. Bahçesinden içeriye adımınızı attıktan sonra başlayan heyecanım binanın ikinci katındaki Atatürk'e özel ayrılmış bölüme girmemle yerini hüzne ve tabiki gurura bıraktı. Bu ödel bölüme girince sağ tarafta bulunan Atatürk'ün o yıllardaki halini gösteren ve balmumundan yapılmış olan heykel Eskişehir Belediye Başkanı Yılmaz BÜYÜKERŞEN tarafından yaptırılmış. Oldukça büyük olan özel bölümde Atatürk ile ilgili pek çok şeyi görebilir, anı defterine bir şeyler yazabilirsiniz. Ayrıca bölümün giriş kısmının ilk duvarında Atatürk'e o yıllarda aşık olan ve ölünceye dek ona aşkı devam eden Eleni KARİNTE'nin Ata'mıza yazdığı mektubu okuyabilirsiniz.

Gidemeyenler için: " Çok seneler geçti, ben halen her gün senden haber bekliyorum. Herhangi bir zamanda mektubumu alırsan, beni hatırla. Kağıttaki gözyaşlarımı görebileceksin. Yıllar ve olaylar geçiyor, seninle ilgili çok şeyler konuşuluyor. Mektubumu okurken, başka kadını seviyorsan, mektubumu yırt. Manastırlı Eleni Karinte, bir gün tanıdığı ve aşık olduğu adama bütün ömrünü harcamıştır. Benim seni sevdiğim kadar, o kadını o kadar çok seviyorsan, kendisine hiçbir şey söyleme, senin kadar mutlu olmasını diliyorum. Fakat, balkondaki kızı hatırlıyorsan ve başkasını sevmiyorsan, seni beklediğimi ve ömrüm boyunca bekleyeceğimi bilmeni istiyorum. Döneceğini, beni unutmayacağını biliyorum. Babam vefat etti. Beni senden ayırdığından tam bir yıl geçti, beni eve kapattı ve bir ay çıkmama izin vermedi. Ağladım, biliyorum ki tüm kilitleri ve hapisleri boşuna harcadı.Beni evlendirecekleri adamı sadece bir kez gördüm ve kendisi bana onu sevebileceğimi söyledi. Ben kendisine, 'Hayır, ben sadece ilk aşkımı seviyorum' dedim. Babam beni hiç bir zaman affetmedi ve ben de kendisini affetmedim. O zamanlardaki gibi artık genç ve güzel değilim. Ebediyen seni seven ve seni bekleyen, Eleni Karinte'n.''

Hamidiye Caddesi, şehrin en hareketli caddesi. 3 - 4 katlı binaların olduğu, binaların alt katlarında küçük ama şirin cafelerin ve Eleni Karinte'nin yaşadığı - hapsolduğu evin yer aldığı caddenin bazı sokaklarında Elveda Rumeli dizisinin çekimleri yapılmış. Balkanların ilk sinemacıları sayılan Makedonyalı Yanaki MANAKİ ve Milton MANAKİ Kardeşler'in çektiği ve çeşitli tarihçiler ve sinemacılar tarafından tarihteki ilk Türk / Osmanlı filmi olarak kabul edilen " Sultan 5. Mehmet Reşat'ın Bitola Seyahati " adlı film 1911 yılında yine bu cadde üzerinde çekilmiş. Hamidiye Caddesi üzerinde Türk Çarşısı ve Bedesten bulunuyor. Caddenin sonunda ise Büyük İskender'in Anıtı var. Yunanlılar Büyük İskender'in Yunanlı olduğunu ve Makedonya'nın da Yunanistan toprağı olduğunu iddia ediyorlar. Bu iddiayı anıtın hemen başında bizzat 2 Yunanlı genci ısrarlı konuşmalarıyla yaşamış olduk. Bu durum iki ülke arasında savaş çıkaracak kadar ciddi durumda. Çünkü Yunanlılar Makedonya'nın bağımsızlığını tanımıyor. Bu nedenle de Birleşmiş Milletler ülkeyi " Eski Yugoslav Makedonya Cumhuriyeti " olarak tanıyor. Yolun devamında saat kulesini,yeni camii, Haydar Kadı Camii'ni ve 1506 yılından kalma İshak Bey Camii'ni görebilirsiniz.

Şehrin güzelliği Makedon edebiyatında ve şarkılarında da geniş yer bulmuştur. Manastırla ilgili en meşhur şarkılardan biri “ Bitola Moj Roden Kraj ” yani " Bitola Güzel Memleketim ". Yine Manastırla ilgili Atatürk'ün de çok sevdiği ve Fikriye Hanım'ın piyano ile Ata'mıza çaldığı ( Veda filminde bu sahneyi izlemiştik ) “ Manastır'ın Ortasında Var Bir Havuz ” isimli şarkı da vardır. Sözleri şu şekildedir :

" Manastır'ın ortasında var bir havuz, canım havuz

bu köyün kızları hepsi de yavuz
biz çalar oynarız, aman

Manastır'ın ortasında var bir çeşme, canım çeşme
bu köyün kızları hepsi de seçme
biz çalar oynarız, aman "

Bitola'dan Ohrid'e dönüş yolundaki durağımız Resne. Buraya bizi götüren en önemli eser Resne'li Niyazi Bey Sarayı. Resneli Niyazi Bey, İttihat ve Terakki döneminin önde gelen bir ismidir. Birinci Meşrutiyet'in ilanına neden olan ayaklanmanın lideridir. 1913 yılında, Arnavutluk'tan gemiyle İstanbul'a gelirken kendisi için gönderilen koruma tarafından gemide öldürülünce arkasından meşhur “ Ne Şehittir Ne Gazi, Pisi Pisine Gitti Niyazi ” sözü söyleniyor. Evet, bu meşhur sözde adı geçen Niyazi, Resne'li Niyazi'nin ta kendisidir. Ayrıca " Geyik Muhabbeti " söyleminin de yine Resne'li Niyazi Bey'in dağda bulduğu geyiği beslemesi, İstanbul'a getirip Gülhane Parkı'na yerleştirmesi nedeniyle çıktığı rivayet ediliyor. Resne'li Niyazi Bey'in Sarayı, Fransa'daki Versailles Sarayı'nın bir kopyasıdır.

Ohrid'den ayrılma zamanı geldi, sıradaki şehrimiz Üsküp ve ardından da son ülkemiz Kosova..

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Ohrid

2010-09-05T18:29:00.000+03:00

Balkanlar serüvenimizin son günleri yaklaşıyor. Bu yüzden biraz hüzünlesek de gördüklerimiz, yaşadıklarımız ve hissettiklerimiz bu hüznümüzü bir nebze de olsa hafifletiyor. Serüvenimizin beşinci ülkesi Makedonya. 1993 yılında Birleşmiş Milletler tarafından bağımsızlığı tanınan Makedonya'nın başkenti Üsküp. Makedonya nüfusunun %60' ı Makedon, %30'u Arnavut, %4'ü ise Türkler'den oluşuyor. Makedonların tamamı Ortodoks, Arnavut ve Türkler ise Müslüman. Sanayinin olmadığı Makedonya'da tarım - hayvancılık ve tütün - üzüm ön planda.

Tiran üzerinden Makedonya'ya geldiğimiz için uzun bir yolculuk sonrası bir an önce otelimize ulaşmanın derdindeydik. Ama Makedonya'ya girdikten sonra böyle bir derdimiz kalmadı. İstikamet Struga üzerinden Ohrid. Her iki şehir de Ohrid Gölü etrafında kurulmuş. Struga'da çok sayıda göl etrafından konumlanmış yazlık evler görmeniz mümkün. Ayrıca burada Ohrid Gölü'nden doğup Yunanistan'a doğru akan Dirim Nehri'ni görmeniz mümkün. Nehir gölden doğduğu için ters akıyormuş gibi bir görüntü oluşuyor.

Ohrid Gölü, Balkanlar'ın en eski ve derin gölü olarak biliniyor. Oldukça geniş bir yüzölçümüne sahip olan göl temiz ve rahatlıkla girilebilir durumda. 30 km uzunluğundaki gölde yaşayan siyah noktalı alabalıkları ise nadir bulunan türden alabalıklar. Gölden adını alan Ohrid şehri ise Makedonya'nın incisi olarak tanımlanıyor. Zaten Ohrid'in incisi çok meşhur. Ama ben pek beğenmedim. Ayrıca orjinal incileri nerede bulabileceğinizi profesyonel veya bilen birilerine sormanızı tavsiye ederim. Aksi taktirde sedef takıları inci diye almanız mümkün. Makedonya'da 1 Euro 62 Denar'a eşit. Rahatlıkla Euro kullanabilirsiniz ama para üstünü çoğunlukla Denar olarak alacaksınız. Şehir ve Ohrid Gölü, UNESCO tarafından dünya mirası listesine dahil edilmiştir.

Bizim kaldığımız otel Ohrid şehir merkezine 10 dakika uzaklıkta, göl kenarında bulunan, dört yıldızlı Metropol Otel'di. Otelin göl kenarında plajının olması nedeniyle rahatlıkla göle girebildik. Gölün ısısının dışarıdan daha sıcak olduğunu belirtmeden geçmeyeyim. Otelin yemekleri de fena değildi. En azından siyah noktalı alabalıklardan yeme şansımız oldu.

Ohrid'e gittiğinizde görmeniz gereken yerlerin başında St. Naum geliyor. Ohrid'e yarım saat uzaklıkta bulunan St. Naum'da bölgenin en önemli azizlerinden St. Naum'un Manastırı bulunuyor. Aracınızdan inip manastıra kadar yürümeniz gerekiyor. Emin olun yürüyeceğiniz yol buna fazlasıyla değer. Bir tarafta Ohrid Gölü, diğer tarafta ise bu göle hayat veren Srno Dirim Nehri var. Ayrıca hediyelik eşya satan insanları, yemek yerlerini ve sokak müzisyenlerini de görebilirsiniz yol boyunca.

St. Naum ve St. Clement, Kiril alfabesini bulan, Slav birer aziz olan St. Kiril ve St. Metodius'un öğrencileriymiş. St. Kiril'in bulduğu Kiril alfabesini tüm Balkanlara yayanlar ise St. Naum ve St. Clementmiş. Ohrid, Hristiyanlık açısından önemli bir merkez konumunda bulunuyormuş. St. Naum bu manastırı 16 y.y. sonunda inşa etmiş. Burada özellikle zihinsel problemi olan hastalara şifa dağıtıyormuş. Manastırın içinde bir de kilise var. St. Naum'un mezarı da bu kilisenin içinde. St. Naum'un mezarının üstüne kulağınızı dayadığınızda eğer iyi bir insansanız kalp atışını duyabileceğiniz rivayet ediliyor. Deneyenlerin olduğunu itiraf etmeliyim. Bir de manastırın girişindeki mozaiği dikkatle incelemenizi tavsiye ederim. Ayrıca " Before The Rain " filminin de St. Naum manastırında çekildiğini de belirteyim.

St. Naum'dan ayrılıp Ohrid şehir merkezini keşfetmeye doğru yola çıkıyoruz. Ohrid şehir merkezi oldukça hareketli ve kalabalık. Şehir merkezinde şehrin koruyucusu olarak kabul edilen St. Clement'in elinde Ohrid şehri ile beraber yapılmış çok büyük bir heykeli var. Yine merkezde çok yaşlı bir çınar ağacı bulunuyor ki buraya Çınar Meydanı denilmekte. Güneşli havalarda bu yaşlı çınarın gölgesine sığınmamak mümkün değil. Buradan göl kenarına doğru yürüyeceğiniz cadde şehrin ana caddesi, bir nevi İstanbul'daki İstiklal Caddesi'nin ufak bir benzeri.

Öncelikle eski Ohrid'i gezeceğiz hem de yürüyerek. Eski Ohrid'de evler beyaz badanalı ve pencerelerinde de dantel perdeleri bulunuyor. Bu nedenle bizlere biraz Safranbolu'yu hatırlatmadı değil hani. Eski Ohrid'in girişinde Türk Konsolosluğu bulunuyor. Buradan biraz yukarı doğru çıkmaya başlayında Ayasofya Kilisesi'ne ulaşabiliyorsunuz. Kilisenin duvarlarındaki resim ve mozaikler geçmişten günümüze dek korunabilmiş. Bunun nedeni ise, Osmanlı buraları fethettiğinde kiliseleri camiye çevirmesi ve tüm bu mozaik ve resimlerin üzerini sıva ile kapatması. Kilise'nin akustiği mükemmel. Bu nedenle burada konserler düzenleniyormuş. Biz oradayken de müzik festivali kapsamında klasik müzik konseri hazırlıkları yapılıyordu.

Ayasofya Kilisesi'nden sonra hedef Antik Tiyatro. Ama buraya ulaşmak için biraz daha dik bir yokuşu çıkmanız gerekiyor. Sıcak havalarda ne kadar zor olacağını tahmin edebilirsiniz. Biz de grupta bazı fireler verdik tabiki. Hatta ben bile bir ara vazgeçecek gibi oldum. Antik tiyatrodan şehri birazcık fotoğrafladıktan sonra yine ufak çaplı bir yokuşa vurduk kendimizi. Yolumuzun üstünde olan Rönesans öncesi ve Rönesans dönemi fresklerle süslü 1295 tarihli Sv. Bogorodica Perivlepta Kilisesi'ni gezdik. Bu kilisede ilk Slav alfabesi ile yazılan yazılar, kilisenin mermer taşlarına kazınmış. Ohrid'de 365 tane kilise olduğu söylenmektedir. Ardından Bizans döneminin en önemli kilisesi olan St. Panteleymon Kilisesi'ni gördük. Burada Balkanlar'ın en eski üniversitesi kurulmuş. Şu anda da kilisenin bahçesinde yapılan kazılarda bu üniversitenin kalıntıları çıkartılıyor. Yine bu kilisenin bahçesinde Fatih Sultan Mehmet in askerlerinden olan Nişancı Sinan Yusuf Çelebi'nin türbesi bulunuyor.

Artık en tepede sayılırız ve göl kenarına doğru inmeye başlayacağız. Ama inişe geçmeden önceki son ziyaretimiz muhteşem manzarasıyla St. John ve St. Kaneo Kilisesi. Nihayet inişe geçtik. Bu kadar yürümenin sonunda nasıl geri döneceğiz derken göl kenarında bizi bekleyen kayıkları görünce sevinmedik değil hani. İnsanları göle girdiğini görüp hayıflanmamıza rağmen 6- 7 dakikalık kayık keyfiyle de avunmayı bildik. Ve artık yemek zamanı. Göl çevresinde ve şehrin ana caddeleri üzerinde pek çok alternatif bulunuyor bu konuda. Biz pizza yemeyi tercih ettik ve İstanbul Pizza'yı denedik. Üzerinde yoğurt sosu olmasına rağmen lezzetli olduğu söylenebilir. Ayrıca yerel birası olan Skopsko denemeye değer. Ama en nihayetinde fiyatların çok uygun olduğunu belirtmeliyim.

Ohrid tek kelimeyle harika bir yer. Bu yüzden hiç bir şeyin yarım kalmasını istemiyorum. Şehir merkezinden sonra istikamet Bitola ( Manastır ) ve Resne'ye doğru ...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Tiran

2010-08-30T14:56:00.001+03:00

Bugünkü yolculuğumuz turun en uzun yolculuğu oldu. Sınır kapılarından geçişler dahil olmak üzere neredeyse 12 saate yakın bir yolculuk yaptık. Bu uzun yolculuk süresinde gördüğümüz ve turumuzun dördüncü ülkesi olan Arnavutluk'un başketi Tiran bizim için tam bir hayal kırıklığı oldu. Bu kadar dış dünyaya kapalı ve dolayısıyla gelişememiş bir ülke ile karşılaşmayı beklemiyordum açıkçası.

Karadağ'dan ayrılıp İşkodra Gölü üzerinden Arnavutluk'a giriş yaptık. İşkodra Gölü, Arnavutluk ile Karadağ arasında kalan, Balkanlar'daki en büyük göl. Gölün Karadağ tarafında kalan kısmı 1983 yılında milli park ilan edilmiş. İşkodra Gölü'nün en önemli özelliği Avrupa'da kalan son pelikanların burada yaşıyor olması. Ayrıca 64 çeşit balık ve 240'tan fazla kuş türü ile Avrupa'nın en zengin doğa alanlarından bir tanesi İşkodra Gölü.

Karadağ - Arnavutluk arasındaki yollar çok kötü. Bu nedenle yorucu bir yolculuk oldu bizim için. Arnavutluk'ta ilk durağımız başket Tiran. Başket Tiran, ülkenin kalbi durumunda. Sanırım en gelişmiş ve düzenli şehri Tiran olsa gerek. Şehrin merkezi, geniş cadde ve bulvarların oluşturduğu İskender Bey Meydanı. Zaten bu meydana geldiğinizde hem biraz Arnavutluk'un tarihini hem de burada görülmesi gereken yerleri keşfedip Tiran gezinizi tamamlayabilirsiniz. İskender Bey Meydanı'ndaki en önemli eser Osmanlı Dönemi'nden kalma Ethem Bey Camii. Özellikle dış cephe süslemeleri ve duvarlardaki betimlemeler tek kelimeyle harika. Tek kubbeli ve tek minareli cami, Enver Hoca'nın yıktırmadığı ender camilerden bir tanesi. Ethem Bey Camii'nin hemen yanıdan bulunan saat kulesi 1830 yılında inşa edilmiş.

Camii ve saat kulesinin karşısında bulunan Milli Tarih Müzesi ve Opera Binası da görülmeye değer yerler arasında bulunuyor. Arnavutluk'ta en çok duyacağınız isimler Enver Hoca ve Rahibe Teresa. Enver Hoca dönemi Arnavutluk'ta tam 41 sene sürmüş. Bu kadar dışa kapalı bir ülke olmalarının baş mimarı olarak söyleniyor Enver Hoca. En sert uygulamalarından biri de ülkede dini yasaklamış olması. Resmi dini ateist olan tek ülke durumundaki Arnavutluk, Enver Hoca döneminden sonra bu konuda daha esnek hale gelmiş. Ülkenin yaklaşık %70'inin bir dine mensup olduğu Arnavutluk'ta müslümanlar bu oranın %60'ına sahip.

Rahibe Teresa... Gerçek adı Agnes Gonca Boyacı olan Rahibe Teresa, Üsküp'te doğmuş olmasına rağmen Arnavut kökenli bir ailenin çocuğu olduğu için Arnavutlar için büyük bir gurur kaynağı olmuştur. Rahibe Teresa'nın insanlık adına yaptıkları 1979 yılında Nobel Barış Ödülü ile taçlandırılmış olsa da Arnavutluk'ta pek çok yerde fotoğrafını, büstünü ve bulvarlara - meydanlara, havaalanına ve caddelere verilen adını görmeniz mümkün.

Öğlen yemeğimizi Sheraton Oteli'nin arka tarafında bulunan Juvenilja Restaurant'ta yedik. Kale görünümlü mekan 2 kattan oluşuyor. Bizim tercihimiz Elbasan Tava, Arnavut Ciğeri, Pizza ve Makarna'dan yana oldu. Ülkemizde yediklerimize çok fazla benzememekle beraber yine de yenilebilir olduğunu söyleyebilirim. Şu ana kadar tur boyunca içtiğim en lezzetli su da buradaydı.

Arnavutluk'ta dikkatlerden kaçmayacak en önemli şeylerden biri hemen hemen her evin kapısında göreceğiniz Mercedes marka otomobiller, diğeri ise canlı bahis oynanabilen mekanlar. Eski ya da yeni farketmez Arnavutlar'ın tercihi Mercedes otomobiller olmuş. Kiminin direksiyonu sağ tarafta kimininki ise sol tarafta. Bunların bir kısmının çalıntı olduğu söyleniyor. Hatta Arnavutlar'ın yer altı dünyasında ciddi söz haklarının olduğu da söyleniyor.

Tiran'dan ayrıldıktan sonra Elbasan üzerinden Makedonya'ya geçiş yaptık. İki ülke arasındaki farklılık bu kadar mı kendini belli eder. İstikamet iki gün kalacağımız Ohrid ...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Kotor, Budva

2010-08-24T21:36:00.001+03:00

Turumuzun üçüncü ülkesi Karadağ. Yugoslavya'nın dağılmasından sonra önce yeni Yugoslavya'da kalan ülke, 2003 yılında Sırbistan - Karadağ Federasyonu'nu oluşturmuş ama nihayetinde 2006 yılında bağımsızlığını ilan etmiş. Karadağ, Kosova'dan sonra dünyanın en yeni ikinci ülkesi konumunda bulunuyor. Para birimi Euro olan Karadağ'ın başkenti, bizim de konaklayacağımız Podgorica şehri.

Dubrovnik'ten sonra Karadağ daha da merak uyandıran bir şehir oldu bizim için. Özellikle Adriyatik Denizi kenarında uzun bir sahil şeridine sahip olması bu merakımızın ana nedenlerinden biriydi. Karadağ'da Herceg Novi'de konaklamıştık ama asıl merak ettiğimiz yerler bugüne kalmıştı. İstikamet, körfeze de adını veren Kotor. Öncelikle Kotor Körfezi'nin çok muhteşem bir görüntüye sahip olduğunu belirtmeliyim. Körfez, Bokelj adlı Orenj Dağları'ndan gelen bir nehrin yaptığı bir kanyon, yani doğal bir liman. Dar boğazlarla birbirine bağlanan dört koydan oluşuyor. Körfezin çevresini dolaşabileceğiniz gibi körfezin en dar yerinden arabalı vapurla da geçebiliyorsunuz.

Kotor ... Tam bir Ortaçağ şehri. Zaten UNESCO tarafından koruma altına alınmış bir şehir. Surlarla çevrili Stari Grad'ı ( Old City ) gezeceğiz. 1979 yılında büyük bir deprem geçiren Kotor, Unesco tarafından orjinaline uygun bir şekilde restore edilmiş. Kotor, önemli bir turizm şehri. Bunu limandaki gemilerden ve tur otobüslerinde anlamanız mümkün. Biz şehre deniz tarafındaki kapıdan giriş yaptık. Bu kapıdan girdikten sonra karşınıza çıkan meydan, şehrin en büyük meydanı olan Silahlar Meydanı. Bu meydanda büyükçe bir saat kulesi ve hemen önünde piramit şeklindeki utanç duvarını göreceksiniz. Saat kulesi 17. yüzyıldan kalma, mekanizması ise 19. yüzyılda takılmış. Saat halen faal durumda ve İsviçreli ailenin torunları tarafından bakımı yapılıyor.

Kotor dar sokakları olan ve bu sokakların her birinin farklı meydanlara çıktığı bir şehir. 12 ayrı saray, çeşitli katedral ve kiliseler bulunan Kotor'un koruyucusu Aziz Tryphon. Onun adına yapılmış olan katedral ise görmeye değer. Sokak aralarında ve meydanların civarında şehrin önde gelen ailelerine ait saraylar bulunuyor. Aslında saraydan daha çok malikaneye benziyor ama Karadağlılar saray demeyi tercih ediyorlar. Bu saraylardan birisi de balkonu olduğu için en güzel saray seçilen Pima Sarayı. Drago Malikanesi, belediye binası, Kotor Denizcilik Müzesi binası olarak kullanılan Grigurana Malikanesi, Aziz Nikola Kilise'si, Aziz Luka Meydanı'na giden yoldaki şehir arşivi ve dedikodu meydanı olarak nitelendirilen küçük alandaki su kuyusu da görülecek yerler arasında bulunuyor. Ayrıca çin seddine benzeyen surlara tırmanmanız ve tepedeki kalesine ulaşmanın mümkün. Tabiki dayanabilirim diyorsanız. Çünkü oldukça dik bir yokuşa sahip. Yakın gelecekte teleferik inşa etme sözü almış Kotorlular ama pek inandıkları da söylenemez.

Kotor'dan ayrılmak zor oldu ama yolculuğumuz devam ediyor. İstikamet, Avrupa sosyetesinin son gözdesi Budva. Budva, Karadağ'ın en turistik bölgesi. Ne de olsa Karadağ'ın en güzel plajları burada. Bir de Adriyatik Denizi kıyısındaki diğer yerler gibi taşlık değil, kumsala sahip bir yer Budva. Kotor gibi Budva'nın da surlarla çevrili eski şehri bulunuyor. Kotor kadar büyük olmasa da dar sokakları ve ardındaki kocaman deniz manzarası oldukça etkileyici. Yine bir kaç küçük kapıdan giriş - çıkış yapabilirsiniz. Kotor'da olduğu gibi burada da İtalyan etkisi çok net görünüyor. Sveti Jovan kilisesi, Kutsal Üçleme Kilisesi, Aziz Sava Kilisesi, kalesi, Roma döneminden kalma hamam kalıntıları görülebilir yerlerdendir. James Bond filmlerinden "Casino Royale" filminin Budva'da Hotel Splendid'de çekildiğini de belirteyim. Budva'dan ayrılıp gece konaklayacağımız Podgorica'ya giderken St. Stefan adasını da görebilirsiniz. Ada kayaların üzerine kurulmuş ve dar bir yolla anakaraya bağlanmış. Ünlülerin gözde tatil mekanı olduğu için ünlenen St. Stefan'a kocaman bir tatil köyü inşa edilmiş.

Ve akşam Karadağ'ın başkenti Podgorica'da konaklıyoruz. Başkent olmasına rağmen oldukça sade, sessiz ve gösterişsiz bir şehir Podgorica. Bir sonra ki durağımız Arnavutluk'un başkenti Tiran üzerinden Ohrid ...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Dubrovnik

2010-08-18T22:59:00.001+03:00

Bugünkü tur programımızda sahil şehirlerini gezeceğiz. Ve bu şehirlerin başında tabiki çoğumuzun bildiği ya da duyduğu Dubrovnik geliyor. Karadağ'da, Herceg Novi'de güne başladık ve yolculuğumuz Hırvatistan'a, Dubrovnik'e doğru...

Dubrovnik'e gitmeden önce geçmemiz gereken iki tane sınır kapısı var. Biri Karadağ'dan çıkış için diğeri de Hırvatistan'a giriş için. Çıkışımız kolay olsa da Hırvatistan'a girmek o kadar da kolay olmadı. Hem sınır kapısının yoğunluğu hem de pasaport işlemlerinin biraz daha detaylı yapılması nedeniyle bir süre beklemek zorunda kaldık. Ama sonrası tüm bunlara değdiğini gösterdi bize.

Dubrovnik, Hırvatistan'ın en önemli tatil şehri. Hatta Adriyatik'in incisi bile deniyor onun için. Tarihteki ilk cumhuriyetlerden birisi Dubrovnik, yani Ragusa Cumhuriyeti. 1991 yılında bağımsızlığını ilan eden Hırvatistan'da özellikle bu bölge Sırplar'ın ve Karadağlılar'ın saldırılarıyla fazlasıyla tahrip edilmiş. 2005 yılında UNESCO tarafından finanse edilerek şehir orjinaline sadık bir şekilde yeniden inşa edilmiş ve Dünya Mirasları Listesi'ne alınmış. Biz şehrin kale içi mevkii gezebildik sadece. Ama ayrılırken çok daha uzun bir süre için buraya gelmemiz gerektiğine karar verdik.

Dubrovnik'te surların içerisinde şehri gezmek için kullanmanız gereken iki tane kapı var. Biz şehrin ana giriş kapısı olan Pile Kapısı'ndan giriş yaptık, Ploçe Kapısı'ndan da çıkış. Pile Kapısı'nın hemen üstünde şehrin koruyucusu olan Aziz Blaise'nin heykeli bulunuyor. Elinde de Dubrovnik'in küçük bir maketi var. Aziz Blaise aslında Dubrovnik ve civarında hiç yaşamamış. Rivateye göre bir gece Aziz Blaise, Dubrovnik'teki papazın rüyasına girerek ona ertesi gün Venedikliler'in saldıracağını söylemiş. Dubrovnikliler ertesi gün Venedikliler'in saldırısına uğramış. Ama Aziz Blaise'nin uyarısı sayesinde hazırlık yaptıkları için Venedikliler şehri ele geçirememiş. O gün bugündür Aziz Blaise, Dubronvik şehrinin koruyucusu olmuş. Heykelini hem giriş kapısını üzerinde hem de şehrin içerisindeki pek çok yapıda görebilirsiniz. Hatta kendi adına kilise ve katedral de bulunuyor. Bu arada Aziz Blaise'nin 8. yüzyılda şimdiki Sivas'ta yaşadığı söyleniyor.

Pile Kapısı'ndan girdikten hemen sonra sağ tarafta siyah renkte bir mekanizma göreceksiniz. Bu mekanizma 15. yüzyıldan kalma ve orjinal bir mekanizma. Şehrin kapıları bu mekanizma sayesinde hava aydınlanınca açılıyor, hava kararınca kapatılıyor. Buradan şehrin içine girmek için ilerlediğinizde girişe yakın Dubrovnik'in haritasını göreceksiniz. Haritayı incelediğinizde de üzerindeki üçgen, yuvarlak şekilleri ve kırmızı noktaları görecekseniz. Bu şekiller ve noktalar şehrin yanan ve bombalanan yerlerini gösteriyor. Göreceksiniz ki, şehrin %75-80'i ciddi anlamda zarar görmüş.

Surlar, Duvrovnik'in simgesi sayılıyor. Uzunluğu yaklaşık 2 km civarında. Bu surlar üzerinde 10 tane burç ve Adriyatik Denizi'ne bakan 3 tane kule mevcut. Buralara çıkabilmeniz mümkün. Pile Kapısı'ndan girdikten sonra karşımıza Onofrio Çeşmesi çıktı. Şehrin en iyi bilinen ve en eski anıtlarından birisi bu çeşme. 16 adet bölmesi bulunan çeşmenin rölyefleri oldukça ilginç. Çeşmenin hemen karşısında Fransisken Manastırı bulunuyor. Bu manastırın en önemli özelliklerinden bir tanesi de içerisinde 14. yüzyıldan kalma, Dünya'nın en eski ve hala açık olan eczanesinin bulunması. Ayrıca içerideki müze de görülmeye değer.

Dubrovnik'te neredeyse tüm binalar çok eski zamanlardan kalma. Bu nedenle sürekli bir yerlere bakmaktan alamıyor insan kendisini. Placa ya da Stradun caddesinden yürüyerek ulaşılan Loggia Meydanı, bu tarihi binaların merkezi sayılabilir. Orlando Sütunu, saat kulesi ( üzerinde bulunan sarı top ayın durumunu gösteriyor ), Sponza Sarayı, Dubrovnik Katedrali ( Meryem Ana'ya adanmış ) ve Rector ( Rektörler ) Sarayı bunlardan bir kaç tanesi. Ayrıca pek çok kilise ve katedral görmeniz de mümkün. Caddenin sonundan, Gümrük Binası'nın yanından şehrin limanına ulaşabilirsiniz. Her ne kadar biz görmemiş olsak da Duvrovnikliler'in kendilerine özgü inşa ettikleri gemileri ünlüymüş.

Rehberli turumuzdan sonra artık serbest zamanımız var. Bu da demektir ki şehri süratli bir şekilde keşfetmemiz ve bir ara yemek yememiz gerekiyor. Şehir insanı kendine çok fazla çekiyor ve her daim kalabalık. Sadece ana caddesi değil, küçük ve dar ara sokakları da görülmeye değer. Bu sokaklarda yaşayan insanları, evleri ve asılan çamaşırları görebilmeniz de mümkün. Mesela buradaki evler 4 katlı. En alt kat dükkan, bunun üzerinde oturma odası ve yatak odası bulunuyor. En üst katta da mutfak bulunuyor. Mutfakların en üst katta olma nedeni ise yangın tehlikesine karşı önlem almak. Ana cadde üzerindeki cafe ve restaurantlardan daha çok bu ara sokaklardaki mekanlar revaçta. Biz de yemek tercihimizi bu sokaklardan birinde kullandık: Konoba Sebatıan 'da, Türkçe menüden seçim yaparak yedik yemeklerimizi üstelik. Restaurant'ın sahibi İbrahim Yüzer ilgilendi bizimle. Aklımıza gelen her şeyi sorduk kendisine. Yolunuz düşerse uğramalısınız ( http://www.restaurantsebastiandubrovnik.com/ ) .

Yemek sonrası biraz alışveriş, biraz fotoğraf çekimi derken serbest zamanımız da bitirdik. Buraya kadar gelmişken kem kendiniz için hem de hediye etmek için şarap ( Dingac kırmızı şarabı ), bademli çikolata, Hırvat bebekleri ve tabiki kravat alabilirsiniz. Fiyatların çok ucuz olduğunu söyleyemem ama güzel alternatifler olduğunu belirtmeliyim. Dubrovnik'te yapılacak o kadar şey ve görülecek o kadar yer var ki. Biz gidemedik ama Elafiti Adaları, görülmesi gereken yerlerin başında geliyor. Koloçep, Lopud ve Şipan adalarından oluşan Elafiti Adaları herkes tarafından tavsiye edilmektedir. Dubrovnik'te denize girmeniz mümkün ama uzun kumsallar beklemeyin.

Dubrovnik'ten ayrılmak üzücü oldu bizim için. Ne de olsa çok fazla zaman ayıramadık. Bizi avutan şey ise Kotor ve Budva'ya doğru yola çıkışımız oldu...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Mostar , Blagaj , Poçitel

2010-08-13T22:46:00.035+03:00

Uzun bir serüven olacağını baştan bildiğimiz turumuzda ikinci durağımızdı Mostar. Saraybosna'ya uzaklığı yaklaşık 140 km olmasına rağmen kullandığımız yolun gayet güzel olması ve gördüğümüz manzaranın da son derece etkileyici olması nedeniyle hiç bir şey anlamadık yolculuktan.

Mostar'a ulaşmadan mola verdiğimiz tek yer, Jablanica oldu. Merkezden yaklaşık 2-3 km sonra mola verdiğimiz Zdrava Voda ( http://www.zdravavoda.co.ba/ ) isimli restaurantın sahip olduğu manzara çok güzeldi. Ayrıca burada gördüğümüz kuzu çevirmeleri de yazmazsam haksızlık etmiş olurum. Bir de bu restaurantta masalarda bulunan mavi renkteki Bosna Hersek haritalarını ücretsiz edinebilirsiniz. Jablanica, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazilerin işgali altındaymış. Jablanica'lılar Nazilerden kaçarken nehir üzerindeki köprüyü ve tren yolunu patlatmışlar. Hala aşağıya sarkan tren yolunu görebilirsiniz. Hatta tren yolunun üzerindeki treni de. Mavi, yeşil hatta turkuaz rengine dönüşen Neretva Nehri boyunca ilerleyerek Mostar'a ulaştık.

Mostar ve Mostar Köprüsü. Belki de Balkanlar'da yaşanan savaşa dair hepimizin en net hatırladığı yer. Neretva Nehri kıyısında kurulmuş bir şehir Mostar. 1566 yılında Mimar Sinan'ın öğrencisi Mimar Hayrettin tarafından inşa edilmiş olan Mostar Köprüsü ile bildiğimiz ve sevdiğimiz bir şehir Mostar. Yaklaşık 120.000 nüfusa sahip olan Mostar'daki binalarda da kurşun, şarapnel ve bomba izlerini görmeniz mümkün. Mostar Köprüsü'ne yürürken, bu köprünün mimari denemesi için yapılmış olan, daha eski ama pek bilinmeyen köprüyü ( Kriva Cuprija Köprüsü ) görebilirsiniz. Mostar Köprüsü, şehrin simgesi durumunda. Hala eski önemi devam ediyor. Ama insan yine de eski köprüyü yerinde görmeyince üzülmüyor değil. Ne de olsa Mostar'da yaşayan farklı etnik grupları bir araya getiren, onları birbirine bağlayan, hoşgörü ve kültürel çeşitliliğin sembolü olan yegane köprüymüş Mostar Köprüsü. Savaş boyunca Sırplar tarafından saldırılara uğrayan köprü malesef Hırvatlar tarafından yıkılıp, Neretva Nehri'nin sularına gömülmüş.

Mostar Köprüsü'nün yıkılması manevi anlamda en büyük darbe olmuş Müslümanlara. Geleneklere göre şehrin erkekleri düğünden önce nişanlılarına cesaretlerini ispat etmek için 24 metre yükseklikteki bu köprüden atlıyormuş. Günümüzde ise gençler ziyaretçilerden para toplayarak ve gösteri amaçlı olarak atlıyor bu köprüden. Köprü, eski haline uygun olarak UNESCO ve Dünya Bankası'nın desteğiyle Türk şirketi Er-Bu tarafından yeniden inşa edilmiş. 2002'de başlayan çalışma 2003 yazında sona ermiş. Köprünün yeniden inşaası için nehir yatağında bulunan orjinal taşların bir kısmı çıkarılmasına rağmen suyun içinde bozulmaya uğradığı için kullanılamamış. Bu nedenle orijinal taşların çıkarıldığı ve günümüzde kapalı olan taş ocağı tekrardan bu iş için açılıp aynı ocaktan çıkarılan taşlar köprünün yapımında kullanılmış. 2005 yılında Mostar Köprüsü ve eski Mostar UNESCO tarafından " Dünya Kültür Mirasları " listesine eklenmiş.

Mostar Köprüsü'nün girişinde, hemen sol tarafta yerde bulunan taş üzerindeki şarapnel parçası ve " Don't Forget 93 " yazısı yaşananların şiddetini gösteren örneklerden biri sadece. Köprü üzerinde epey bir kalabalık mevcut. Özellikle para için atlayacak gençleri görmek için bekleyenler çok fazla. Baştan uyarayım, çok fazla beklemeniz gerekebilir bu atlayışı görmek için. Köprünün taşları çok kaygan, dikkatli yürümekte fayda var. Köprü'den Müslüman tarafına geçtikten sonra Kuyumcular (Kujundziluk) Çarşısı'ndan yürüyerek 1618 tarihinde yapılan Koski Mehmet Paşa Camii'ne gittik. Yol boyunca gördüğümüz dükkanlar ve hediyelik eşyalara bakarak tabiki. Koski Mehmet Paşa Camii'nden ve özellikle minaresinden Mostar'a bakmanızı tavsiye ederim. Hani o fotoğraflarda gördüğümüz aynı manzara tam karşınızda çünkü. Farklı tek bir şey göreceksiniz, o da şehrin Hırvat tarafındaki dağın tepesinde bulunan büyük bir Haç !!!

Öğlen yemeği için çeşitli alternatifler bulunuyor. Fiyatlar ise makul denebilecek düzeye yakın. Turistik olmasından dolayı biraz pahalı da gelebilir. Ama nerede yerseniz yeyin, yemeğinizin gelmesini beklemeyi göze almalısınız. Biz tercihimizi köprü girişine yakın ve kocaman bir çınarın altında bulunan Sadrvan Restaurant'tan yana kullandık ve karışık - yöresel yemekler söyledik. Yemekten sonra istikamet Blagaj ve oradan da Türk köyü olarak bilinen Poçitel.

Blagaj, Mostar'a 10 -15 dakika uzaklıkta bulunuyor. Burada Bosna'nın ilk tekkesi, Sarı Saltuk'un tekkesi bulunuyor. Bu topraklar Osmanlı'ya dahil olmadan önce kurulmuş, 550 yıllık bir Bektaşi Tekkesi olan Sarı Saltuk Tekkesi. Sadece din ve tasavvuf merkezli olmayan ve insanlara huzur veren bir yer olmasıyla da biliniyor. Tekke'nin yanında Sarı Saltuk'un türbesi bulunuyor. Efsaneleşmiş bir Türkmen, Bektaşi / Alevi inanç önderi olan Sarı Saltuk'un Fatih Sultan Mehmet'in oğlu, Cem Sultan'ın derlediği Saltukname'de 12 tane türbesinin bulunduğu belirtiliyor. Çok fazla ziyaretçisi olduğunu söyleyebilirim. Bu tekkeye geldiğinizde göreceğiniz en ilginç ve güzel şeylerden biri de tekkenin hemen yanındaki mağarada su yüzüne çıkan Buna Nehri'nin kaynağı. Saniyede 43.000 litre su akıtan Buna, kaynağına kadar 19 km lik bir nehir olma özelliği taşıyor. O gürül gürül akan suyun kaynağının bu mağara olduğunu görmek çok ilginç gerçekten de. Nehrin suyu çok soğuk, bir iki dakikadan fazla durulabileceğini zannetmiyorum ama her şeyiyle insanı kendisine çektiği kesin.

Blagaj'dan sonra Poçitel'e doğru devam ettik. Poçitel'in kelime anlamı " başlangıç ". Türkler'in Bosna topraklarında kurduğu ilk köy olma özelliğine sahip. Neretva Nehri'nin kenarında bulunan bir tepeye kurulmuş olan köyün eski taş yapıları, arnavut kaldırımlı sokakları, karşılıklı konumlanmış olan kaleleri, gözetleme kulesi, eski Türk Hamamı, Şişman İbrahim Paşa Camii ve kivi ağaçları görülmeye değer. Özellikle köy halkının küçük kese kağıtlarında sattığı kuru ve yaş meyveler çok iştah açıcı. Savaş öncesi yönetmenlerin ve ressamların gözde yerlerinden biriymiş Poçitel. Nam-ı diğer kaderin ve aşkın köyü...

Poçitel'den ayrıldıktan sonra Stolac ve Trebinje üzerinden Karadağ sınır kapısına geldik. Stolac'dan sonra Bosna Hersek içindeki Sırp Cumhuriyeti başlıyor. Trebinje'de ise Bosna'nın ekilebilir nadir toprakları bulunuyor. Karadağ'a giriş yapabilmek için önce Bosna Hersek'ten çıkış yapmamız gerekiyor. Korkulanın aksine hem Bosna'dan çıkışımız hem de Karadağ'a girişimiz çok kolay oldu. Ama pasaportlarımıza damga yemekten kurtulamadık.

Karadağ'da Herceg Novi'de konakladık. Herceg Novi, Kotor Körfezi'nde bulunan bir sahil şehri. Akşam üstü saatlerinde, şehir merkezine 10 dakikalık bir uzaklıkta bulunan dört yıldızlı Hotel Riviera'ya yerleşme fırsatı bulduk. Otelimiz beklediğimizden çok daha iyiydi. Tipik bir tatil köyü havasında, denize sıfır bir oteldi. Saat daha erken olduğu için Adriyatik Denizi'ne girme fırsatını da yakalamış olduk böylece. Gün boyu yapılan yolculuktan sonra böyle bir ödülü hakettiğimizi düşünüyorum.

Ertesi sabah rotamızın ilk durağı belli; Dubrovnik ...

Balkanlar'da 6 Ülke Serüveni - Saraybosna

2010-08-10T21:59:00.001+03:00

Gidelim mi gitmeyelim mi derken geçen hafta Balkanları gezdik, gördük ve tanıdık. Aslında tanımaya ve oraları, oradaki insanları ve hayatı anlamaya çalıştık dersem daha doğru olur. Bir rüya gibi geldi geçti Balkanlar. Ardından hissettiklerim, gördüklerim, duyduklarım, yaşadıklarım ve paylaşacaklarım kaldı geriye.

Haziran ayında karar verdik bu turu yapmaya. Niyetimiz Temmuz ayında olmasıydı ama kısmet Ağustos ayına oldu. Temmuz ayında gitsek belki bu kadar sıcak olmazdı ama ramazan ayı gelmeden gitmemiz de şarttı. Program içeriği ve tur şirketinin bildik olmasından dolayı tercihimiz Pronto Tur'un " Balkanlar'da 6 Ülke " turundan yana oldu. Bir kaç ufak olumsuzluk dışında başta rehberimiz İsmail BAYKURT olmak üzere turdan memnun kaldık. İstanbul, Eskişehir, Denizli, Gaziantep ve Malatya'dan katılan 40 kişilik kalabalık bir grup olmamıza rağmen aramızdaki uyum ve enerji çok güzeldi. Kolay değil, toplamda 2.000 km yol yaptık ve en ufak bir sorun yaşamadık.

Serüvenimizin başlangıç durağı Bosna Hersek'in başkenti Saraybosna, nam-ı diğer Sarajevo idi. Yaklaşık 2 saatlik bir uçak yolcuğundan sonra geldik Saraybosna'ya. Vizesiz bir tur olduğu için pasaport kontrolünde vakit kaybetmeden ülkeye girişimizi yaptık. Önce Ilıdza bölgesinde bulunan ve bir gece konaklayacağımız 4 yıldızlı Hotel Hollywood'a doğru yola koyulduk. Otelimizin odaları, yemekleri ve sahip olduğu olimpik yüzme havuzu çok başarılı idi. Ilıdza bölgesi, Türkler'in yoğun olarak yaşadığı ve 90'lı yılların başında yaşanan savaşta en çok bombalanan bölge olduğu için dikkat çekiciydi. Ama geceleri dışarı çıkabileceğiniz ve eğlenebileceğiniz mekanların olması da sevindiriciydi. Kısa süreli bu yolculuğumuz sırasında gördüğümüz şehitlikler ve binalardaki kurşun izleri bizleri fazlasıyla kendimize getirmeye yetti. Evet, hüznün şehri Saraybosna'daydık artık.

Bosna Hersek, Yugoslavya dağıldıktan sonra kurulan 7 federe ülkeden bir tanesi. 1 Mart 1992 yılında bağımsızlıklarını yapılan referandum sonucu ilan etmişler. Yaklaşık 6 milyon nüfusa sahip ülke, üç etnik gruba sahip: Boşnaklar, Hırvatlar ve Sırplar. 1995 yılında sona eren savaş sonrası imzalanan Dayton Barış Antlaşması çerçevesinde Bosna Hersek'te yönetim bu grupların kurduğu birimlere bölünmüş. Müslüman Boşnaklar ve Katolik Hırvatlar Bosna Hersek Federasyonu'na, Ortodoks Sırplar ise Sırp Cumhuriyeti'ne bağlı kalmışlar. Her üç etnik grubun kendi temsilcisinin olduğu ve hakların eşit olduğu Bosna Hersek'te ülkemizdeki Cumhurbaşkanı'na eş olan bir de Yüksek Temsilci bulunuyor. Bu temsilci ise 8 ayda bir değişiyor. Sonuç olarak hem ekonomik hem de siyasi bakımdan oldukça karışık bir ülke Bosna Hersek.

Başkent Saraybosna, Dinar Alpleri'nin ortasında, Miljacka Nehri'nin ( Neretva Nehri'nin bir kolu ) etrafına kurulu bir şehir. Nüfusu yaklaşık 600.000. Şehir sahip olduğu dini çeşitlilikle tanınıyor. Müslümanlık, Katoliklik, Ortodoksluk ve Musevilik bir arada olduğu için Balkanlar'ın Kudüs'ü olarak kabul ediliyor Saraybosna. Sırplar tarafından yapılan katliamın en çok kan akıttığı yerlerin başında geliyor malesef. Kaldığımız otelden şehir merkezine giderken bu durumu çok net bir şekilde gördük. Dedikleri gibi masum ve güzel bir şehir Saraybosna. Bu durumu orada yaşayan insanlarda da görebilmeniz mümkün. Hala bir korku ve endişeye hakimler. Ve hala dimdik duramıyorlar. Şehrin çeşitli yerlerindeki şehitlikler, binalarda hala görülen kurşun, şarapnel ve bomba izleri ile yerlerde görülen pembe renkli izler yaşananları asla unutturamayacak şeyler. Özellikle yerlerde görebileceğiniz ve Saraybosna Pembeleri veya Gülleri olarak adlandırılan pembe izlerin savaşta dökülen kanların izlerini temsil ettiğini bilmek insanın bir kez daha yutkunmasına neden oluyor. Belli ki kimse yaşananları unutmak istemiyor. Verilen 250.000 şehiti unutmak mümkün mü ki ...

Kaldığımız otelden Saraybosna'nın şehir merkezine kadar devam eden tramvay hattı boyunca ilerleyerek Başçarşı'ya geldik. Söz konusu tramvay hattının Osmanlı'dan kaldığını, Avrupa'nın en eski tramvay hattı olduğunu ve üç farklı tramvay olduğunu da söyleyeyim. Yol üstünde Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasına neden olarak gösterilen ve Arşidük Franz Ferdinand'ın fanatik bir Sırp genci tarafından öldürüldüğü Latin Köprüsü'de göreceğiniz yerlerden bir tanesi. Otobüsümüz bizi Miljacka Nehri'nin kenarında bıraktı. Bıraktığı yerde bulunan Ulusal Kütüphane, savaş sırasında bombalanmış ve içerisinde bulunan yaklaşık 2 milyon kitap ile birlikte yanmış. Uzun süredir devam eden restorasyon çalışmaları nedeniyle içerisini ziyaret etme şansımız olmadı.

Başçarşı'nın meydanında bizi Saraybosna'nın simgesi haline gelmiş olan Sebil karşıladı. Rivayete göre bu Sebil'den su içen aşıklar hiç ayrılmazmış. Biz de suyumuzu içtik ve Başçarşı'nın içine doğru yola koyulduk. İlk ziyaret edeceğimiz yer, 1531 yılında yapılan Gazi Hüsrev Bey Camii oldu. Savaş sırasında çok fazla zarar gören cami, dış yardımlar sayesinde ama aslına uygun olmayan biçimde restore edilmiş. Gazi Hüsrev Bey'in Türbesi de caminin avlusunda bulunuyor. Avlunun hemen dışında Gazi Hüsrev Bey Çeşmesi'ni görebilirsiniz. Yine rivayete göre bu çeşmeden su içenler tekrar tekrar buralara gelirmiş. Burada da suyumuzu içmeyi ihmal etmedik tabiki. Gazi Hüsrev Bey Bezistanı, Hz. İsa Kilisesi, Saraybosna Katolik Katedrali, Ortodoks Kiliseleri, Musevi Sinagogları, Fatih Camii, İnat Kuca Evi ve Morıca Han görmeniz gereken yerlerin başında geliyor. Bir de biz gidemedik ama havaalanı yolu üzerinde bulunan ve savaş sırasında hayatta kalmak için kazılan 800 metre uzunluğundaki Yaşam Tüneli'ni de görmelisiniz. Ayrıca Morıca Han'a gidip yöreye özgü Boşnak Kahvesi'ni ( Kafa ) lokumuyla beraber içmenizi tavsiye ederim.

Başçarşı'dan çıkıp Pazaryeri Katliamı'nın yapıldığı alana, oradan da İkinci Dünya Savaşı sonrası yapılan ve üç dilde de barışla yaşayacaklarına yemin ettikleri Tito'nun Barış Ateşi'ne gittik. Ateş hala yanıyor olsa da yaşadıkları iç savaş nedeniyle bu yeminlerine malesef sadık kalamamışlar. Yaptığımız ziyaretlerden sonra sıra geldi yemek yemeye. Saraybosna'ya kadar gelmişken yenmesi gereken yiyeceğin başında tabiki Boşnak Böreği ve Cevapi Köfte geliyor. Cevapi Köfte, yarım pide içerisinde 12 adet köftenin bulunduğu,soğan ve kaymak ile servis edilen, ülkemizdeki Tekirdağ köftesine şekil olarak benzeyen ama tadı köfteden ziyade kebabı andıran bir yiyecek. Porsiyonun fazlasıyla doyurucu olduğunu belirtmeliyim. Aynı şekilde Boşnak Böreği de çok leziz. Fiyatları ise oldukça uygun. Biz yemeğimizi Başçarşı Meydanı'nda yedik ve biraz asabi bir garsona denk geldik.

Bosna Hersek'in para birimi, Konvertible Mark'tır. Kısaca KM olarak bilinir ama günlük hayatta Kayme dedikleri de oluyor. 1 KM yaklaşık olarak 1 TL ediyor. Kısa süreli alışverişimiz sırasında " Çok Memnun, Hoşçakal ve Ben de Teşekkür " diyen bir esnafla karşılamak da alışveriş için insanı daha çok cezbediyor.

Bosna Hersek ile ilgili söylenecek çok fazla şey var. Bunların içinde insanın içini en çok burkan şeylerden biri de Ölüm Kelebekleri olsa gerek. Gerçekleştirilen katliamlarda öldürülen insanların toplu mezarlarının yerleri pek bilinmiyormuş. Söylenenlere göre bu toplu mezarlar hem derin kazılmış hem de üstü kapatıldıktan sonra çevrenin doğal bitki örtüsüne uygun olarak yeşillendirilmiş. Tüm uğraşlara rağmen bu mezarlara bir türlü ulaşılamamış. Mevcut coğrafyanın bazı bölgelerinde kelebek nüfusunda ciddi artışlar gözlemlenmiş. Bu bölgeleri inceleyen uzmanlar bu bölgelerdeki bitki örtüsünde de tuhaf bir zenginleşme keşfetmişler. Bunun nasıl olduğunu anlamak için araştırma yaparlarken bu yerlerin altındaki cesetlere ulaşmışlar ve toplu mezarlara ulaşmışlar. Bu yüzden toplu mezarların etrafındaki kelebeklere Ölüm Kelebekleri denmiş.

Saraybosna, hem Bosna Hersek'in hem de acının başkenti olmuş. Bu durumdan da malesef kendini kurtaramamış. Kimi parasızlıktan kim de asla unutmamak için. Dışarından bakınca her şey normal görünse de birazcık sohbet ettiğinizde her şeyin hiç de normal olmadığını hissedebiliyorsunuz. Umarım düzelmesini umduğumuz ve dilediğimiz bu topraklarda hala yanan Barış Ateşi, eski anlamını tekrar kazanır. Hepimizden bir şeyler barındıran bu şehirden üzülerek ayrılıyoruz.

Mostar'a doğru devam edeceğiz...

Sabırtaşı Restaurant & Cafe - İçli Köfte ve Kebap Salonu

2010-07-20T21:31:00.001+03:00

Damak tadı konusunda tipik bir Karadenizli değilim, hiç bir zaman da olamadım. Pek çok yöreye ait lezzetlerin tadına baktım ama Güneydoğu Anadolu yöresinin tadını bulamadım. Ne yapayım seviyorum işte acıyı, kebabı, kuru dolmayı, içli köfteyi ve daha nicelerini. Bu yüzden de duyduğumuz ve tavsiye edilen kebapçıları fırsat buldukça geziyoruz eşimle.

İstiklal Caddesi, yemek konusunda bir çok alternatifin olduğu bir yer. Herkes isteğine göre bir mekan bulabilir. Bu sefer bizim tercihimiz biraz nostaljik oldu ve Sabırtaşı Restaurat & Cafe'ye gittik. İstiklal Caddesi müdavimleri bilir Ali Amca'yı. Senelerce Atlas Pasajı'nın önünde beyaz önlüğü ile tezgahında eşinin yaptığı Maraş usulü içli köfteleri satardı. Tabiki onun da sebepleri vardı insanı düşündüren ve hüzünlendiren. Ve yıllar geçti, o tezgah şimdi oldu kocaman bir restaurant. Ama ne Ali Amca'nın beyaz önlüğü değişti ne de içli köftelerinin lezzeti.

Sabırtaşı Restaurant, oldukça güzel bir yeri kendine mesken tutmuş. İstiklal Caddesi'nin her iki tarafını rahatlıkla görebiliyor ve seyredebiliyor insan. Tabiki bu güzel manzaranın bir bedeli var. Sabırtaşı'na ulaşmak için 5 kat çıkmanız gerekiyor. Basamak sayısı çok olmamakla birlikte biraz dik bir merdiveni var. Ama çabuk pes edenler de düşünülmüş ve 3. kata " Sabırtaşı Dinlenme Tesisleri " kurulmuş. Burada soluklanıp aynı heyecanla 2 kat daha çıkabilirsiniz.

Sabırtaşı'nın dizaynı tam Maraş usulü. Neredeyse yemyeşil bir ortamda yemek yiyorsunuz. Beni pek rahatsız etmedi ama ordan burdan sarkan yeşillikler de dikkatten kaçacak gibi değil hani. Cam kenarında ve köşede oturmayı tercih ettik biz. Ben Galatasaray Lisesi'nin üst tarafını seyrederek yemek yedim, eşim de tünele giden yolu seyrederek yemek yedi. Mekanın menüsü geniş sayılır ama tabiki çoğu şey Maraş usulü. İlk gelişimiz olduğu için bildik lezzetleri tadalım dedik ve ilk önce birer tane kızartılmış ve haşlanmış içli köfte istedik. Ardında ortaya karışık kuru biber - patlıcan dolması ve harhar kebabı istedik. Son olarak da meşhur mantısının tadına baktık.

İçli köfte tek kelimeyle mükemmel. Belli ki malzemeden hiç çalınmamış. Kıvamı, tadı tuzu, her şeyi ile çok lezzetliydi. Dolmalar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. İtiraf etmeliyim, çok daha iyisini yedim. Harhar Kebabı'nın tadılmasını tavsiye ederim, soya ve havuç ile kavrulmuş et deyip de geçmek istemiyorum. Gerçekten lezzetliydi. Mantısını da çok beğendim diyemeyeceğim ama mantı severler için denenebilir. Bir de menü de fesleğenli mantı gördüm ama bir dahaki sefer denerim diye yemedim. Sömelek köfte, Eşkilaye sulusu ve diğer yöresel yemekler tadılmak için sırasını bekleyecek artık.

Sabırtaşı Restaurant, aslında çok bildik bir yerde ama malesef yürürken kafamızı kaldırmadığımız için geç öğrendiğimiz bir yer oldu. Galatasaray Lisesi'ni geçtikten hemen sonra Yapı Kredi Bankası'nın hemen karşı tarafında bulunuyor. Giriş önündeki tezgahı ve beyaz önlüğü ile Ali Amca'nın oğlu Mustafa Bey'i görmeniz mümkün. Ali Amca, malesef geçen sene Mayıs ayında vefat etmiş. Şimdi işleri oğlu idare ediyormuş.

Mekanın tek sevmediğim tarafı tuvaletin mutfağın girişin de olması. Bunun dışında lezzet ve hizmet olarak olarak tavsiye edebileceğim bir yer Sabırtaşı Restaurant. Restaurant ile ilgili detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Şimdiden afiyet olsun...

Açıkhava'da Candan Erçetin

2010-07-18T18:42:00.001+03:00

İstanbul'da yaşayanlar için ayrı bir yeri vardır Cemil Topuzlu Açık Hava Sahnesi'nin. Zaman ya da etkinlik farketmez, en azından benim için her zaman en ideal yer olmuştur burası. Geçen sene başlayan tünel ve kongre merkezi çalışmaları nedeniyle neredeyse varlığını unuttuğumu itiraf etmeliyim. Bir sene aradan sonra dün akşam yeniden Açık Hava Sahnesi'ne ayak basmak mutluluk vericiydi. Bu arada mekanın çevresinin gayet güzel ve düzenli olduğunu belirtmeliyim. Ama hala uzun kuyruklar devam ediyor.

Bu buluşmaya vesile olan etkinlik Candan ERÇETİN konseriydi. Uzun zaman önce yine burada dinleme fırsatına sahip olmuştum Candan ERÇETİN'i. O zaman da çok eğlenmiş, mutlu ve şarkılarını mırıldanarak ayrılmıştım konserden, bugün de aynı şeyleri hissederek ayrıldım. Aşırı kalabalık nedeniyle yarım saat geç başlayan konserin ilk bölümü slow şarkılardan oluştu. Hani böyle sıcak bir gecede biraz olsun ağırdan başlamak bana iyi bir fikir gibi gelmese de tüm seyircilerin hep bir ağızdan şarkılara eşlik etmesi beni haksız çıkarttı. Candan ERÇETİN, şarkılarının sırasını bizlere bir şeyler anlatır gibi seçmiş. Sanki hepsi birbiriyle bağlantılı gibiydi.

Konserin ilk yarısının bitimene yakın bizlere kendi deyişiyle bir ilki yaşattı. 14 yıl önce onun öğrencisi olan Cihan GÜÇLÜ'yü sahnesine çıkararak bizlerle tanıştırdı. Henüz hiçbir yerde kayıt altına alınmamış, söz ve bestesi kendisine ait olan bir şarkıyı seslendirdi Cihan GÜÇLÜ bizlere. Sonuç ise, oldukça başarılıydı. Uzun süre alkışlandığını belirtmeliyim. Sanırım güzel ve başarılı bir sesle yakında tanışacağız hepimiz.

Konserin ikinci kısmına geçmeden önce gerekli uyarıları yaptı bizlere Candan ERÇETİN. Oturmak yok, herkes ayağa... Gerçekten de öyle oldu, izleyicilerin büyük bir kısmı hem şarkıları söyledi hem de Candan ERÇETİN'le beraber oynadı. Zaten kendisinin çıplak ayakla ikinci yarıya çıkmasından olacakları tahmin etmiştim. Hem eğlendi hem de eğlendirdi. Hem biz onu alkışladık hem de o bizleri alkışladı. Hem o sahneden inmek istemedi hem de biz oradan ayrılmayı istemedik. Tek kelimeyle harika bir konsere ev sahipliği yaptı Açık Hava Sahnesi.

Bu yaz pek çok yerde Candan ERÇETİN konserleri var. İstanbul'da yaşayanlar bu güzelliği yaşamak istiyorlarsa ellerini çabuk tutmalılar. Çünkü 18 ve 21 Temmuz akşamları Açık Hava Sahnesi'nde esecek Candan ERÇETİN rüzgarı. Bu sıcak Temmuz akşamları için alternatifler ise burada.

Böyle bir güzelliği yaşayabilmeniz dileğiyle...

Onur Ünlü Filmleriyle Geçen Bir Gün

2010-07-10T23:15:00.000+03:00

Uzun zamandır aynı yönetmenin filmlerini üstüste izlememiştim. İtiraf etmeliyim, bu filmleri izleyeli de 2 hafta oldu ama şöyle oturup bu konuda bir kaç cümle yazamamıştım. Hazır evde istirahat halindeyken ve üzerinden çok zaman geçmemişken Onur Ünlü'den ve filmlerinden biraz olsun bahsedeyim.

Onur Ünlü'yü tanıyanlar onu aslında " Ah Muhsin Ünlü " takma adı ile bilirler. Öncelikle şair olmasına rağmen son dönemlerde senarist ve yönetmenliği ile ön plana çıkmayı başarmış kendisi. Şiirlerini okumadım ama seyrettiğim üç filmin tek ortak noktası fazlasıyla fantastik olmaları. Onur Ünlü ile ilgili yorumları okuyunca filmlerini biraz daha anlaşılır ve kabul edilebilir bulduğumu söylemeliyim. Evet, farklı tarzı ve yorumuyla Onur Ünlü dikkat çekici bir yönetmen ve senarist olmayı başarmış görünüyor.

Filmleri seyretmeye sondan başladım. Önce 2009 yapımı Beş Şehir, ardından 2008 yapımı Güneş'in Oğlu ve son olarak da 2006 yapımı Polis. Peki, hangisini daha çok beğendiğimi sorarsanız, tercihimi Güneş'in Oğlu filminden yana kullanırım. Bunun en büyük sebebi ise daha çok mizahi öğeler taşıması ve daha fantastik olması. Yine de her üçünü de sıkılmadan izlediğimi belirtmeliyim.

Beş Şehir ... Bir polis, bir tezgâhtar, bir öğretmen, bir oyuncak tren satıcısı ve 11 yaşında bir çocuğun yaşamlarını, ölümlerini ve aşklarını anlatan bir film. Tren yolculuğu sırasında başlayan film yine tren yolunda sona eriyor. Onur Ünlü'nün tren takıntısının en güzel örneği olmuş. Bu beş insanın bir şekilde birbirleriyle olan bağlarını her bir kişinin hikayesini izledikçe daha net görebiliyoruz. Açıkçası detaylarla dolu bir film. Bu yüzden dikkatli bir şekilde seyretmekte fayda var. Bülent Emin YARAR hayranı olarak onu bu filmde görmek ve başarısına bir kez daha tanık olmak mutlu etti beni. Sadece filmin son sahnesi en büyük hayal kırıklığım oldu. Unutmadan, Ahmet Kaya'nın " Beni Vur " adlı şarkısı hem filmin başında hem de filmin sonunda çok güzel ve yerinde kullanılmış.

Güneş'in Oğlu ... Tam anlamıyla bir kara komedi olduğunu düşünüyorum. Fantastik öğelerin en ağır bastığı film olmuş bu üç film içerisinde. Hayatı boyunca mucize bekleyen bir insanın tam da güneş tutulması sırasında bu mucize ile karşılaşması ve sonrasında Güneş'in Oğlu olduğunu öğrenmesi filmin ana hatlarını oluşturuyor. İşte tüm bu süreç içerisinde yaşananlar, öğrenilen gerçekler ve karşı apartmandaki güzel kızın sırrı bu mucize ile ortaya çıkıyor. Haluk BİLGİNER ve Özgü NAMAL'ın daha çok ön planda olduğu filmde tüm oyunculuklar çok başarılı.

Ve Polis ... Polisiye tarzında bir film görüntüsüne sahip olsa da dramatik sahneler de yok değil. Bu üç film içerisinde en az beğendiğim film diyebilirim. Biraz karışık, biraz anlamsız, biraz hızlı bir film olmuş. O kadar güçlü ve kendinden emin ana karakterin film süresince yaşadıkları tabiri caizse karizmasını epey bir çizdi. Bence filmin en büyük kozu Haluk BİLGİNER olmuş. Ama onunda bu role kendini çok fazla verdiğini sanmıyorum. Filmin başı ile sonu arasındaki kocaman farklılık her şeyi ortaya koyuyor açıkçası. Filmin sonunda Özgü NAMAL'ın sürprizini kaçırmayın sakın.

Farklı bir tarzda ve farklı bir bakış açısıyla çekilmiş bu filmlerin her üçünün de sonunun hayal kırıklığı yaratması olumsuz bir durum gibi görünse de, farklı lezzetlerin tadına bakacak olmanın verdiği heyecanla seyredilmelerini tavsiye ediyorum. Kimbilir sizler neler göreceksiniz bu filmlerde...

İzlemeyi tercih edeceklere iyi seyirler şimdiden...

Bi' Büyük Fest Bitirdik ...

2010-07-04T15:21:00.002+03:00

Az kaldı, geldi geliyor derken " Bi' Büyük Fest " yaşandı ve bitti. Kuruçeşme Arena'da biz bloggerlar için 16.00 'da başlayan festival gece 23.30'a dek sürdü. Zamanın nasıl geçtiğini anlayamadığımız, eğlenceye, müziğe, sohbete, mezelere ve daha pek çok şeye doyduğumuz ama tadının damağımızda kaldığı bir festival oldu Bi' Büyük Fest. Benzer organizasyonları düşünüyorum da, kesinlikle kusursuz bir organizasyon yapmayı başarmış Yeni Rakı ve Zarakol 2.0 .

Kuruçeşme Arena'yı bilen bilir, oldukça büyük ve boğazın hemen kenarında bir mekandır. Özellikle konser alanının dışındaki bölümler çok efektif kullanılmış. Herkes, her yerde her istediğini yapabiliyordu. Mekana adım atar atmaz karşımıza çıkan ve bir nevi bizi karşılayan, üzerinde 1515 adet mezenin bulunduğu rakı şişesi şeklindeki dev masa görülmeye değerdi. Bu arada hemen belirtmeliyim, bu 1515 adet meze ile Guinness Rekorlar Kitabı'na girmeyi başardık. Tekrar tebrik ediyorum. Bir de 72 tane Blogger'ın İstanbul'u anlatan fotoğraflarıyla katıldıkları " İstanblog Fotoğraf Sergisi " festivaldeki yerini almıştı. Benim fotoğrafım da bu sergide yerini aldı...

Konser alanının hemen arkasında kurulmuş olan İstanbul'a özgü lezzetler ile Ebru ve Hat Sanatı standları, Cam Atölyesi gibi standlar hem görülmeye hem de denemeye değer yerlerdi. Benim favorim Demir Hindi Şerbeti oldu. 600 senelik, Osmanlı'dan kalma bir şerbet. Nerede bulabilirim derseniz işte burada. Festival alanında ayrıca Sütaş'ın ve Yeni Rakı'nın standları da bulunuyordu. Hem yeni tadları deneme fırsatımız hem de bugüne dair küçük hatıralar edinebilme şansımız oldu. Bu festival aracılığıyla diğer blogger arkadaşlarla ve 70 yaşındaki rakı duayeni Vefa Zat ( http://tr.wikipedia.org/wiki/Vefa_Zat ) ile tanışma ve sohbet etme fırsatı da yakalamış oldum kendi adıma.

Hava çok güzeldi, mekan çok güzeldi, insanlar çok güzeldi ama asıl İstanbul çok güzeldi dün akşam. Bu güzelliklere Emel Sayın, Emre Aydın ve Yeni Türkü ayrı bir güzellik ve renk kattılar. Emel Sayın'ın dediği gibi hepimiz " Yeni'lendik " dün gece. Bu organizasyonda yer almak ve küçük de olsa katkıda bulunmak benim için önemliydi. Bugüne özel çektiğim diğer fotoğraflarıma Facebook'ta bulunan " Ses Seda Çok " sayfasından ulaşabilirsiniz.

Benzer mutlulukları ve eğlenceleri tekrar yaşamak dileğiyle...

Erikli - Enez Gezisi

2010-06-28T20:31:00.001+03:00

Yaz mevsimi geldi ve bizim için hafta sonu kaçamakları başladı. Her ne kadar son 1 haftadır yağmurlu havalar moralimizi bozsa da hedefimizden vazgeçmiş değiliz. 2 sene önce kahvaltı sırasında aniden karar verip gittiğimiz Erikli ve Enez'e bu sefer planlı bir şekilde gittik.

Güzergahımız belli; Tekirdağ üzerinden Keşan'a , oradan da önce Erikli'ye sonra da son durağımız Enez'e gidiyoruz. Amaç hem Ege denizine girmek hem de biraz ortamı görmek. Tabiki en son düşüncemiz, Keşan'ın meşhur Satır Et'inden yemek. Hem Erikli hem de Enez, Saros Körfezi'nde konumlanmış durumda. Bu nedenle oldukça güzel bir denize ve sahile sahipler. Erikli'ye giden yol oldukça dar ve virajlı olmasına rağmen güzel bir yol. Özellikle şu dönemde giderseniz leylekleri görme şansınız da bulunuyor. Buraya gitmek için Mecidiye köyünden geçmeniz gerekiyor. Bu köyün de deniz kenarında sahili bulunuyor. Sahilde tamamen kum ve deniz suyu tertemiz. Kristal gibi parlayan kumu insanı kendisine çekiyor hemencecik.

Mecidiye - Erikli arası yaklaşık 2 km. Erikli'ye geldiğinizde biraz şaşıracaksınız açıkçası. Bildiğimiz köy tanımına ve görüntüsüne pek uymuyor çünkü. Uzun bir sahili mevcut, evler kısmen düzenli bir şekilde inşa edilmiş ve neredeyse büyük bir kısmı ya satılık ya da kiralık. Sezon henüz açılmadığı için çok kalabalık değildi. Ama ilerleyen günlerde konaklamak için ev bulmakta zorlanabilir insanlar. Biz biraz da fiyat araştırması yapalım dedik ve aldığımız cevap şaşırtıcı oldu yine: " Marmaris'e gidin, orada daha ucuz fiyatlara tatil yapabilirsiniz. "

Erikli'den Enez'e gitmek için tam 6 tane köyden geçmeniz gerekiyor. Evet, bu köyler tam olarak bizim bildiğimiz köylerden. Yol boyunca tezgahlarda pek çok meyve ve sebze görebilirsiniz. Hatta bir köyün bu konuda çok başarılı olduğunu söyleyebilirim. Tüm köylerden denize girmeniz mümkün. Tabelalar sizi sahile yönderiyor. Enez yolu da en az Erikli yolu kadar güzel, hatta bazen yol boyunca yukarı tırmanıp aşağıya inebiliyorsunuz. Ama tek geliş - gidiş olduğu için dikkatli araba kullanılması gereken bir yol.

Enez, Edirne'nin bir ilçesi ama görüntü olarak pek ilçe gibi değil. İstanbul Üniversitesi ve Trakya Üniversitesi'nin kampları bulunuyor burada. Sahil boyunca yine belli bir düzen halinde inşa edilmiş evler bulunuyor. Ve son sürat yeni binaların yapımı devam ediyor. Enez, uzun bir sahil şeridine sahip. Ve tabiki deniz suyu çok güzel. Bizim şansımıza biraz rüzgar vardı ve su bulanıktı. Ama yine de bu keyfi kaçırmadık. Enez'de ıslah edilmeyen dere yüzünden sinek sorunu hala devam ediyor. İlk geldiğimiz sene hiç uyuyamayacağız diye çok korkmuştum. Bu sefer kalmadığımız için bu sorunun ne boyutta olduğuna dair bir fikrim yok.

Enez'in sahili dışında görülmeye değer bir çok tarihi eseri de bulunuyor. Akropolde kurulan Enez Kalesi, Kale içerisindeki Bazilika planında Ayasofya Kilisesi ( Fatih Camisi ), Has Yunus Kaptan Türbesi, Deveci Hanı, Roma Yolu kalıntıları ve Osmanlı Kervansarayı görülmeye değer yerler arasında bulunuyor.

Enez - Keşan arası yaklaşık 60 km. Bu yol üzerinde pek çok köy bulunuyor. Biz bu köylerde Küçükevren köyüne uğramayı tercih ettik. Bunu nedeni ise meşhur Satır Et'in tadına bakmaktı. Köy kahvesinin hemen yanında bulunan " Enver Usta Satır Kıyma Et Lokantası " bu lezzeti ilk kez deneyeceğimiz yer oldu. Sonuç, tek kelimeyle mükemmel. Satır Et'in yanında yediğimiz yoğurt ise pek çok kişinin tadını unutamayacağı bir yoğurttu. Yoğurt'un satış yeri olan Aksal Süt Ürünleri'nin yolumuz üzerinde olması da bir şans olsa gerek. Aksal Süt Ürünleri'nin mandırası Türkmen Köyü'nde iken, satış mağazası Kılıçköy'de bulunuyor. Peki, biz oralara kadar gitmeden nasıl bulabiliriz bu ürünleri derseniz, Migros'lara bakmanız yeterli. Burada yaptığımız peynir ve yoğurt alışverişinden sonra artık evimize dönme zamanı gelmişti.

Su altı zenginlikleri açısından oldukça elverişli olan Saros Körfezi'ne amatör ya da profesyonel pek çok kişi dalış yapmaya gidiyor. Özellikle Mecidiye ve Erikli sahillerinin civarında pek çok dalış noktası bulunuyor. Zaten bir çok dalış kulübü bölgeye akın ediyormuş.

Günübirlik olduğu için biraz yorucu geçse de güzel bir gezi oldu bizim için. Aslında çok değil bize 3 saat mesafede harika bir deniz bulunuyor. Fırsatını bulunca yine gideceğiz.

Alternatif bir yer olması dileğiyle...

Bi' Büyük Fest

2010-06-26T15:37:00.000+03:00

2010 Avrupa Kültür Başkenti seçilen İstanbul'da kültürel etkinlikler tüm hızıyla devam ediyor. İşte bu etkinliklerden bir tanesi de Avrupa Kültür Başkenti Hizmet Sponsoru olan Yeni Rakı'nın düzenlediği " Bi' Büyük Fest " adlı festival. Tanıtımlardan ve yapılan duyurulardan anladığım kadarıyla oldukça renkli, eğlenceli ve unutulmaz bir festival olacak Bi' Büyük Fest.

3 Temmuz akşamı saat 17.00'da, Turkcell Kuruçeşme Arena'da başlayacak olan festivalde bir çok ilk gerçekleştirilecek. Bunlardan bir tanesi, " 1001 Meze Sofrası " projesiyle yaklaşık 1500 farklı meze hazırlanarak Guinness Rekorlar Kitabı'na girmek için rekor denemesinin yapılacak olması. Bu projenin en güzel taraflarından biri, 10 adet yemek bloggerının göndermiş olduğu meze tariflerinin aşçılar tarafından yapılıp 1001 Meze Sofrası'nda yer alacak olması.

Festivaldeki diğer bir yenilik ise, bloggerların çektikleri İstanbul temalı bir fotoğraf ve yine İstanbul'u anlatan bir yazıları ile oluşturacakları bir İstanbul Sergisi. Serginin adı, " İstanblog Fotoğraf Sergisi ". Belirtmeden geçemeyeceğim, bu sergide benim de fotoğrafım ve blog yazım sergilenecek. Bir ucundan ben de tutmuş oluyorum böylece.

Bi' Büyük Fest etkinliği kapsamında Emel Sayın, Yeni Türkü ve Emre Aydın'ı izleme ve dinleme şansına sahip olabileceğiz. Bu konserlerin yanı sıra Dans Atölyesi, Gezici Fasıl Ekipleri, Photoshooter Ekipleri, Halay Başı, Dilek Ağacı, Tavşanlı Niyetçiler, Ebru Ustası, Cam Atölyesi ile Herkese Nazar Boncuğu, Hat Sanatçılarına İsim Yazdırma ve Bi' Büyük Fest Hatırası gibi etkinler de yer alıyor. Ayrıca pilav, kokoreç, simit, köfte, şalgam, şerbet, helva, balık – ekmek gibi İstanbul ile özdeşleşmiş lezzetleri de bulmanız mümkün.

Festivale katılmak için biletlerinizi Biletix'ten satın alabilirsiniz. Bildiğim kadarıyla sadece tribün biletleri kaldı ama bir şekilde bu etkinliğin içerisinde olmak gerekiyor. Detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz. Festival ile ilgili düşüncelerimi daha sonra paylaşacağım.

Festivalde buluşmak dileğiyle...

Türkiye'de Müze Mağazacılığı

2010-06-23T23:30:00.003+03:00

Yazımın başlığına şöyle bir baktığımda benim için de yeni bir kavram olduğunu görüyorum. Geç öğrendiğim ama öğrendiğim andan itibaren heyecan ve gurur duyduğum bir kavram oldu Müze Mağazacılığı. Nasıl tanıştın derseniz; geçtiğimiz pazar günü Bilkent Kültür Girişimi ( BKG ) ve Bersay İletişim Danışmanlığı'nın davetlisi olarak Topkapı Sarayı'na uzun bir aradan sonra gittim ve böylece tanışmış olduk.

Önce Topkapı Sarayı'nın avlusunda güzel bir kahvaltı ve sohbet gerçekleştirdik. Bilintur Ceo'su Orhan HALLİK tarafından bizlere aktarılan yeni bir projenin hem detaylarını hem de ülkemiz için kazanımlarını öğrendik. Oldukça kalabalık bir grup bir araya gelmiştik ve her birimizin orada olma amacı kültürel değerlerimiz ve müzelerimiz için yapılan çalışmalara destek vermekti. Ama önce bizlerin bu çalışmaları doğru anlaması ve dolayısıyla doğru bir şekilde anlatması gerekiyor. Herkesin aynı heyecanı, duygu ve düşünceleri paylaşıyor olduğunu görmek daha da mutluluk vericiydi benim için.

Ülkemizde yaşayan insanlara sorsak kaçımız biliyoruz acaba ülkemizde kaç adet müze olduğunu? Bu müzelerin hikayelerini, özelliklerini ve arz ettikleri önemi kaç kişi söyleyebilir? Kimler için önemli, heyecan verici, görmeye ve gösterilmeye değer bu müzeler acaba? Geçmişimizden kalan en güzel ve doğru miraslar olduklarının farkında mıyız? Ne kadar sahipleniyoruz bu miraslarımızı? Daha pek çok soru sorabiliriz ama asıl önemli olan şey sorular değil onlara verdiğimiz cevaplar.

Bilkent Kültür Girişimi de işte tüm bu sorulara verilecek cevaplar için hareket geçmiş ve ilkini Nisan ayında Topkapı Sarayı'nda açtığı müze mağazası ile yola koyulmuş. Tamamen bizim kültürümüzü yansıtan, bizim insanımızın - el sanatçılarımızın ellerinden çıkmış doğru ürünleri, kitapları, objeleri, Türk kahvemizi, lokumumuzu ve daha pek çok şeyi bu mağazalar aracılığıyla bizlere ve başka ülke insanlarına anlatmaya ve göstermeye çalışıyor. Hedef çok büyük; 8 senede 55 müze ve ören yerinde 95 tane Müze Mağazası ve Müze'nin Kahvesi açmak. Bu hedefe ulaşmak için de çok çaba göstermek gerekiyor. Çıktıkları bu yolda bizler de onlara elimizden gelen desteği vermeye çalışacağız. Ve tabi sizler de...

Topkapı Sarayı'ndaki Müze mağazası gerçekten çok güzel olmuş. Girişte ziyaretçileri karşılayan ve daha ilk dakikada ağzınızın tatlanmasına yardımcı olan lokumlarla başlıyorsunuz gezmeye. Ve sonrası kendiliğinden geliyor. Gitmişken Türk kahvenizi içmeyi sakın unutmayın, içtikten sonra tadını unutamayacağınız gibi...

Birileri bir şeyler yapıyor hem de güzel bir şeyler yapıyor. Onlara destek olmamak niye? Bilkent Kültür Girişimi ve çalışmaları ile ilgili detaylı bilgilere buradan sahip olabilir ve online alışveriş yapabilirsiniz.

Müze'nin Kahvesi'nde buluşmak dileğiyle...

Kısa Bir Doğu Karadeniz Gezisi

2010-06-20T22:51:00.001+03:00

Bu sene tatilimizin bir kısmını Doğu Karadeniz'e ayırdık. Bir taşla iki kuş vurduk diyebilirim aslında. Hem ailemizi görmüş hem de biraz Trabzon - Rize dolaylarını gezme fırsatı bulmuş olduk eşimle. Karadeniz için bu dönemde bu sıcaklar artık normal olmaya başlamış olsa da arada bir gerçek yüzünü de göstermedi değil hani.

Sabah erken saatlerde Giresun'dan başlayan gezimizde ilk mola sabah kahvaltısı için Sürmene'de yol kenarında bulunan Serender Restauranet & Cafe'de oldu. Kahvaltıdan sonra ilk hedef Ayder Yaylası. Namını çok duymuştum ama gitmek kısmet olmamıştı Ayder'e. Karadeniz Sahil Yolu'ndan Rize'ye bağlı Ardeşen Kavşağı'na sonra da Fırtına Vadisi boyunca devam ederek Çamlıhemşin üzerinden Kaçkar Dağları Milli Parkı'na ulaşıyorsunuz. 57 km uzunluğundaki Fırtına Deresi'nin kano ve rafting için elverişli bir parkura sahip olduğunu da belirtmeliyim. Artık bu noktadan itibaren Ayder Yaylası'na doğru tırmanmaya başlamış oluyoruz. Milli Park'a giriş ücretli ama sadece araç için ödeme yapılması yeterli. Bir süre sonra yol boyunca sağlı sollu konumlanmış olan pansiyon ve otelleri gördüğümüzde doğru yere geldiğimizi anladık.

O gün hem şanslı olduğumuzu düşündük hem de şanssız. Çünkü Ayder'de festival kutlamaları vardı ve her yer çok kalabalıktı. Arabamızı park etmek de bile oldukça zorlandık. Buraya geldiğimizde ilk yaptığımız şey akşam konaklamak için bir pansiyon ya da otel ayarlamak oldu. Bir kaç yere baktıktan sonra tercihimiz yol üzerinde bulunan Koru Otel oldu. Odaları yeterli büyüklükte ve temizdi. Hatta odamız da ufak bir balkon bile bulunuyordu. Oda + kahvaltı, kişi başı 40,-TL ödedik. Bu tarihlerde oradaki ortalama fiyatlar bu şekilde. Ama biraz daha butik otel tarzı bir yerde konaklamak isterseniz fiyatlar 70 - 80 TL'na kadar çıkabiliyor. Otelimizin dışı gibi içi de ahşaptı. Zaten orada hemen hemen tüm konaklama yerleri ahşaptan.

Otele yerleştikten sonra hem biraz kalabalıktan uzaklaşmak hem de esas yaylalara gitmek için daha yukarılara doğru yola koyulduk. Yolun büyük bir kısmı bozuk ama sahip olduğu manzara bunu unutturuyor insana. Yol boyunca bizimle birlikte giden dereden gelen sesler de alıp götürüyor insanı oralardan. Kaçkar dağları karşımızda ve biz ona doğru ilerliyoruz. Zirvede çok fazla kar var. Hatta yol boyunca tepeden dereye doğru akmış kocaman kar yığınını görmek de heyecan verici oldu. Akarsuyla birlikte kar yığını bir nevi tünel vazifesi görmüş. Arabayla belli bir yere kadar gidebiliyorsunuz. Ondan sonrası için yürümek ve tırmanmak gerekiyor. Hani asıl yayla nerde derseniz işte orada, yukarıda...

Ayder'in merkezi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı açıkçası. Bu kadar dolu ve kalabalık olmasını beklemiyordum. İşte bilinir olmanın dezavantajlarından biri de bu. Pek çok insanla paylaşmak zorunda kalıyorsun buraları. Hele bir de bizim gibi festival zamanına rastlamışsanız yapacak bir şey kalmıyor. Biz etkinliklerin ve çalınan tulumların tadını çıkartmayı denedik. Uçurtma uçuranlar, sahnede gösteri yapanlar, yeşilliklere oturup elinde şemsiyesi ile güneşten korunanlar, çadırını kuranlar, Doğuş Çay'ın otobüsünde çay keyfi yapanlar ve aşağı yukarı koşturup duranlar ve ertesi gün yapılacak " Boğa Güreşi " için hazırlık yapanlarla dolup taşmıştı Ayder.

Ayder'e kadar gidip de Termal Kaplıca'ya gitmemek olmaz. Suyun sıcaklığı yaklaşık 70 derece iken bu sıcaklık insanların daha rahat girebilmesi için 50 dereceye kadar düşürülmüş. 10 dakika arayla girilmesinin tavsiye edildiği kaplıcada 1 saatten fazla kalmak pek mümkün değil. Kaplıcadan çıkınca karşılşatığımız yoğun sis bile hararetimizi almaya yetmedi. Festival nedeniyle yemek için yer bulmakta zorlandık ve açıkçası yemeklerden çok da memnun kalmadık. Ama yine de oraların kokusunu duyup, dumanını ve doğasını yaşadığımız için şanslı sayıyoruz kendimizi.

Sabah erkenden yola koyulduk ve hedefimiz Zilkale köyü idi. Zilkale, Çamlıhemşin'e bağlı bir köy. Ama bu köyün en önemli özelliği, Cenevizliler döneminden kalan, gözetleme kulesi ve burçlardan oluşan bir kale olan Zilkale. Fırtına Vadisi'ni kuşbakışı gören kalenin içerisine çalışma yapıldığı için giremedik. Özellikle ara ara bozuk olan yolları bizi biraz sarsmış olsa da görülmeye değer bir yer olduğunu belirtmeliyim. Zilkale'den sonrasında Çat Köprüsü'nü ve Kale-i Bala'yı görebilmeniz mümkün. Aslında tüm Fırtına Vadisi boyunca pek çok tarihi taş köprü görebilirsiniz.

Zilkale'den sonra yolculuğumuzdaki ilk durak Rize şehir merkezi oldu. Rize, Karadeniz sahili boyunca oldukça uzun bir kıyı şeridine kurulmuş. Coğrafi yapısı izin vermediği için sahil şeridi doldurularak şehir büyütülmüş. Bu durumu en net şekilde kalesine çıkarak görebilirsiniz. Rize Kalesi çok büyük bir kale değil ama şehri kuşbakışı görmek için en ideal yer diyebilirim. Kaleye alternatif ise tam karşısında bulunan Ziraat Çay Bahçesi. Kaleye göre daha büyük bir alana sahip olan bu çay bahçesinde Çaykur'un satış mağazası da bulunuyor. Buradan Rize dışında satılmayan çaylardan satın alabilirsiniz. Çay ile pek aram olmasa da burada geçirdiğim zaman süresince çok sık çay içme şansım oldu. Açıkçası çay memleketinde çay içmemek olmazdı.

Rize'de çay toplama zamanının sonlarına rastladık. 70 - 80 yaşındaki nineleri sırtlarında çay çuvallarıyla görmek düşündürmedi değil hani. Toplanan çayların olduğu gibi, kota dahilinde ve daha ağır çektiği için özellikle yağmur sonrası Çaykur'a verildiğini öğrendik. Çaykur'a veremeyenler tıpkı fındık gibi ellerindeki çayı çok ucuz fiyata tüccara vermek durumunda kalıyor.

Öğlen yemek saati ve biz tercihimizi Rize'ye 15 km uzaklıkta bulunan Çayeli'nde kuru fasulye yemekten yana kullandık. Aslında amacımız Hüsrev Lokantası'nda yemekti ama ahçısının Lale Lokantası'na ( http://www.lalelokantasi.com/ ) geçtiğini öğrendik. Lale Lokantası, 1973'ten beri insanların damak tadı olmaya devam ediyormuş. Kuru fasulye oldukça lezizdi. Hani 15 km yol gittiğimize değdi. Artık İstanbul'da gideceğiz Hüsrev Lokantası'na.

Rize'den sonra istikamet, Trabzon'un Of ilçesine bağlı Uzungöl. Çaykara'ya 19 km uzaklıkta bulunan ve adını kıyısında bulunduğu gölden alan Uzungöl, yamaçlardan düşen kayaların Haldizen deresinin önünü kapatmasıyla oluşmuş. Gölün etrafı ladin ve karaçam ormanlarıyla çevrili. Geniş bir vadinin tam ortasına konumlanmış. Hemen yanıbaşındaki cami ile birlikte biliyoruz Uzungöl'ü. Yaklaşık 10 sene önce gittiğimde sadece köy halkının evleri varken şu anda pek çok pansiyon, otel ve yemek tesisi bulunuyor. Uzungöl'ün en güzel tarafı her daim gökyüzünün bulutlu olması ve etrafı saran ormanlardan dolayı gölün renginin yeşil olması. Göle biraz daha yukarıdan bakmak isterseniz caminin önündeki yoldan tırmanmanız yeterli olacaktır. Hani o fotoğraflarda gördüğümüz manzarayı bir nebze de olsa kendi gözünüzle görmek daha heyecan verici olabilir. Göl etrafında hala çalışmalar devam ediyor. Bu nedenle biraz toz toprak solumak mümkün. Ayrıca gölden kaynaklanan nem de insanı bunaltmıyor değil.

Planımız Uzungöl'de konaklamaktı ama sonra bundan vazgeçtik ve Giresun'a dönmek üzere yola koyulduk. Akşam yemeği molasını Akçaabat'ta köfte yemek için verdik. Akçaabat'ta yol boyunca pek çok köfte salonu görebilirsiniz. Hepsi birbirinden lezzetli olsa da bizim tercihimiz Körfez Restaurant'tan yana oldu. Her ne kadar 200 metre ötemizde Başbakan konuşma yapıyor olsa da köftelerimiz oldukça lezizdi. Akçaabat'ta köfte servisi porsiyon olarak değil kilo işi yapılıyor. Üstüne yediğimiz Laz Böreği tatlısı da günün son lezzeti oldu bizim için.

Ve son şehrimiz Giresun. Giresun'lu olduğum için memleketimin doğası, yemekleri ve görüntüsü benim için diğer illerden daha güzel. Şehri ikiye bölen, ters çevrilmiş kaşık görünümüne sahip kalesi, alabildiğine uzanan ve hala keşfedilmemiş yaylaları, meşhur ve leziz pideleri, bu sene az olacağı belli olan fındığı ve geç keşfettiğimiz ama sütlü kadayıflarıyla kalbimizi fetheden Patar Tel Kadayıf ( http://www.mustafapatar.com/ )memleketimi daha da ön plana çıkarıyor benim için.

Doğu Karadeniz Bölgesi'nde o kadar çok yer var ki görülmesi gereken. Burada paylaştıklarım çok ufak bir kısmı. Yemyeşil doğası, her yerden akan soğuk suları, orada yaşayan insanları, şarkıları - türküleri, her birinin ayrı hikayeleri ve daha bize göstereceği - yaşatacağı güzellikleriyle görülesi, duyulası ve yaşanası, hani bir değil bir kaç kere gidilesi bir yer Doğu Karadeniz.

Bu güzelliklere tanık olabilmeniz ve onları yaşayabilmeniz dileğiyle...

Yeraltı Peygamberi - Un Prophete

2010-06-09T23:01:00.000+03:00

Hapishane filmlerini çok seviyorum. En sevdiğim dizilerin başında da " Prison Break " geliyor. En son seyrettiğim hapishane filmi " Celda:211 " 'den sonra işte bu Fransız filmi " Yeraltı Peygamberi " çıtayı bir kademe daha yükseltmiş oldu. Seyrettiğim hapishane filmlerinin pek çoğunu unutturuverdi bir çırpıda.

2009 yapımı film, ülkemizde !f İstanbul 2010 kapsamında gösterilmişti. O zaman seyredebilenlere şanslı demek yerine seyredemeyenlere şanssız demeyi tercih ediyorum. Nitekim eşimle ben de bu grupta yer alıyorduk ama artık şanslı tarafa geçmiş bulunuyoruz. Filmin yönetmeni son yıllarda Fransa'da dikkat çekmeye başlayan Jacques AUDİARD. Almış kamerasını eline, hayatın tam merkezine yerlemiş ve oradan gördüğü tüm gerçekleri, acımasızlıkları, kabullenmişlikleri ve sahipliği gösteriyor bize. İşte Yeraltı Peygamberi, bize kısaca bunları anlatıyor.

Filmdeki ana karakter, Malik El Djebena. 19 yaşında hapishaneye giriyor ve cezası 6 sene. Ürkek, yalnız ve okuma yazmaya bilmeyen bir Arap. Hapishane ise Araplar ve Korsikalılar ile dolu. Ve tabiki hapishanenin içerisinde bu gruplardan biri lider konumunda bulunuyor ve burada da ipler Korsikalılar'ın elinde. Malik'in yolu bir şekilde hapishane lideri Cesar ile kesişiyor ve akabinde filmin en kanlı sahnesine şahit oluyoruz. Bu andan itibaren Korsikalılar'ın arasında onların ayak işlerini yapan, uyuşturucu kullanan ve Korsikalılar'ın tabiriyle pis bir Arap olarak yaşamına devam ediyor. Açıkçası Malik, tarafsız bir konumda yani ortada kalıyor. Sonuçta biliyor ki himaye altında olmadan orada yaşayamaz.

Film boyunca güçlerin çatışmasını, korkuyu, sindirmeyi, iktidar kavgasını seyrederken aynı paralelde yalnızlığı, dostluğu ve ayakta kalmak için gösterilen çabayı da görebiliyoruz. Bir insanın yoktan varolmasına hatta tabiri caizse kabak çiçeği gibi açılmasına şahit oluyoruz. Güç savaşında kazananın her zaman iki taraftan biri olamayacağını öğreniyoruz. Tüm bunları seyrederken gözümüzden kaçmayacak en önemli nokta ise İslam dinine karşı yapılan bir nevi propaganda. Film boyunca müslümanlık oldukça ön planda tutuluyor.Hatta bazı sahnelerde rahatsız edici boyutlara ulaşıyor. Hani bazen mekanın Fransız hapishanesi değil de Arabistan'da bir hapishane olduğunu düşünmüyor değil insan. Bir hapishane filminde bu kadar baskın bir şekilde yer alması olumsuz tepkileri de beraberinde getirecektir.

Yeraltı Peygamberi, Cannes Film Festivali'nde aldığı ödülün dışında pek çok festival ve organizasyonda da ödülleri topladı. Yaklaşık 2 saat 30 dakika süren filmi hiç ara vermeden ve bir solukta izleyeceğinizi düşünüyorum. Tabi bazı şeylere takılmamak kaydıyla.

Şimdiden iyi seyirler...

Pera Müzesi'nde Fernando Botero Sergisi

2010-06-07T19:50:00.000+03:00

Bir süredir Pera Müzesi'ne gitmek istiyorduk ama bir türlü fırsat bulamamıştık. Aynı şekilde Fernando Botero'nun sergisini de gezmek istiyorduk ama buna da vakit ayıramamıştık. Nihayet bugün rehber eşliğinde sergiyi gezme fırsatı bulabildik. Rehberli gezinin çok faydalı olduğunu söyleyebilirim.

Fernando Botero, 21. yüzyılın en çok merak duyulan resim sanatçısı. Kolombiyalı ve her yerde bunu söylemekten de gurur duyan bir sanatçı. Hikayesi hem bildik hem de hüzünlü. 4 yaşında babasını kaybetmiş, üçüncü eşiyle evli, yıllar önce bir oğlunu trafik kazasında kaybetmiş ve hala dimdik ayakta resimlerini yapabilen bir ressam. 12 yaşında matador okuluna gitmiş ama korkudan matodor olmayıp onların resimlerini yapmaya karar vermiş. Daha bir çok anekdot yazılabilir Botero için ama yaptığı resimler ve çizdiği figürler kendi hikayesinin çok ötesinde yer alıyor.

" Şişman güzeldir " felfesinden yola çıktığı düşünülen Botero'nun tüm eserlerinde oldukça hacimli ve iri nesneler, şişman insanlar ve hayvanlar görmeniz mümkün. Botero bunun nedenini şöyle açıklamış: “ Şişman güzeldir, çünkü şişman insanlar diğer insanların yüzünde hemen bir gülümseme yaratma kabiliyetine sahiptirler, sempatiktirler bu yüzden resimlerimde şişman figürleri kullanıyorum ".

Botero'nun eserlerini nerede görseniz tanımanız mümkün. Resimlerinde yer alan figürler kadar o resimlere hayat veren renklerin canlılığı, gerçekliği ve sahip olduğu kontrast da oldukça dikkat çekici. İnsanı rahatsız etmeyen ve onu kendi içine çeken bir görünüme sahip tüm resimler. Zaten eserlerinin tamamında kendi kültüründen ve hayatından betimlemelere yer vermiş. Tabi bir de ünlü ressamların eserlerinden yaptığı uyarlamaları bulunuyor. Bunlar da en az o resimlerin orjinalleri kadar dikkat çekici ve güzel olmuş. Özellikle de Leonardo Da Vinci'nin Mona Lisa'sı.

Fernando Botero'nun Türkiye'deki ilk sergisi Pera Müzesi'nde 4 Mayıs'tan itibaren gezilebiliyor. 18 Temmuz'a kadar gezilebilecek olan sergi 6 bölüm ve 64 adet eserden oluşuyor. Botero'nun bu sergisi sirk, boğa güreşi, Latin Amerika halkı, Latin Amerika yaşamı, ölüdoğa ve sanat tarihinin geçmiş ustalarından uyarlamaları kapsıyor. Eserlerin tamamı oldukça büyük boyutlarda olduğu için ihtişamı daha kuvvetli bir biçimde hissediliyor. Resimlerinde pek çok kusur olduğunu söyleyenler kadar yarattığı farklılığın ne kadar başarılı olduğunu savunanlar da bulunuyor. Ben ikinci grupta bulunuyorum. Sergiyle ilgili detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Pera Müzesi saat 18.00'a kadar açık. Botero sergisi için oraya gitmişken Osman Hamdi Bey'in " Kaplumbağa Terbiyecisi " adlı eserini görmeden olmaz dedik. Tablo tek kelimeyle muhteşem. Kapıdan girdiğinizde tam karşınızda duruyor. Etkilenmemek mümkün değil. Bu kadar büyük bir tablo olduğunu tahmin etmemiştim açıkçası. Ve hala bu kadar yeni gibi duracağını da.

Pera Müzesi'ne gitmişken Pera Cafe'de bir şeyler yiyip - içebilir, Artshop'tan kitap, kartpostal, tablo ve benzeri hediyelik eşyalardan satın alabilirsiniz. Pera Müzesi'ne giriş ücreti tam 7 TL, öğrenci ise 3 TL.

Farklı bir tarzı ve ortaya çıkan farklı güzellikleri görebilmeniz dileğiyle...

Pera Müzesi
Meşrutiyet Caddesi No.65
Tepebaşı - Beyoğlu / İSTANBUL
Tel: 0212 334 99 00

Mano Burger

2010-06-05T15:29:00.000+03:00

Beni tanıyanlar çok iyi bilir ki pek hamburger sevmem. Aslında domates, ketçap-mayonez gibi şeyleri sevmediğim için hamburger yemem. Benim aksime eşim de çok sever hamburgeri. Bu nedenle arada bir onun hamburger tercihine ben de uyuyorum. İşte onun bu tercihlerinden birinde tanıştık Mano Burger ile. İtiraf ediyorum, iyi ki tanışmışız.

Mano Burger oldukça yeni bir mekan. Beyoğlu'nda Tünel'in sol tarafından Karaköy'e inen yolun başında, sol tarafta açılmış, iki katlı ama biraz küçük bir yer. Bir cuma akşamı, iş çıkışı gidelim dedik. Mekanın bu kadar dolu olabileceğini tahmin etmemiştik. Ama şanslıydık ki 1 - 2 dakika içinde bir masa boşaldı ve biz hemen oturuverdik oraya. Gitmeden önce eşimin yaptığı araştırmalara göre " Mano Burger " ve " Ottoman Burger " en çok beğenilen ve tercih edilen hamburgerleriymiş buranın. Mano Burger'in içerisinde bildiğimiz her şey var; domates, karamelize soğan, iki kat köfte, bacon, yeşillik ve özel mano sos. Ottoman Burger de ise; iki kat köfte, domates, yeşillik, karamelize soğan özel soslarına ek olarak beğendi ve hellim peyniri bulunuyor. İsterseniz köfteler üç katlı olabiliyor.

Tek hamburger yiyebileceğiniz gibi menü olarak da sipariş verebiliyorsunuz. Menü'nün içerisinde kızarmış patates ve şişe içecek bulunuyor. Ayran içmeyi tercih ederseniz Sütaş'ın ufak şişe ayranını göreceksiniz, çok hoş. Patetes kızartması malesef dondurulmuş patatesten yapılıyor. Bir de ayrıca menüde yer alan Tango patates'i deneyebilirsiniz. Farkı acılı olması. Mekan da tabak, çatal, vs. bulunmuyor. Masaya serdikleri yağlı kağıtların üzerinde yine kendi yağlı kağıtların içinde gelen patates ve hamburgerinizi rahatlıkla yiyebiliyorsunuz. Zaten hamburgeriniz dağılmasın diye ortasına geçirilmiş kalında bir çubuk göreceksiniz. Hardal dışındaki tüm soslar " Heinz " marka. Kimileri için önemli bir ayrıntı olabilir bu durum.

Yediğimiz menüler bizden geçer not aldı açıkçası. Köftesi çok fazla lezzetli değildi ama özellikle ekmeği, taptaze yeşilliği ve özel sosu ile bir bütün halinde leziz bir hamburger menüye sahipler. Fiyatlar da bildiğimiz diğer butik hamburgercilere göre çok uygun. Menü fiyatları 11-13,-TL arasında değişiyor. Tango patates'in fiyatı ise 4,-TL.

Biz yer bulmak için çok beklemedik ama bizden sonra gelen pek çok insan sıra beklemek durumunda kaldı. Israrla beklemelerinden de anlaşılacağı üzere fazlasıyla rağbet gören bir mekan. Bir kaç ayrıntı daha verirsek; mutfağı çok küçük, ikinci katın konsepti giriş katından biraz farklı, çalışanlar ilgili ve tuvaletleri oldukça temiz. Bir de dışarıda yemeğinizi yerken miyavlayan ya da gözlerini size dikmiş izleyen misafirlerinizin olacağını da unutmayın. Hesapla birlikte gelen bir kase akide şekeri de bizim için güzel bir sürpriz oldu.

Beyoğlu'na gidip de hamburger yiyeceğim diyorsanız ve ayaklarınız sizi bildik mekanlara götürüyorsa hemen yönünüzü Tünel'e ve Mano Burger'e çevirin. Denemeye değer...

Farklı lezzetleri tadabilmeniz dileğiyle...

Adres: Şahkulu Mah. Galipdede Cad. No:5 Tünel - Beyoğlu / İSTANBUL

Telefon: 0212 292 75 40 / 41 / 42

Kariye Müzesi

2010-06-02T21:34:00.000+03:00

Hep söylediğim bir şey var: " İstanbul'u hem seviyorum hem de sevmiyorum ". Çelişkili bir cümle ama burada yaşayan pek çok insanın da böyle hissetiğini düşünüyorum. Hala burada yaşadığıma göre sevme nedenlerim diğer nedenlerden daha ağır basıyor hayatımda. Ne kadar uzun süre yaşarsanız yaşayın burada, hala keşfetmeniz ve görmeniz gereken pek çok şey var İstanbul'da.

Roma İmparatorluğu, Bizans ve Osmanlı İmparatorluğu gibi üç büyük imparatorluğa başkentlik yapmış olan İstanbul, zengin bir tarihsel ve kültürel mirasa sahip. Bu nedenle bu şehirde o dönemlerden kalma pek çok yapı bulunuyor. İşte bu yapılardan biri de, az bilinen ama belki de en çok beğenilen Kariye Müzesi. Malesef aylar önce Edirnekapı - Ayvansaray güzergahında çıkmış olduğum fotoğraf gezisi sırasında varlığını öğrendiğim ve fazla zaman ayıramadığım yer oldu Kariye Müzesi. Tekrar gitmek bu hafta sonu kısmet oldu.

Uzun bir tarihi geçmişe sahip olan müze dış görünümünden de anlaşılacağı üzere önce kilise olarak inşa edilmiş, İstabul'un fethinden bir süre sonra II. Beyazıt'ın sadrazamı Hadım Ali Paşa tarafından 1511 yılında camiye çevrilmiş. Son olarak 1945 yılında da müzeye dönüştürülmüş. Kariye Müzesi, bu uzun tarihi boyunca büyük ölçüde tahribata ve yıkıma uğramış. Ama ilerleyen dönemlerde yapılan onarımlarla ve eklenen dehliz, dış narteks ve şapel olan parekklesion yapısı ile bugünkü halini almış.

Müzenin içerisinde yer alan mozaikler ve freskler ile dış mimarisi özellikle Bizans döneminin sanatını yansıtıyor. Özellikle iç narteksteki Meryem'in yaşamı ile dış narteksteki İsa'nın yaşamını ve mucizelerini anlatan mozaikler bu dönemin en güzel örnekleri olarak gösteriliyor. Zaten müzenin ünü de bu mozaik ve fresklerden geliyor. Müzenin mimarisi de en az içi kadar ilgi çekici. Kilise - cami karışımı bir görüntüye sahip olması da ayrıca meraklandırıyor insanı.

Müzenin içerisindeki tüm mozaik ve fresklerin açığa çıkarıldığı ve gerekli onarımların yapıldığı söyleniyor. Ama buralardaki bozulmalar da dikkatten kaçmıyor değil. Açıkçası tüm mozaik ve fresklerin anlattığı bir şeyler var. Onların ne anlama geldiğini bilmeden gezmek kesinlikle can sıkıcı. Bir rehber ya da bu konularda bilgisi olan bir tanıdığınızla gezmek daha anlamlı ve güzel olacaktır. Ya da bizim yaptığımız gibi Kariye Müzesi'ni ve içerisindeki mozaiklerin anlamlarını açıklayan bir kitap da edinebilirsiniz. Biz müzenin içerisinde güç bela Türkçe olan bir kitap bulabildik. Bu kitap hem Kariye Müzesi'ni hem de Ayasofya Camii - Kilisesi'ni anlatıyor. Kaliteli bir basım ve içeriği de yeterli gibi. Fiyatı ise 40,-TL.

İki kere gittiğim müzeyi hiç boş bulmadım. Özellikle yabancı turistlerin öncelikli ziyaret yeri olduğunu belirtmeliyim. Kariye Müzesi, çok büyük değil belki ama gerçekten çok etkileyici. Beni en çok etkileyen mozaik çıkış kapısının tam karşısındaki Pantokrator İsa tasviri oldu. Tam karşıdan da baksanız, sağa sola da kaysanız İsa'nın gözleri hep üzerinizde. Ama keşke o bakışlarla girişte karşılaşabilseymişiz! Müzede en çok beğendiğim yerler kubbelerdeki mozaik ve freskler oldu. Her şey öyle güzel tasvir edilmiş ki oradan ayrılmak gerçekten de çok zor oldu.

Kariye Müzesi, İstanbul surlarının içerisinde, Edirnekapı semtinde bulunuyor. Arabanızla, tramway veya otobüs ile buraya ulaşabilirsiniz. Mihrimah Sultan Camii'nin karşı tarafında tabelasını görmeniz mümkün. Biraz dar ve renkli sokaklarında yürüyerek gidebileceğiniz kadar yakın. Müzenin hemen karşısında oturup Kariye'ye şöyle bir karşıdan bakmak daha çok arttırabilir merakınızı. Müzeye giriş bedeli tam 15,-TL, öğrenci ise 10,-TL. Müze kart geçiyor. Hatta hemen oracıkta 20,-TL ve nüfus cüzdanınızı vererek müze kartınızı çıkartabilirsiniz. Çarşamba günü dışında her gün 09:00 - 16:00 saatleri arası ziyarete açık. Son bir tavsiye de müze sonrası acıkanlar için. Müzenin hemen yanıda bulunan Asitane Restaurat'da Osmanlı Saray Mutfağı'nın farklı lezzetlerini bulabilirsiniz. 6 Haziran' a kadar Fatih Sultan Mehmet'in " Matbah-ı Beray-i Has " yemeklerini tadabilirsiniz. Detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Bu güzellikleri görmeniz ve göstermeniz dileğiyle...

Grease Müzikali

2010-05-30T21:08:00.000+03:00

Broadway tarihinin en sevilen ve en çok sahnelenen müzikali GREASE; Astoria Alışveriş Merkezi'nin 2.yıl etkinlikleri kapsamında nihayet Türkiye’ye geldi. Biz de eşimle bir fırsatını bulduk ve cuma akşamı müzikali izleyebildik.

Müzikal ilk kez 14 Şubat 1972 yılında NewYork'ta sahnelenmiş. 1978 yılında da başrollerini John TRAVOLTA ve Olivia NEWTON-JOHN'un paylaştığı sinema filmine uyarlanmış. Müzikal adını 1950'li yıllarda Amerikan gençlik kültürüne verilen " GREASERS " isminden almış. Yıllardır süren müzikal başarısı 2007 yılında Londra'da tekrar sahnelenmeye başlaması ile perçinlenmiş oldu. 2003 yılında dünyada şimdiye kadar sergilenmiş en iyi müzikal seçilen Grease Müzikali'ni 7 Haziran'a kadar Turkcell Kuruçeşme Arena'da seyretme fırsatınız bulunuyor.

Yıllardır izlediğimiz ve bildiğimiz bir müzikal olduğu için içeriğiyle ilgili farklı bir şey görmeniz mümkün değil. Ama oyuncuların başarısı ve tabiki Grease'in kendine has enerjisi sayesinde eğlenmemeniz de mümkün değil. Dekor bir tane olmasına rağmen oldukça güzel kullanılmış. O meşhur Grease arabasını sahnede görmek de heyecan verici. Ama müzikalin en güzel ve özel tarafı çalınan müziklerin Cd'den değil gerçek orkestra tarafından çalınması oldu. Üstüne oyuncuların gerçekten güzel sesleri eklenince oldukça eğlenceli saatler geçirebilirsiniz.

Müzikalin biletlerini Biletix'ten alabilirsiniz. Bilet fiyatları biraz yüksek olmasına rağmen müzikali izleyenlerin sayısı oldukça fazla. Özellikle 1. Kategori diye satılan ön taraflardaki plastik sandalyelerin kötülüğüne rağmen izlenesi bir müzikal. Mekana Kadıköy, Üsküdar, Kabataş ve Beşiktaş'tan motorlar ile gelebilirsiniz. Ayrıntılı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Güzel ve anlamlı olan bu nostaljiyi yaşamanız dileğiyle...

Lost

2010-05-25T23:30:00.000+03:00

Sene 2006. Eşim bana bu diziden bahsetti ve seyretmem için ilk 2 sezonun cd'lerini verdi. Dizi 2004 yılında başlamıştı ve dünyada milyonlarca izleyicisi bulunuyordu. İlk 2 sezonu gece gündüz demeden bir çırpıda seyrettim. Sonra başladık dizinin yeni bölümlerini beklemeye.

Bazen sıkılmadım değil diziden açıkçası. Hatta eşime kızdığım bile oluyordu bitmemiş bir diziyi seyretmeye başlattığı için beni. Üstelik dizi de giderek daha karmaşık ve sorularla dolu bir hal alıyordu. Öyle ya da böyle milyonlarca insan, 6 sene boyunca Lost'un peşini bırakmadı. Sabırla ve büyük bir heyecanla dizinin final bölümünü bekledi. Açıkçası final bölümüne kadar hala kafamızda o kadar çok soru vardı ki. Kimbilir belki hala çoğu insanın beynini pek çok soru kemiriyordur.

Ve final gecesi... Merakla ve heyecanla bir solukta izledik. İlk hissettiğim şey büyük bir hayal kırıklığı oldu. Bazı şeylere anlam veremedim, bazı sahneleri gereksiz buldum ve sonunda " Bu mu yani ? " sorusunu sordum. Benim için 4 senelik bir serüvendi ve bu kadar uzun bir zamanın boşa geçtiğini düşündüm. Havada kalan o kadar çok şey vardı ki kendimce. Sorulabilecek onlarca soru, verilebilecek pek çok cevap ve bu cevaplar karşısında sorulacak başka sorular... Lost, benim için böyle bir diziydi. Sanki hiç bitmeyecek, bitse de bir şekilde bizimle birlikte devam edecek bir dizi.

Dizinin konusundan ziyade dizideki karakterler ön plandaydı benim için. Hepsi haklı ama hepsi haksızdı da. Hepsi iyi ama hepsi kötüydü de. Sonunda er ya da geç hepsi öldü. Ama bir şekilde gerçekten iyi olanlar, doğru olanlar biraraya gelmeyi başardı. Final bölümünün üzerinden çok değil sadece bir gün geçmesine rağmen dizinin sonuyla ilgili hayal kırıklığım azaldı açıkçası. Biraz okudukça ve tartıştıkça aslında kendine yakışır bir sonu olduğunu düşünmeye başladım. Almak istediğimiz cevapların detaylarda olduğunu ve bunun oldukça başarılı bir şekilde bizlere sunulduğunu fark ediyorum. Aslında önemli olan şey, Lost'un finali değil 6 sene boyunca bize anlattıkları ya da anlatmaya çalıştıklarıydı. Bir de bu gözle bakarsak diziye hayal kırıklıkları çok uzaklarda kalacaktır bizim için.

Bir serüvendi, bir hikayeydi, bir yaşanmışlıktı Lost ve sonunda o da bitti. Hiç seyretmemiş olanlar seyretsin mi diye soruyorum kendime ama bir cevap bulamıyorum ben de.

See you another life bro...

Mary and Max

2010-05-23T22:47:00.000+03:00

Çok uzun bir zaman önceydi. Süper Lise'de hazırlık sınıfındaydım. Bütün bir sene İngilizce görecektik. Hem İngilizcemizi pekiştirmek hem de farklı ülkelerden arkadaş edinmek amacıyla hepimizin bir - iki tane " Penfriend " i vardı. Benim arkadaşlarımdan biri İtalya'da diğeri ise Jamaika'da idi. Uzun süre mektuplaştık ama sonra bu mektupların sonu geldi.

" Mary and Max " animasyon filmi de böyle bir mektup arkadaşlığını anlatıyor. Avustralya'da yaşayan 8 yaşındaki Mary ve New York'ta yaşayan orta yaşlı bir adam Max uzun yıllar birbirilerine mektup yazarlar. Mary, alkolik bir anneye ve içine kapanık - depresif bir babaya sahip, kendine güvenmeyen, kendini sevmeyen, ürkek ve yalnız bir çocuktur. Max ise obez, çikolatalı sandwich'e bayılan, Asperger sendromlu ve yalnız yaşayan bir adamdır. Bu ikilinin tesadüfen başlayan mektup arkadaşlığından doğan hikaye bize çok farklı duyguları birarada yaşatıyor.

Bu arkadaşlığın içinde pek çok şeyi görüyoruz aslında. Toplumumuzla, insanlığımızla, yalnızlığımızla, korkularımızla, sahip olduklarımız ve olamadıklarımızla, gerçek ve sahte duygularımızla, kendi gerçeklerimiz ve yalanlarımızla bir şekilde yüzleştiriyor film bizi. Güven duymak, arkadaşlık kurmak, paylaşmak, ağlamak, birlikte olmak, toplumumuza ve yaşadığımız çevreye saygı duymak, bir insanı kazanmak ya da kaybetmek gibi pek çok konuya değiniyor Mary and Max. Sevimli ama mutsuz karakterlerimiz bizi hem güldürüyor hem de hüzünlendiriyor. Filmde aktarılan detaylara takılmamak mümkün değil. Biri kahverengi diğeri ise gri renkteki iki hayat toplumumuzda böyle yaşayan bir çok insanın varlığını hatırlatıyor bizlere.

Filmin bizlere verdiği mesajları da unutmamak gerek. Özellikle de insanın önce kendini sevmesi gerektiği mesajını. Bir de birisine kızdığımızda ve onu hayatımızdan çıkartmaya karar verdiğimizde Max'in söylediği şu cümleyi hatırlamakta fayda var bence : " Seni affediyorum, çünkü mükemmel değilsin. " Düşününce, ne kadar haklı olduğunu kabul etmek gerekiyor. Sonuçta hiçbirimiz kusursuz değiliz.

2009 yapımı filmin yönetmeni Adam ELLİOT. Ülkemizde !f İstanbul 2010 kapsamında gösterilen film hala vizyona girmedi ve gireceğini de sanmıyorum. Film bir nevi gerçek hikaye sayılır aslında. Adam Elliot, kendi mektup arkadaşlığından yola çıkarak yapmış bu animasyonu. Bu animasyon filminin diğer animasyonlardan en büyük farkı çekim tekniği. Film, tamamen " Stop Motion " tekniği ile çekilmiş. Hepsi birer hamurdan ibaret. Bir çok festivalden de ödülle dönmeyi başarmış Mary and Max.

Samimi ve gerçek bir arkadaşlığın sevimli ve gerçekçi bir şekilde bizlere anlatıldığı bu filmi muhakkak izlemenizi tavsiye ediyorum. Belki de bu filmi izledikten sonra uzakta yaşayan bir arkadaşınıza uzun bir zaman sonra mektup yazmak isteyebilirsiniz. Bazı eski alışkanlıklarımızı tekrar kazanmak güzel olabilir.

Dostlarımızı her zaman hatırlamamız dileğiyle...

Mudurnu - Göynük Gezisi

2010-05-18T23:23:00.000+03:00

" Her Yer Atölye " diyerek çıktığımız keşiflerden biri oldu Mudurnu - Göynük gezisi. Hakkında neredeyse hiç bir bilgimin olmadığı ve malesef benim için sadece tavuklarıyla meşhur bir yerdi Mudurnu. Beni bu kadar şaşırtacağını ve etkileyeceğini düşünmemiştim açıkçası.

Yolculuğumuz sabah erken saatlerde başladı. İlk durağımız Bolu'ya bağlı Mudurnu oldu. Gidiş güzergahımız Abant üzerinden olduğu için biraz uzun bir yolculuk geçirdik. Havanın bu kadar sıcak olması da biraz enejimizi düşürmedi değil hani. Abant'a giriş ücretli ama Mudurnu'ya geçiş yapacağınızı söylediğinizde herhangi bir ücret ödemeniz gerekmiyor. Öğlen saatlerinde Mudurnu'ya ulaştık. Ve hemen dağılarak Mudurnu'yu hem keşfetmeye hem de fotoğraflamaya koyulduk. ilk olarak karşımıza çıkan yapı Belediye Binası ve Eski Adliye Binası oldu. Eski Adliye Binası'nın 1TL'na gezebiliyorsunuz. Çok değil henüz 20 - 25 gün önce insanların gezmesi için açılmış. Mudurnu'nun tarihi Selçuklu dönemine kadar gidiyor. Uzun bir vadi içerisinde konumlanmış olan Mudurnu'da geçmişin izlerini görebilmeniz mümkün. Bir nevi açıkhava müzesi de diyebiliriz Mudurnu için.

İlçede pek çok tarihi konak, ev, cami, türbe,yayla, kaplıca ve göl bulunuyor. Özellikle ahşap evleri oldukça görkemli. Bu evlerin arasında inşa edilmiş olan beton binalar görüntüyü bozsa da, bu manzaradan etkilenmemek mümkün değil. Mudurnu'nun tamamını çok net bir şekilde görmek için Saat Kulesi'ne çıkmanız gerekiyor. Sokak aralarından yürüyerek rahatlıkla çıkabileceğiniz bir yerde saat kulesi. 1890 - 1891 senesinden ahşap olarak inşa edilmiş ancak yangın sebebiyle yıkılan kule, 1905 yılında Mudurnu Kalesi'nden mahkumlar tarafından getirilen taşlarla yeniden inşa edilmiş. Pek estetik bir görünümü olmamasına ve saatin doğru çalışmamasına rağmen ilçeye değişik bir hava kattığı kesin. İlçedeki en önemli tarihi camilerin başında Yıldırım Beyazıd Camii geliyor. 1374 yılında inşa edilen cami ile 1382 yılında inşa edilen Yıldırım Beyazıd Hamamı hala ayakta duruyor. İlçedeki diğer tarihi ve görülmeye değer camiler ise Havlu Camii, Sinanpaşa Camii ve Kanuni Sultan Süleyman Camii.

İlçede pek çok tarihi konak da bulunuyor. Bu konakların başında Haytalar Konağı geliyor. Gerçekten oldukça eski ve harabe bir görünüme sahip. Acilen restorasyona ihtiyacı var. Konağın yan tarafında oturan teyze özellikle orta kattaki mimariyi görmek gerektiğini söylemiş olsa da kapısı kilitli olduğu için konağı sadece dışarıdan görme şansına sahip olduk. Aynı şekilde görebileceğiniz tarihi konaklar arasında Armutçular Konağı, Hüsnü Çavuşlar Konağı, Hacı Abdullahlar Konağı ve Keyvanlar Konağı bulunuyor. Bu konaklardan Keyvanlar Konağı, tadilat geçirmiş ve bir nevi butik otel haline dönüştürülmüş. Bu esnada konağın tarihi dokusunun çok değiştiğini düşünmüyorum. İçerisine girince o eski ve tarihi kokuyu hissedebiliyorsunuz. Odalar gerçekten de çok doğal, sade ve rahat bir şekilde düzenlenmiş. Bu arada küçük bir bilgi; Otelde hafta içi oda kahvaltı konaklama 50TL, hafta sonu ise bu rakam 60TL oluyor.

Mudurnu'da geçmişine, gelenek ve görneklerine her anlamda bir bağlılık hala var. Buna en güzel örnek Ahilik geleneğinin burada hala yaşatılıyor olması. Bir nevi bugünkü esnaf odalarına benzer bir işlevi olan Ahilik geleneği nedeniyle cuma günleri seladan sonra tüm esnaf çarşıda toplanıp Esnaf Duası yapıyormuş ve her sene ilçenin Ahisi seçiliyormuş. Biz şanslıydık ki 2009 yılının Ahisi seçilmiş olan Nalbant ustası Mehmet Şenkaya ile tanışma fırsatı bulduk. İlçede çok fazla başka memleketten gelen insan yok. Sadece devlet memurları ve askerler buralı değil. Dolayısıyla herkes birbirini çok iyi tanıyor.

Mudurnu'nun tavuklarından daha meşhur o kadar çok şeyi var ki. Mesela iğneleri, el sanatları, helvası ve özellikle ceviz'i. Öyle ki Evliya Çelebi'nin Mudurnu için " Ceviz Cenneti " dediği rivayet edilmekte. İlçe merkezinde gezerken yöreye özgü çok şey görebilir ve satın alabilirsiniz. Burada dikkat çeken tek şey, tezgahların başında hep bayanların bulunması. Çeşit çeşit fasulyeler, tarhana ve cevizler en çok görebileceğiniz ürünlerin başında geliyor.

Artık yemek yeme zamanı. Daha önceden anlaştığımız gibi Tarihi Mudurnu Meram Lokantası'nda yemeğimizi yedik. Menümüz fazlasıyla geniş ve yediklerimiz de bir o kadar lezzetliydi. Yöreye özgü Tarhana Çorbası ile başladığımız yemek menümüzde yine yöreye özgü Süzme Yoğurt, Köy Makarnası ( Erişte ) , Tavuk ya da Köfte Izgara ve üstüne de hafif ama bir o kadar lezzetli baklava ve un helvası bulunuyordu. Uzun zaman sonra yediğim en güzel yemeklerden biri oldu diyebilirim. Yemek sonrası çok fazla vaktimiz olmadığı için hızlıca son bir şehir turu attık. Mudurnu'dan üzülerek ayrıldım doğrusu, biraz daha vakit geçirmeyi istemedim değil hani.

Şimdi istikamet Çubuk Gölü. Gezi rotamızda aslında Sünnet Gölü de vardı ama zaman problemimiz olduğu için rotamızdan çıkartmak zorunda kaldık. Sünnet Gölü'nün biraz daha kuzeyinde kalan Çubuk Gölü'nün çapı 6 km. Biz yürüyerek etrafında dolaşmayı tercih ettik. Piknik yapanlar, balık tutanlar veya iki arkadaş biraz efkar dağıtmak isteyenler buradaydı. Gölün etrafında konvoy halinde dolaşan gelin arabası dışında ses olduğu söylenemezdi. Gölün bir yamacına bir kaç sene önce dizi çekimi için inşa edilmiş olan değirmenler, gölün havasını çok güzel değiştirmiş. Masalsı bir hava kazandırmış diyebilirim. Ama tabiki dışarıdan böyle görünüyor, içleri tam bir fiyasko. Sadece bir tanesi restore edilmiş ve kullanılıyor.

Çubuk Gölü'nden sonra Göynük yoluna koyulduk. Akşam üstü gibi Göynük'e geldik. Göynük'ün tarihi de oldukça eski zamanlara dayanıyor. Mudurnu'ya göre çok daha düzenli bir ilçe. İlçe Diyar-ı Akşemseddin olarak anılıyor. Her yıl Mayıs ayının sonunda ilçede Akşemseddin Hazretleri'ni anma günü ve etkinlikleri düzenleniyormuş. İlçede görülecek pek çok tarihi yer bulunuyor. Bunların başında Tarihi Zafer Kulesi, Gazi Süleyman Paşa Camii ve Hamamı, Akşemseddin Türbesi, Ömer Sıkkın Türbesi, Tarihi Göynük Evleri ve Frig Harabeleri bulunuyor. Sokakları biraz dar ve dik. Ama Zafer Kulesi'ne çıkıp ilçeye kuşbakışı bakmadan oradan ayrılmak olmaz. Mudurnu'ya göre biraz daha bilinen bir ilçe olduğunun farkında insanları. Ve bunu da biraz olsun size belli ediyorlar.

Bizim için çok güzel bir keşif gezisi oldu. Tekrar oralara gitmek ve hatta bir kaç gece konaklamak için çok sebebimiz var. Ve göreceğimiz daha pek çok yerin olduğu da kesin. Anlatacak çok anıları, hikayeleri vardır eminim. Çok fazla keşfedilmemiş ama keşfedilmeyi isteyen ve bekleyen, güzelliklerini paylaşmak için emek veren ama geçmişine ve geleneklerine hala sahip çıkan bir yer Mudurnu. Umarım bunu hiç bir zaman kaybetmezler...

Tekrar gidebilmek dileğiyle...

Yasemin Göksu - Urumeli Hatırası

2010-05-14T14:53:00.000+03:00

" Çıkayım, gidelim Urumeli'ne aman aman

Arzuhal vereyim yarim, Beylerbeyi'ne aman aman Beylerbeyi'ne

Kimleri sarayım yar senin yerine aman aman

Gizli gizli sevdalarımız aşikar oldu, aman aman aşikar oldu

Bize bu ayrılık yarim Mevla'dan oldu, aman aman Mevla'dan oldu

Çıkayım gideyim bir uçtan uca aman aman

Göstereyim sana canım ayrılık nice, aman aman ayrılık nice

Kurbanlar keseyim sardığım gece aman aman

Gizli gizli sevdalarımız aşikar oldu, aman aman aşikar oldu

Bize bu aynlık canım Mevla'dan oldu, aman aman Mevla'dan oldu "

Bir Karadenizli olarak Rumeli türkülerine bayılıyorum. Hem oynatıyor hem ağlatıyor insanı. Hele o müzikleri yok mu alıp götürüyor insanı buralardan. Elveda Rumeli dizisi sayesinde tanıma fırsatı buldum Yasemin Göksu'yu. Daha önce bir kaç tane albümü olmasına rağmen sadece Mart ayında çıkardığı " Urumeli Hatırası " albümüne sahip olabildim.

Albümdeki türkülerin neredeyse tamamı hepimizin bildiği türküler, özellikle bir kaç tanesi Elveda Rumeli dizisinde onun sesinden duyduğumuz türkülerden oluşuyor. Bu nedenle bir nevi başucu albümü olmuş diyebilirim. Baştan sona dinlediğim ender albümlerden biri benim için. Yasemin Göksu'nun hem sesi hem de yorumu tek kelimeyle mükemmel. Bu albümdeki 15 tane türküyü gerçekten çok güzel ve hissederek yorumlamış. Bu türküleri yorumlarken kendisi ağladı mı bilemiyorum ama dinlerken hüzünlenip ağlayabilineceği kanaatindeyim. Ben her seferinde uzun uzun dalıyorum uzaklara.

Aslında söylenebilecek en doğru şey " muhakkak bir tane edinmeniz ve başta sona dinlemeniz " . Albümün tadına doyamayacağınıza eminim. Albümle ilgili detaylı bilgilere buradan ulaşabilirsiniz.

Sizin de bu yolculuğa çıkabilmeniz dileğiyle...

" Amman doktor canım gülüm doktor

Derdime bir çare

Çaresiz dertlere düştüm

Doktor bana bir çare "

The Stoning Of Soraya M. ( Soraya / Süreyya'yı Taşlamak )

2010-05-11T20:27:00.003+03:00

Uzun zaman sonra ilk kez film boyunca, ruhum ve zihnim büyük bir sıkıntı ile boğuştu durdu. O filmin içine dahil olmak, bağırıp çağırmak ve bir şeyler yapabilmek için kıvrandım durdum koltukta. Üstelik " nihayetinde bir film " deyip kestirip atamıyordum bu sefer. Filmde gördüklerim, duyduklarım ve film boyunca hissettiklerim tamamen gerçekti.

Soraya'yı Taşlamak, Fransız asıllı İranlı gazeteci Freidoune SAHEBJAM'ın 1994 yılında yayınlanan aynı isimdeki romanından sinemaya uyarlanan 2008 yapımı Farsça bir film. Aslında film de kitap da yaşanmış bir hikayeyi anlatıyor. Fimin sonunu adından tahmin edebiliyoruz. Ama bu sonu görmek aynı derecede şok ediyor insanı ve aynı derecede hüzün veriyor insana. Sanırım filmin en büyük başarısı bu olsa gerek.

Film, İran'da geçiyor. Burada şeriat hükümlerinin geçerli olduğu bir adelet sistemi bulunuyor. Aslında çoğumuzun duyduğu ya da okuduğu şeyleri film bize tek tek gösteriyor. Çok eşlilik, kadının toplumda bir yerinin, değerinin ve söz hakkının olmaması, erkek egemen bir hayat, dört kadının ancak iki erkeğe eşit olması, kız çocuklarının bir kıymetinin ve kişiliğinin olmaması, küçük yaşta evlendirilme ya da takas edilme ve daha pek çok şey. İşte Soraya'nın başına gelenler de bu saydıklarımın hepsini barındıyor. 14 yaşında bir kızla evlenebilmek isteyen ama karısına nafaka vermek istemeyen bir adamın kurduğu hain ve akılalmaz tuzak ile köyün ileri gelenlerinin bu oyuna alet olmaları ve sonunda Soraya'nın taşlanmasına kadar giden bir hikaye. Üstelik tüm yaşananlar ve yaşatılanlar bir şekilde dine ve onun kurallarına bağlanıyor. Ve tüm bunlar İran'da yasak olan kadın sesinin bir şekilde dünyaya duyurulması ile gün yüzüne çıkıyor.

Filmde dini motifler gerçekten de çok kuvvetli bir biçimde kullanılmış. Etkilenmemek mümkün değil. Ama çok objektif bir film olduğunu da düşünmüyorum. Biraz İslam dinine yönelik olumsuz gösterimler bulunuyor. Özellikle İslam dininin Recm Cezası'nı onayladığını düşünmüyorum. Sonuçta dinimizde adam öldürmek büyük günah. Peki Recm Cezası yok mu, var malesef. Ve eminim hala şeriat hükümlerinin geçerli olduğu ülkelerde de rahatlıkla uygulanmakta ama bu duruma hiçbir şey yapılmamakta. Freidoune SAHEBJAM ( filmde Jim Caviezel canladırmış bu karakteri) , bu kitabı yazdığında çok ses getirmiş ama bir şeylere ön ayak olamamış malesef. Bütün dünya bu gibi olayları duyuyor ya da okuyor ama hala aynı yerde.

Bu filmi seyredip de etkilenmemek mümkün değil. Özellikle filmdeki bir kaç sahne en azından yutkunmanıza sebep olacaktır. Filmin sonunda gerçek Soraya ( Süreyya ) Manutçeri'nin 9 yaşında çekilmiş tek fotoğrafını görmek bardağı taşıran son damla oluyor bizler için. 2008 yapımı olmasına rağmen ülkemizde 14 Mayıs'ta gösterime girecek olan " Soraya'yı Taşlamak " filmini tüm kadınların izlemesi ve bir kez daha şükretmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bu olayların hayatlarımızın dışında kalması dileğiyle...

Nuruosmaniye - Kapalıçarşı Gezisi

2010-05-09T23:25:00.001+03:00

İstanbul ... Yedi tepeli koca şehir ... Her seferinde farklı bir yanını ve gizemini keşfettiğim şehir. " Her Yer Atölye " ile başladığım bu yedi tepe serüvenine Nuruosmaniye - Kapalıçarşı ile devam ediyorum. Yine şaşırıyor, yine hüzünleniyor ve yine gülümsüyorum.

Beyazıd Meydanı'nda başlayan gezimiz Binbirdirek Sarnıcı Müzesi'nde sona erdi. Uzun bir aradan sonra tekrar bir İstanbul keşfine çıkacak olmak beni çok heyecanlanmıştı açıkçası. Özellikle Kapalıçarşı'da o kadar kısa zamanda gördüklerim beni çok etkiledi. İlk durağımızdı Kapalıçarşı. Elimizde haritalarımız dağıldık dört bir tarafa. Nuruosmaniye , Mercan ve Beyazıt arasında yer alan Kapalıçarşı, 64 cadde ve sokağı , iki bedesteni , 16 hanı , 22 kapısı ve yaklaşık 3600 dükkanı ile dünyanın en eski ve en büyük alışveriş merkezi sayılır. Kapalıçarşı'nın çekirdeğini iki bedesten yani İç Bedesten ve Sandal Bedesteni oluşturuyor. Kapalıçarşı’nın cadde ve sokakları o zaman aynı işi yapan insanların toplandığı yerler olduğu için Kalpakçılar , Kuyumcular , Kürkçüler, Yorgancılar, Aynacılar , Fesçiler , Yağlıkçılar gibi iş kollarına göre isim almış. Çarşı yıllar boyu pek çok yangın ve depreme maruz kalmış. 1894 yılındaki depremden sonra yapılan tadilat ile de bugünkü halini almış.

Kapalıçarşı'dan içeri girer girmez onu havası ve büyüsü insanı içine çekiyor. O kapıların dışında olan biteni unutuveriyorsun birden. Çarşı içerisindeki Lütfullah Efendi Sokağı, bizin en uzun durağımız oldu. Burada gördüğümüz gramofon ve taş plak dükkanı, içerisindeki sessiz ve efkarlı amca ile çalan müzik bizi alıp götürdü başka yerlere. Soru sormamak kaydıyla çektiğimiz fotoğraflar ve kulağımızda o müziğin tınısı kaldı sadece bizlere. Biraz sonra tanıştığımız Coşar Amca'nın bize yaptığı kıyak ile Kapalıçarşı'ya ve İstanbul'a tepeden bakma fırsatı bulduk. Ve tam karşımızda tadilat geçiren Nuruosmaniye Camii.

Nuruosmaniye Camii'nin yapımına 1748 yılında Birinci Mahmut zamanında başlanmış ama 1755'te Üçüncü Osman zamanında bitirilebilmiş. Bu cami, Çemberlitaş, Kapalıçarşı ve Cağaloğlu arasında kalıyor. En önemli özelliği, barok üslupla yapılmış olması. Ayrıca caminin medrese, kütüphâne, imâret, sebil, türbe ve çeşmeyle civârındaki dükkânlar ve hanlardan meydana gelen bir külliye şeklinde olduğunu da belirtmeliyim. Nuruosmaniye Camii'nden sonra istikamet Vezir Han. Burası taç kapılı bir girişe sahip, iki avlulu ve iki katlı bir han.

Artık yemek zamanıdır dedik ve Han'ın arka tarafında bulunan Onur Et Lokantası'na gittik. Tercihim ızgara köfteden yana oldu ve sonuç lezizdi. Yemekten sonra ilk durak, Atik Ali Paşa Camii ya da diğer adıyla Sedefçiler Camii oldu. 1496 yılında yapılan cami Çemberlitaş tramvay durağının hemen arkasında. Buradan Sultanahmet'e doğru ilerlerken görebileceğiniz yerler arasında Çemberlitaş Sütunu ve Tarihi Çemberlitaş Hamamı bulunuyor. Bu sütun M.S. 330 yıllarında yıllarında İmparator I. Konstantin onuruna, İstanbul'un yedi tepesinden biri olan ve şu anki adıyla Çemberlitaş olarak adlandırılan semteki tepeye dikilmiş olan bir sütun. Buradan da Çemberlitaş Hamamı'nın karşısında bulunan Köprülü Mehmet Paşa Medresesi'ne geçtik. 1667'de Köprülü Fazıl Ahmet Paşa tarafından kurulmuş olan medrese, İstanbul'da kütüphane olarak tasarlanan ilk yapı olma özelliğine sahip.

Gezimizin sonları geliyor artık. Sultan İkinci Mahmut Türbesi'ni bu gezi sayesinde öğrenmiş ve görmüş oldum. Oldukça büyük bir avluya sahip olan türbe 1840 yılında tamamlanmış. Türbenin avlusunda Muallim Naci, Sait Halim Paşa, Ziya Gökalp gibi bildiğimiz ya da duyduğumuz kişiler gömülü. Türbenin içerisinde ise 11 adet sanduka bulunuyor. Büyüyen ve metropol haline dönüşen şehrimiz bu tür türbeleri hızla içine alıyor ve malesef önemini yitirmesine sebep oluyor. Avlu içerisinde bulunan mekandan çay, kahve veya nargile içebilmeniz mümkün. Açıkçası Divanyolu Caddesi üzerindeki pek çok medrese bu durumla karşılaşmanız mümkün.

Basın müzesi ve Binbirdirek Sarnıcı gezimizin son durakları oldu. 1865 yılında inşa edilen ve 1988 yılında müzeye dönüştürülen Basın Müzesi, Türkiye'nin ilk, dünyanın dördüncü basın müzesi konumunda. İçeride oda oda basın yayınla ilgili pek çok tarihi obje bulunuyor. Müze dört katlı ve giriş ücretsiz. Ve artık yolun sonu: Sultanahmet'te bulunan Adliye Sarayı'nın üst tarafında, küçük bir meydanın altında bulunuyor 1001 Direk Sarnıcı. Yerebatan Sarnıcı'ndan sonra İstanbul'un ikinci büyük su haznesi konumunda bulunan sarnıcın işletmesi özel bir kuruma ait. Sarnıcın içerisinde özel davetler, tanıtımlar ve sergiler yapılabiliyor. Sarnıca giriş bedeli 5,-TL. İçerisinde Yerebatan Sarnıcı'nda olduğu gibi su bulunmuyor. İçeride çalan müzik insanı alıp geçmişe götürüyor aslında. Ama bu yolculuğun çok da uzun sürdüğünü söyleyemeyeceğim.

Bu sefer uzun bir serüven yaşamadık belki ama tarihe güzel bir yolculuk yaptık diyebilirim. Ve anlamadığımız ya da farketmediğimiz daha pek çok şey. İşte İstanbul'un en sevdiğim özelliği bu; hiç bir zaman bitmeyen bir geçmişi, hızla akıp giden bu günü ve nasıl olacağını bilmediğimiz bir geleceği var bu şehrin.

Bu kısa tarih yolculuğunu yapabilmeniz dileğiyle...

Temiz Ev

2010-05-07T21:37:00.001+03:00

Bu ay itibariyle Devlet Tiyatroları için tatil başladı. Artık yeni sezonda yani ekim ayında açacaklar kapılarını bize. Fırsat bu fırsat hem evimize çok yakın olduğu için hem de bu sezon seyredebileceğimiz son oyun olduğu için İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun Cennet Sahnesi'nde oynanan " Temiz Ev " adlı oyuna gittik.

Amerikalı yazar Sarah RUHL'un 2004 yılında dünya prömiyerini yaptığı ve büyük beğeni toplayan oyunu Temiz Ev, dilimize İrem AYDIN tarafından çevrildi ve Kubilay KARSLIOĞLU tarafından da sahneye kondu. Bu sene ilk defa Devlet Tiyatroları'nın sahnesinde yer alan oyunda Sema Çeyrekbaşı, Simay Tuna, Gülseren Gürtunca, Levent Güner ve Neslihan Arslan yer alıyor. 2 perdelik oyunun süresi yaklaşık 1.5 saat sürüyor.

Oyun, Matilde yani temizlikçi kızın portekizce bir şeyler anlatmasıyla başlıyor. Bu başlangıç hem şaşırtıcı hem de ilgi çekici olmuş. Biraz da soru işaretleri yaratmıyor değil kafamızda. Oyunun konusuna gelirsek; temizlik yapmayı sevmeyen ve mükemmel esprinin peşinde olan Brezilya'lı Matilde, anne babası öldüğü için çalışmak zorundadır ve her ikisi de cerrah olan bir karı - kocanın evinde işe başlar. Her şey yolunda gibi görünürken bir anda ev sahibinin kocası kanser olan hastasına, onun tabiriyle " Ruh İkizi " ne aşık olur ve karısını bırakır. Matilde artık her iki eve de gidip gelmektedir. Ve tüm bu olaylar yaşanırken gördüğümüz , duyduğumuz ve hissettiğimiz şeyler bizleri sevgi, aşk, bağlılık ve ilişki gibi konularda tekrar ve tekrar düşünmeye sevk ediyor. Hatta belki bazılarımız ilişkilerimizi tekrar gözden geçirebiliriz.

Oyunun konusu, dekoru ve verdiği mesajları kadar oyundaki oyunculuklar da övgüyü fazlasıyla hak ediyor bence. Özellikle Matilde ve Virginia ( terkedilen eşin temizlik hastası ablası ) karakterlerine can veren Neslihan ARSLAN ve Sema ÇEYREKBAŞI tek kelimeyle mükemmeldi. Aslında her şeyin bu kadar güzel olduğu bir ortamı bozan hatta üzüntü veren tek şey koca salonda oyunu izlemeye gelen sadece 30 - 35 kişi olmasıydı. Hem Türk Tiyatrosu adına hem de bu işe bu kadar emek veren sanatçılara en büyük saygısızlık bu olsa gerek. Belki oyunun sahnelendiği salon İstanbul'da çok merkezi bir yerde olmayabilir ama yine de izleyici sayısı bu kadar az olmamalı. Bu duruma önümüzdeki sezon bir çözüm bulunmalı ve daha çok izleyicinin katılımı sağlanmalı.

Sizlerin de ruh ikizini bulmanız dileğiyle...

Bir Hıdrellez Daha Geçti ...

2010-05-06T23:34:00.002+03:00

Geldi, geliyor derken geçti gitti Hıdrellez kutlamaları. Aslında bu seneki ilk ve en bilinen kutlama geçti gitti. Daha 8 Mayıs Cumartesi günü Sarıyer Çayırbaşı'nda yapılacak kutlama var. Onun da en az Ahırkapı'daki kadar coşkulu ve kalabalık geçmesini umuyorum.

Hafta içi olduğu için işten çıkıp gidenlerin sayısı oldukça fazlaydı. Hani Hıdrellez'e uygun renkli ve desenli kıyafetler gördüğüm kadar takım elbise giyenleri de gördüm. Saat 19.00 gibi Ahırkapı Parkı'na ulaştık. Sahilyolu'ndaki trafik nedeniyle ulaşım tercihimiz, tramway ile Sultanahmet, oradan da yürüyerek şenlik mekanına gitmekten yana oldu. Çok aşırı bir kalabalık olmadığı için bir nebze rahat fotoğraf çekebildim. Rahatça davul - zurna - klarnet çalan grupları takip edebildim. Yemek için çok fazla kuyruk da yoktu. Ama ilerleyen saatlerde ortam çok değişti. Artık pek rahat yürüdüğümüz söylenemezdi. Yemek almak için uzun kuyrukları göze almanız gerekti. Ve tabiki aynı şey geçen seneye göre sayıları arttırılan tuvaletler için de geçerliydi.

Herhalde gecenin insanları en zorda bırakan ve üzen tarafı cep telefonlarının çekmemesi olsa gerek. Eminim pek çok kişi tanıdıklarıyla iletişim kuramadığı için biraraya gelememiştir. Keza benzer bir şey bizim de başımıza geldi. Kendi halinde çalan ve gezen grupların dışında ana mekanda sahneye çıkanlar çok başarılı değildi. Hatta bir ara cep telefonunu düşürdüğü için sahnede ağlayan bile oldu. Şöyle genele bakıldığında elinde içeceği yiyeceği, insanlar gruplar halinde ve dahası kendi hallerinde eğleniyordu. Mekandaki eğlenceye yönelik eşyalar da yoğun ilgi görmedi değil. Tabiki en çok rağbeti dilek ağacı gördü.

Öyle ya da böyle eğlendik sonuçta. Üstelik öyle çok ciddi sorunlar da yaşamadan. Herkesin hıdrelleze yakışır biçimde eğlendiğini düşünüyorum. Ama yine aynı şekilde çoğu kişinin eski sokakları özlediğini de...

Herkesin dileğinin kabul olması dileğiyle...

Kürşat Zeytinyağları - Ayvalık

2010-05-04T22:06:00.000+03:00

Ayvalık'ın namını hele ki zeytinyağlarının ve zeytinlerinin tadını bilen çok insan vardır eminim. Oralara gidip de bu alışverişi yapmadan dönmek olmaz asla. Ayvalık'tan alınır alınmasına da bittiğinde ne yapacağını düşünür insan hep. Ya tadı damağımızda kalır ya da başka yollar bulmaya çalışırız.

Geçen yaz yollarımız kesişti Kürşat Zeytinyağları ile. Kürşat Ailesi'nin zeytin ve zeytinyağı hikayesi çok eskilerden başlıyor. 1923 yılında Girit Adası'ndan Ayvalık'a göç etmeleriyle devam ediyor hikayeleri. 1996 senesinde Kürşat Tarım kurulmuş ve ürünlerini " Kürşat " markasıyla üretip satmaya başlamışlar. İlk mağazalarını 1999 yılında Ayvalık Merkez'de açmışlar. İşte bizim ilk tanışmamız da bu mağaza da oldu.

Arkadaşımızın tavsiyesi üzerine gittiğimiz Kürşat'tan tabiki elimiz boş çıkmadık. Zeytin, Zeytinyağı, Zeytin Sabunu, Kurutulmuş Domatesli Sos satın aldığımız başlıca ürünlerdi. Oysa mağazada satın alınabilecek o kadar çok şey var ki.zeytin ağacından eşyalar, seramik zeytin kapları, zetyin mezesi ve diğer alternatif çeşitler.

Kürşat Mağazası'nın İzmir Alsancak'ta ve İstanbul Nişantaşı'nda birer mağazası bulunuyor. Nişantaşı'nda çalışan biri olarak bu mağazayı farketmemiş olmaktan ötürü çok üzülmüştüm. Ama şimdi bu şansımı en iyi şekilde değerlendiriyorum. Firmanın zeytinyağının rengi yeşil ve asit oranı oldukça düşük. Tadı son derece güzel tabiki. Aynı şekilde zeytinleri ve özellikle zeytin mezeleri mükemmel. Kurutulmuş Domatesli Sosu ise makarna için ideal bir sos. Çeşnili Naturel Sızma Zeytinyağı ( içerisinde aromatik bitkiler bulunuyor ) denemeye değer.

Ürünlerin fiyatları da lezzetleriyle doğru orantılı. Mesela Çeşnili Naturel Sızma Zeytinyağı'nın 700 ml fiyatı 25,-TL, zeytin mezeleri 6,-TL, zeytinler ise yaklaşık 8,-TL civarında. Aslında bu lezzet için fazlasıyla değer diye düşünüyorum. Benim gibi tüm yemeklerinizde sızma zeytinyağı kullanıyorsanız Kürşat Zeytinyağları sizler için ideal bir alternatif olabilir. Hatta çok güzel bir hediye de. Kürşat Zeytinyağları ve ürünleri hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Bu lezzeti tadabilmeniz dileğiyle...

İstanbul 2010 Hıdrellez Şenlikleri

2010-05-02T18:38:00.000+03:00

Hıdrellez, ülkemizde başta Anadolu'da olmak üzere tüm şehirlerimizde görkemli bir şekilde kutlanan mevsimsel bir bayramdır. Ruz-ı Hızır ( Hızır günü ) olarak adlandırılan hıdrellez günü, Hızır ve İlyas Peygamber’in yeryüzünde buluştukları gün olması nedeniyle kutlanmaktadır. Hızır ve İlyas sözcükleri birleşerek halk ağzında hıdrellez şeklini almıştır. Hıdrellez günü, Gregoryen takvimine göre 6 Mayıs, eskiden kullanılan Rumi takvim olarak da bilinen Julyen takvimine göre ise 23 Nisan günü olmaktadır.

Hıdrellez gecesi Hızır’ın uğradığı yerlere ve dokunduğu şeylere feyiz ve bereket vereceği inancıyla çeşitli uygulamalar yapılır. Yiyecek kaplarının, ambarların ve para keselerinin ağızları açık bırakılır. Ev, bağ-bahçe, araba isteyen kimseler, Hıdrellez gecesi herhangi bir yere istediklerinin küçük bir modelini yaparlarsa Hızır’ın kendilerine yardım edeceğine inanırlar. Yıllar boyu bu inanışla birlikte Hıdrellez Kutlamaları evrensel bir hale gelmiş oldu.

İşte bu kutlamaların İstanbul'daki adresi, Ahırkapı. Bu sene onbirincisi düzenlenecek olan Ahırkapı Hıdrellez Şenlikleri 5 Mayıs Çarşamba akşamı, geçen seneki gibi sahilde bulunan Ahırkapı Parkı'nda düzenleniyor. Önceki senelerde Ahırkapı Sokak ve civarında düzenlenen şenliğin geçen sene yeri değiştirildi. Kimilerimizin hoşuna gitmese de bu sene de aynı yerde düzenlenecek. Bu seneki önemli değişikliklerden bir tanesi de yiyecek - içecek alımlarında kullanılan kupon uygulamasının kaldırılması. Artık rahatça istediğimiz yiyecek ve içecekleri alabileceğiz. Benzer bir kolaylığı da tuvaletler için sağlamaları gerektiğini düşünüyorum.

Program gece 24.00 'a kadar devam edecek ve akabinde Hıdrellez Ateşi yakılarak dilekler yerlerine iliştirilecek. Yine oldukça kalabalık olacağını düşünüyorum ama nedense bu kalabalığı yeni yerinde anlamak mümkün olmuyor. Ahırkapı Sokak ve civarında düzenlendiğinde kalabalıktan adım atmakta zorlanıyorduk. Şimdi herkes bir yere oturmuş, elinde yiyeceği - içeceği takılıyor. Umarım bu sene eski coşkusunu tekrar yakalar. Ticari olmaktan çıkıp gerçek amacına hizmet eder. Ahırkapı'daki şenliklerle ilgili detaylı bilgilere ve programa buradan ulaşabilirsiniz.

Bu seneki hıdrellez şenlikleri için alternatif bir gün ve mekan daha var. 8 Mayıs Cumartesi günü ve akşamı Sarıyer Çayırbaşı Meydanı'nda düzenlenecek olan " Çayırbaşı Hıdrellez Şenlikleri ". 13.00 - 18.00 saatleri arasında Atölye Çalışmaları ( roman orkestrası atölyesi, dans atölyesi, ritim atölyesi, belgesel film atölyesi, fotoğraf atölyesi, kukla atölyesi, yaratıcı drama atölyesi gibi ) ile başlayacak olan kutlamalar akşam 19.30 - 24.00 arası düzenlenen konser etkinlikleri ile devam edecek. Hafta içi Ahırkapı'ya gidemeyecekler veya buradaki şenliklere de katılmak isteyenler için güzel bir alternatif olabilir diye düşünüyorum.

Bahar ve güneş artık yüzünü iyice bizlere gösterdi. Hıdrellez bir nevi bunun da kutlaması olduğuna göre bu şenliklerdeki yerimizi almalı ve bunun tadını çıkarmalıyız. Şimdiden herkese iyi eğlenceler.

Dileklerinizi çizmeyi ya da dilek ağacına iliştirmeyi unutmamanız ve bu dileklerin gerçeklemesi dileğiyle...

Profesyonel

2010-05-01T15:24:00.008+03:00

İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun Nisan ayı oyunlarından birisi de " Profesyonel " oyunuydu ve biz bu oyuna biletimizi çok önceden almıştık. Bu oyunu tercih etmemizdeki en önemli sebep hakkındaki olumlu ve güzel yorumlardan ziyade oyuncularına duyduğumuz beğeni ve meraktı. Nihayet, İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun Cevahir Sahnesi'nde dün akşam izleme fırsatını bulduk.

Sırp yazar Duşan KOVACEVİC'in yazdığı, Işıl KASAPOĞLU'nun yönettiği ve Bülent Emin YARAR, Yetkin DİKİNCİLER, Gülen ÇEHRELİ ve Cenap OĞUZ'un oynadığı oyun, bir yayınevinde genel yayın yönetmenliği yapan, edebiyat adamı 40 yaşındaki Teya ile gizli bir polis olan yoldaş Luca'nın sürprizlere gebe hikayesini anlatıyor. Bir tarafta komünist düzene karşı olan edebiyat adamı ve aydın bir kişi, diğer tarafta ise komünist rejimin savunucusu polis karşı karşıya gelmiş durumda oyunda. Yıllar boyu süren takibin sonunda yaşanan bir yüzleşme ve insanın geçmişinin bir anda değişivermesini görüyoruz bu oyunla. Kah gülüyoruz kah duygulanıyoruz böylece.

Oyunun hikayesi ve kurgusundan daha başarılı olan tarafı kesinlikle oyunculuklardı. Özellikle Bülent Emin Yarar'ın olağanüstü performasına hayran kalmamak mümkün değil. Oyun süresince değişen ruh halini, sarhoşluğunu, kederini, mutluluğunu, yalnızlığını ve heyecanını o kadar başarılı bir şekilde izleyiciye gösteriyor ki, bazı anlarda bunun oyun değil de gerçek olduğunu düşünmemek imkansız hale geliyor. 2010 Afife Tiyatro Ödülleri'nde " En İyi Erkek Oyuncu " ödülünü alması bu durumun en güzel kanıtı olsa gerek.

Yetkin Dikinciler'den de bahsetmemek olmaz. Oyunculuk gücünü ve kalitesini tartışmak çok anlamsız. Keza bu oyunda da başarılı bir profil çizmiş. Ama bazı anlarda Bülent Emin Yarar'ın çıktığı noktalara çıkamamış bu oyunda. Belki de hem anlatıp hem canlandırdığı için olabilir bu durum. Yine de ayakta alkışlanması gerektiğini düşündüğüm bir sanatçı. Bu arada boyunun bu kadar da uzun olduğunu tahmin etmiyordum. Bir de Nazım Hikmet'e ne kadar çok benzediğini bu oyunu izlerken daha net farkettim.

Tek perdelik ve yaklaşık 1 saat 40 dakika süren Profesyonel'i bir solukta ve hiç sıkılmadan izleyebilirsiniz. Neden bazı sanatçıları televizyon dizilerinde görmek istemediğimi bu oyun ve bu oyuncularla yeniden anlamış oldum.

İlk fırsatta seyredebilmeniz dileğiyle...

Festivalin Son Filmleri

2010-04-20T20:31:00.000+03:00

Ne zaman başladı ve ne zaman bitti 29. Uluslararası Film Festivali anlamadık açıkçası. Tadı damağımızda kaldı desek yeridir. Mümkün olduğunca çok film seyretmeye çalıştık ve fena sayılmayız bu konuda. Ama gerçekten de çok başarılı ve etkileyici filmleri seyretme şansı bulduk eşimle.

İşte bu filmlerden beş tanesinden bahsetmek istiyorum. İlki Güney Kore - Fransa yapımı " Yepyeni Bir Hayat " ( Une Vie Toute Neuve ) isimli film. Babasına oldukça düşkün olan 9 yaşındaki kız çocuğu Jin-hee, babası tarafından veda bile edilmeden bir yetimhaneye bırakılır. Buraya alışmayı ve burada yaşamayı başlangıçta reddetse de zamanla buraya alışır, yeni arkadaşlar edinir. Dünya'nın her yerinden aileler bu yetimhaneye gelip evlat edinmektedir. Diğerleri gibi Jin-hee'nin de kaderi böyle olacaktır ve onun yolculuğu Fransa'da son bulmuştur.

9 yaşındaki bir kız çocuğunun terkedildiğini anladığı an verdiği bildik tepkilerin dışında bu kız çocuğunun yaptıkları, düşündükleri ve söyledikleri gerçekten çok etkileyiciydi. Küçük kız çocuğuna hayat veren minik oyuncunun performansı taktire şayandı. Filmden hiç kopmadan, tek solukta izlediğimiz bu film umarım ülkemizde gösterime girer. Filmin yönetmeni Koreli Ounıe Lecomte'nin de çocukken evlat edinilerek Fransa'ya götürüldüğünü de belirtmeliyim. Filmde yönetmenin hayatından esintileri de görmüş oluyoruz böylece. Yepyeni Bir Hayat, dünyada pek çok ödüle layık görülmüş. Hepsini hakettiğini düşünüyorum.

" Islık Çalmak İstersem, Çalarım " ( Eu Cand Vreau Sa Fluier, Fluier ), bir Romanya - İsveç ortak yapımı film. Islahevinden çıkmasına 7 - 8 gün kalan Silviu'nun bu son günleri çocuğu gibi yetiştirdiği kardeşini İtalya'ya götürmek için geri dönen annesinin gelmesiyle epeyce uzamıştır. Annesiyle yüzleşmesinin ardından aldığı kritik karar her şeyi bir anda değiştiriyor. Aşık olduğu görevliyi rehin alarak kardeşinin orada kalmasını sağlamaya çalışan Sİlviu için zaman giderek daralıyor. Oldukça sürükleyici ve etkileyici bir başrol oyunculuğu. Henüz lise öğrencisi olmasına rağmen çok başarılı bir performans gösteriyor. Yönetmen Florin Şerban'ın ilk filmi olmasına rağmen ödüllere sahip bir film olması en dikkat çekici özelliklerinden bir tanesi.

İsveç'li yazar Stieg Larsson'un " Milenyum Üçlemesi " isimli kitabı tüm dünyada satış rekoru kırmıştı. Yazar 2004 yılında öldüğü için malesef bunu göremedi. Bu üçlemenin Türkçe'ye çevrilen ilk kitabı " Ejderha Dövmeli Kız " ( Man Som Hatar Kavinnor )sinemaya uyarlanmış ve İskandinavya'da izlenme rekoru kırmış. Festival kapsamında seyretme şansı bulduğumuz film tek kelimeyle muhteşem. Film, hapishaneye girmek üzere olan gazeteci ile ona yardımcı olan asosyal, uyumsuz ve dövmeli hacker kızın yıllar önce ortadan kaybolan bir kızın izini sürmelerini, bu sırada ortaya çıkardıkları bir dizi cinayeti ve sonrasında değişen hayatlarını anlatıyor.

Filmde bazı sahneler insanı rahatsız etse de bazı duyguları ve tepkileri anlamamıza yardımcı oluyor. Oyunculuklar çok başarılı. Hikayenin akışı ve sürükleyiciliği harika. 150 dakikalık filmi bir an bile gözünüzü kırpmadan izleyebilirsiniz. Sinemalarda gösterime girerse gişe rekorları kıracağına eminim.

Anlat Şehrazat " ( Ehky Ya Schahrazad ); Mısır yapımı olan film ülkesinde gişe rekorları kırmış ve izleyicilerin favorosi olmayı başarmış. Aldığı ödüller bu başarısının gerçekliğini göstermeye yetiyor açıkçası. Anlat Şehrazat, oldukça cesur ve tartışma yaratacak türden bir film olmuş. Mısır erkeğini, medyanın gücünü ve Mısır toplumundaki yozlaşmayı irdeleyen bir film.

Politik konularda şov programı yapan Hebba, kocasının baskısı ile toplumsal konulara eğilir ve kadın programları yapmaya başlar. Karşılaştığı kadınlar ve onların hikayeleri gerçekten de çok ilginç ve üzücü. Toplumda baskı gören, hor görülen ve aşağılanan kadınların buna karşı çıktıklarında yaşadıkları şeylerin insanı etkilememsi mümkün değil. Trajikomik olan ise Hebba'nın da aslında bu kadınlardan biri olduğunu öğrenmesi. Filmdeki tüm oyunculuklar gerçekten de müthiş. Özellikle de toplumsal bir gerçeği başarılı bir şekilde irdelemesi filmi daha da izlenir bir hale getirmiş.

Ve bizim için festivalin son filmi; " Hücre 211 " ( Celda 211 ). İspanya - Fransa ortak yapımı film 2010 Goya " En İyi Film " ödülü başta olmak üzere toplam 8 dalda ödül aldı. Festivalin en iddialı ve iyi filmlerinden biri bence. Konusuna gelince; Hapishanede gardiyan olarak göreve başlayacak olan Juan Oliver, hapishaneyi tanımak için bir gün önce işe gelir. Hapishanedeki gezi sırasında kafasına düşen beton parçası yüzünden bayılır ve 211 nolu hücreye götürülür. O sırada çıkan ayaklanma nedeniyle orada mahsur kalan Juan, kendine geldiğinde artık mahkumların arasındadır ve hayatta kalmak için o da artık bir mahkum olmak zorundadır. Gerilim ve şiddet film boyunca maksimum seviyede tutulmuş. Genel olarak kendinizi o hapishanede hissetmemeniz mümkün değil. Verdiği siyasi ve insan hakları ile ilgili mesajlar kesinlikle yerli yerinde ve etkili bir şekilde kullanılmış. Yine nefeslerin tutularak izleneceği bir film çıkmış ortaya.

Birbirinden farklı beş ayrı film. Hepsinin ortak özelliği başarılı oyunculukları ve akıcı hikayeleri. Herkesin muhakkak görmesi gerektiğini düşündüğüm filmler. Artık Hollywood filmlerinden iyice uzaklaşıyoruz eşimle. Umarım festivalde gösterilen bu ve benzeri diğer fimlerin hepsi ülkemizde gösterime girer. Şanslı kişiler sadece festivale bilet alabilen belli sayıdaki insanlar olmasın.

Seyretme şansı bulabilmeniz dileğiyle...